Limahl (Limahl)

Christopher Hamill (ur. 19 grudnia 1958), znany zawodowo jako Limahl (anagram nazwiska Hamill), jest angielskim piosenkarzem popowym. Od 1981 roku był wokalistą grupy pop Kajagoogoo, zanim rozpoczął krótką karierę solową, podczas której odniósł sukces utworem „The NeverEnding Story” z 1984 roku, będącym piosenką przewodnią do filmu o tym samym tytule.

Christopher Hamill urodził się 19 grudnia 1958 roku w Pemberton, Wigan w hrabstwie Lancashire, w północno-zachodniej Anglii, jako syn Erica i Cynthii Hamill. Ma jedną siostrę i dwóch braci. Czwórka dzieci urodziła się, zanim ich matka skończyła 22 lata. Hamill uczęszczał do Mesnes High School w Wigan (Greater Manchester), a następnie zapisał się do Westcliff-on-Sea Palace Theatre Repertory Company.

Kierując się aspiracjami aktorskimi, Chris Hamill koncertował z zespołem w produkcji „Józef i jego niezwykła kolorowa szata”. W 1980 roku otrzymał małą rolę w jednym z odcinków serialu policyjnego ITV „The Gentle Touch”. W 1981 roku pojawił się również jako statysta w teledysku do utworu „Stand and Deliver” zespołu Adam and the Ants, który zajął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

Pasjonował się muzyką, tworząc krótkotrwały zespół punkowy o nazwie Vox Deus. Następnie dołączył, a potem opuścił grupę o nazwie Crossword. Później odpowiedział na ogłoszenie w prasie muzycznej, w którym poszukiwano członka zespołu Brooks z Mike'em Nolanem. Chris Hamill przyjął pseudonim artystyczny Limahl (anagram swojego nazwiska) w czasie, gdy został zrekrutowany przez obecnych członków Kajagoogoo, którzy występowali wówczas pod nazwą Art Nouveau.

Czterej członkowie Art Nouveau – zespołu, który wkrótce miał stać się Kajagoogoo – zamieścili ogłoszenie w magazynie muzycznym „Melody Maker”, w którym prosili o „frontmana, który potrafi śpiewać i dobrze wygląda”. Hamill pojawił się na przesłuchaniu i dołączył do grupy, która po pewnych namysłach została przemianowana na Kajagoogoo. Wkrótce po dołączeniu do zespołu, podczas pracy jako kelner w Embassy Club w Londynie, Limahl poznał Nicka Rhodesa, keyboardzistę grupy Duran Duran. Rhodes zgodził się zostać współproducentem pierwszego singla zespołu, „Too Shy”.

Limahl powiedział później: „Poznałem Nicka Rhodesa i to zmieniło moje życie”. Dzięki zaangażowaniu Rhodesa zespół Kajagoogoo podpisał kontrakt z EMI, a singiel „Too Shy” został wydany w styczniu 1983 roku. Utwór dotarł do 1. miejsca na brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart) i znalazł się w pierwszej piątce amerykańskiej listy Billboard Hot 100.

Grupa odniosła kolejne sukcesy utworami „Ooh to Be Ah” (7. miejsce w Wielkiej Brytanii) oraz „Hang on Now” (13. miejsce w Wielkiej Brytanii), a ich debiutancki album „White Feathers” zajął 5. miejsce na brytyjskiej liście albumów. W ich pierwszej dużej brytyjskiej trasie koncertowej wzięło udział 60 000 osób, a finałowy koncert w Hammersmith Odeon w Londynie został zarejestrowany i wydany na wideo/Laserdisc (16-ścieżkowy „White Feathers Tour”).

W połowie 1983 roku, niedługo po zakończeniu trasy koncertowej „White Feathers”, czterej pozostali członkowie zespołu uznali, że Limahl powinien zostać zwolniony. Jak lata później opowiedzieli Nick Beggs i inni członkowie Kajagoogoo w programie VH-1 „Bands Reunited”, faktycznego zwolnienia dokonał ich menedżer, a zespół dowiedział się o tym telefonicznie. W prasie zacytowano słowa Limahla: „Zostałem zdradzony!” oraz „Zwolnili mnie za to, że uczyniłem ich sławnymi”. ...