Niekończąca się opowieść
Krótki opis
Niekończąca się opowieść śledzi losy Bastiana, chłopca, który uciekając przed rówieśnikami, znajduje schronienie na szkolnym strychu. Tam zaczyna czytać tajemniczą książkę kupioną w antykwariacie. Lektura przenosi go do zagrożonej krainy Fantazji, gdzie pełzająca siła zwana Nicością wymazuje z istnienia świat i jego mieszkańców. Władczyni krainy, Dziecięca Cesarzowa, wysyła młodego wojownika Atreyu na misję w poszukiwaniu ratunku; w pewnym momencie towarzyszy mu smok szczęścia Falkor. W miarę czytania Bastian zaczyna przeczuwać, że jego własna wyobraźnia jest nierozerwalnie związana z wydarzeniami opisanymi w historii.
Reżyserem filmu był Wolfgang Petersen, który współtworzył scenariusz wraz z Hermanem Weigelem, adaptując powieść Michaela Ende. W filmografii Petersena obraz ten plasuje się pomiędzy filmami Okręt i Mój własny wróg. W obsadzie znaleźli się Noah Hathaway jako Atreyu, Barret Oliver jako Bastian oraz Tami Stronach jako Dziecięca Cesarzowa, a Alan Oppenheimer użyczył głosów kilku fantastycznym stworzeniom. Produkcja była wspólnym przedsięwzięciem Niemiec i Stanów Zjednoczonych realizowanym przez Warner Bros., Constantin Film, PSO i WDR. Budżet filmu wyniósł 27 milionów USD, a światowe wpływy z biletów osiągnęły poziom 20 milionów USD.
Widzowie ocenili film na 7,3/10 w serwisie IMDb (na podstawie 169 000 głosów) oraz 7,2/10 w TMDB (na podstawie 4 507 głosów). Krytycy przyznali produkcji notę 7/10 na podstawie 49 recenzji, co pokazuje, że oceny odbiorców i ekspertów są do siebie zbliżone.
Co pozostało za kulisami
- Film kończy się mniej więcej w połowie książki Michaela Ende, która stanowiła jego podstawę.
- Autor książki, Michael Ende, był głęboko rozczarowany zniekształceniem jego powieści w filmie. Postawił ultimatum – zaprzestanie produkcji filmu lub zmianę tytułu, ale studio filmowe odmówiło. Kolejny proces sądowy zakończył się nie na jego korzyść. Jedyną rzeczą, którą udało mu się osiągnąć, było to, że jego imię nie pojawia się w napisach początkowych filmu.
- Tytułowa piosenka w filmie została wykonana przez brytyjskiego piosenkarza Christophera Hamilla, bardziej znanego pod pseudonimem Limahl. Piosenka pojawiła się tylko w amerykańskiej wersji filmu i nie występuje w niemieckiej.
- Rolę Dziewczynki-Cesarzowej zagrała 11-letnia tancerka pochodząca z Iranu, Tami Stronach.
- Podczas kręcenia filmu aktor Noah Hathaway dwukrotnie doznał poważnych obrażeń. Podczas treningu jazdy konnej został zrzucony z konia, a następnie nadepnięty. Następnie podczas kręcenia sceny, w której jego bohater tonie w Bagnie Smutku, jego noga utknęła w windzie, a aktor został wciągnięty pod wodę. Był nieprzytomny, gdy go wyciągnięto na powierzchnię.
- Ekipa charakteryzatorów próbowała pomalować Noaha Hathaway na zielono, aby wyglądał jak jego postać z książki. Od tego pomysłu szybko zrezygnowano, ponieważ efekt wyglądał zbyt nienaturalnie.
- Z budżetem w wysokości 27 milionów dolarów „Niekończąca się opowieść” stał się najdroższym filmem nakręconym w Niemczech w tamtym okresie.
- Steven Spielberg jest wielkim fanem filmu, a oryginalny amulet „Auryn” z filmu znajduje się w jego biurze, zamknięty w szklanej gablocie.
- Tworzenie latającego szczęścia Falkora rozpoczęło się od miniaturowego modelu gumowego, a w rezultacie powstało trzynastometrowe stworzenie wyposażone w silnik. Ogromne ciało smoka było pokryte ponad 6000 błyszczących plastikowych płytek i obite różowym, puszystym materiałem. Głowa Falkora miała około metra szerokości i wysokości, z długim, różowym, gumowym językiem i zdalnie sterowanymi oczami.
- Metalcore’owy zespół Atreyu został nazwany na cześć bohatera Atreju.
- W przesłuchaniach do roli Bastiana, które odbyły się jesienią 1982 roku, wzięło udział ponad 200 chłopców. Barrett Oliver zrobił bardzo duże wrażenie na reżyserze Wolfgangu Petersen, ale wtedy jego kandydatura została odrzucona, uznając go za zbyt młodego. Do marca 1983 roku, kiedy do rozpoczęcia zdjęć pozostało niewiele czasu, rola ta nadal była wolna i aktor otrzymał drugą szansę. Osoby odpowiedzialne za casting były po prostu zdumione, jak bardzo chłopiec urósł i podrośnięty w tym czasie, i zorganizowały mu krótkie spotkanie z reżyserem Wolfgangiem Petersenem w poczekalni lotniska w Los Angeles, po którym jego kandydatura została natychmiast zatwierdzona.
- Główna część zdjęć odbyła się w Monachium w Niemczech, tylko sceny z udziałem Barretta Olivera zostały nakręcone w Vancouver w Kanadzie.
- Oryginalnie film był kręcony w języku angielskim. Wersja przeznaczona na niemiecki rynek różniła się tym, że była nieco dłuższa od amerykańskiej. W obu wersjach różnią się ścieżki dźwiękowe i prawie nie ma scen, w których brzmiałyby synchronicznie. Po stronie amerykańskiej kompozytorem był Giorgio Moroder, po stronie niemieckiej – Klaus Doldinger, a ich kompozycje są całkowicie zmiksowane w obu wersjach. Montaż niemieckiej i amerykańskiej wersji również różni się w niektórych scenach.
- Noah i Barrett praktycznie nie wchodzili ze sobą w kontakt podczas kręcenia tylko kilku scen i podczas nagrywania dialogów, większość zdjęć była realizowana oddzielnie.
- Popularność filmu spowodowała powstanie dwóch seriali. Pierwszy z nich – animowany – zadebiutował w telewizji w 1996 roku i składał się z 26 odcinków. Drugi – aktorski – został wydany w 2001 roku i składał się z 4 odcinków (w brytyjskiej wersji – 13 odcinków). Powstały również dwa sequele filmu. Pierwszy z nich, „NeverEnding Story 2: The Next Chapter” (1990), był częściowo oparty na drugiej połowie powieści Michaela Ende, a drugi – „NeverEnding Story 3” (1994) – posiadał zupełnie nową fabułę.
- W momencie kręcenia „NeverEnding Story” książka Michaela Ende nie została jeszcze przetłumaczona na język angielski, w związku z czym żaden z amerykańskich aktorów, w tym Barrett Oliver i Noah Hathaway, nie miał możliwości jej przeczytać.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
