Stanley Holloway (Stanley Holloway)

Stanley Augustus Holloway, OBE (1 października 1890 – 30 stycznia 1982) był angielskim aktorem teatralnym i filmowym, komikiem, piosenkarzem, poetą i monologistą. Zasłynął z komicznych ról charakterystycznych na scenie i ekranie, w szczególności jako Alfred P. Doolittle w „My Fair Lady”. Był również ceniony za nagrania komicznych monologów i piosenek, które wykonywał przez większość swojej 70-letniej kariery.

Urodzony w Londynie, w młodości Holloway pracował jako urzędnik. Pierwsze występy sceniczne miał przed służbą w piechocie podczas I wojny światowej. Po wojnie dołączył do grupy koncertowej „The Co-Optimists”, co stało się początkiem rozkwitu jego kariery. Początkowo zatrudniano go głównie jako piosenkarza, lecz wkrótce dostrzeżono jego talent aktorski oraz umiejętność recytowania komicznych monologów. Postacie z jego monologów, takie jak wymyślony przez Hollowaya Sam Small czy stworzony dla niego przez Marriotta Edgara Albert Ramsbottom, na stałe weszły do brytyjskiej kultury popularnej. W latach 30. XX wieku był poszukiwanym artystą w music-hallach, pantomimach i komediach muzycznych.

W latach 40. i na początku lat 50. Holloway przeszedł ze sceny muzycznej do aktorstwa w sztukach teatralnych i filmach. Wystąpił w dobrze przyjętych produkcjach szekspirowskich oraz w serii filmów dla Ealing Studios. W 1956 roku otrzymał rolę nieodpowiedzialnego Alfreda P. Doolittle w „My Fair Lady” – zagrał ją na Broadwayu, w West Endzie, a później w filmie, co przyniosło mu międzynarodową sławę. W późniejszych latach Holloway występował w serialach telewizyjnych w USA i Wielkiej Brytanii, grał w rewii, występował w sztukach teatralnych w Brytanii, Kanadzie, Australii i USA, a filmy kręcił jeszcze po osiemdziesiątce.

Opis powyżej pochodzi z artykułu w Wikipedii „Stanley Holloway”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.