Philip Seymour Hoffman (Philip Seymour Hoffman)

Philip Seymour Hoffman (23 lipca 1967 – 2 lutego 2014) był amerykańskim aktorem, reżyserem i producentem. Znany przede wszystkim z charakterystycznych ról drugoplanowych i epizodycznych – najczęściej wcielał się w postacie wyrzutków, ekscentryków, łobuzów i ludzi niedostosowanych – Hoffman grał w wielu filmach, w tym w rolach głównych, od początku lat 90. aż do śmierci w 2014 roku.

Zainteresowany teatrem już w okresie nastoletnim, Hoffman studiował aktorstwo w Tisch School of the Arts na Uniwersytecie Nowojorskim. Karierę ekranową rozpoczął w 1991 roku w jednym z odcinków serialu Prawo i porządek, a w pełnometrażowych filmach zaczął pojawiać się w 1992 roku. Zyskał uznanie dzięki rolom drugoplanowym, zwłaszcza w filmach Zapach kobiety (1992), Boogie Nights (1997), Happiness (1998), Patch Adams (1998), Big Lebowski (1998), Magnolia (1999), Utalentowany pan Ripley (1999), Prawie sławny (2000), Punch-Drunk Love (2002) oraz Polly (2004). Z czasem zaczął sporadycznie grać role główne, a za kreację autora Trumana Capote'a w filmie Capote (2005) zdobył liczne wyróżnienia, w tym Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Renoma Hoffmana nadal rosła; otrzymał trzy kolejne nominacje do Oscara za role drugoplanowe: brutalnie szczerego agenta CIA w Wojnie Charliego Wilsona (2007), księdza oskarżonego o pedofilię w Wątpliwości (2008) oraz charyzmatycznego lidera ruchu przypominającego scjentologię w Mistrzu (2012).

Choć pracował głównie w kinie niezależnym, m.in. w filmach Dzicy (2007) i Synekdocha, Nowy Jork (2008), Hoffman wystąpił także w filmie Flawless (1999) oraz w hollywoodzkich hitach, takich jak Twister (1996) i Mission: Impossible 3 (2006). Jedną z jego ostatnich ról była postać Plutarcha Heavensbee w serii Igrzyska śmierci (2013–2015). Film Jack Goes Boating (2010) był jego debiutem reżyserskim. Hoffman był również uznanym aktorem i reżyserem teatralnym. W 1995 roku dołączył do off-broadwayowskiej LAByrinth Theater Company, gdzie reżyserował, produkował i występował w licznych spektaklach. Jego występy w trzech sztukach na Broadwayu – Prawdziwym Zachodzie w 2000 roku, Długiej podróży w noc w 2003 roku oraz Śmierci komiwojażera w 2012 roku – zaowocowały nominacjami do nagród Tony.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii