Sabrina Impacciatore (Sabrina Impacciatore)

Uczęszczała na kursy aktorskie w Actor's Studio w Nowym Jorku oraz w Rzymie pod kierunkiem Cosimo Cinieriego, Lucii Poli, Franceski de Sapio, Michaela Margotta i Jacka Waltzera. Została odkryta przez Gianniego Boncompagniego, który wprowadził ją do programu „Domenica In” jako cheerleaderkę. Po tym doświadczeniu Sabrina ukończyła studia (maturę z profilu przyrodniczego oraz kurs podyplomowy z telekomunikacji) i zaczęła pracować w redakcji „Rock 'n' Roll” (1993), spin-offu programu „Non è la RAI”. W latach 1993–1994 brała udział w tym programie, prowadząc sekcję poczty i debat z uczestniczkami oraz występując w skeczach komediowych. W ramach programu wystąpiła również jako piosenkarka w dwóch utworach i prowadziła grę sponsorską. Później powróciła do telewizji w 1997 roku, wcielając się w rolę „Darli” w serialu „Macao”, ponownie we współpracy z Boncompagnim. W 1997 roku wystąpiła również w sitcomie stacji Rai 2 „Disokkupati” u boku Paolo Ferrari, Pierfrancesco Loche, Adolfo Margiotty i Stefano Masciarelliego w reżyserii Franzi Di Rosy.

Na początku lat dwutysięcznych prowadziła w stacji LA7 program „La valigia dei sogni”, a w tym samym czasie zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu w Annecy za film „...e se domani”. W tym samym okresie brała udział w różnych programach telewizyjnych, wcielając się w bezczelne postaci, w tym w parodię Lary Croft z popularnej gry „Tomb Raider”, m.in. w programie „Ciro presenta Visitors”. Występuje również w słuchowiskach radiowych. W 2001 roku zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej na Flaiano Film Festival za rolę w filmie „Ostatni pocałunek”.

W 2008 roku wystąpiła w teledysku „Drammaturgia” włoskiej grupy rockowej Le Vibrazioni. Otrzymała również dwie nominacje z rzędu do nagrody David di Donatello w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa: w 2007 roku za film „N (Io e Napoleone)” i w 2008 roku za „Signorina Effe”. W 2009 roku wystąpiła w roli głównej w miniserialu „Due mamme di troppo” na kanale Canale 5. W 2010 roku powróciła na wielki ekran w filmie „Pocałuj mnie jeszcze raz” Gabrielego Muccino i została wybrana na prowadzącą Koncert Pierwszego Maja (pierwsza kobieta w historii tego wydarzenia) wraz z Rolando Ravello. W czerwcu 2010 roku wzięła udział w „La camera scura” – wystawie fotografii aktorów zorganizowanej przez Amnesty International w Rzymie, mającej na celu sprzeciw wobec kary śmierci.