Dżej Silverhils (Jay Silverheels)

Jay Silverheels urodził się w kanadyjskiej rezerwacie jako syn wodza plemienia Mohawków. Zanim w 1938 roku rozpoczął karierę filmową jako kaskader, był wybitnym graczem lacrosse i bokserem. Przez lata 40. wystąpił w wielu filmach, jednak szerszą uwagę zwrócił na siebie rolą brata Osceoli w filmie Humphreya Bogarta „Klucz do Largo” (1948). Większość jego ról sprowadzała się do epizodycznych postaci „Indianina”. W 1949 roku zagrał w filmie „Kowboj i Indianie” (1949) u boku innego aktora filmów klasy B, Claytona Moore’a. Pod koniec tego samego roku Jay został zatrudniony do roli wiernego towarzysza Indianina, Tonto, w serialu telewizyjnym „Samotny Jeździec” (1949). Rola ta, choć wciąż oparta na stereotypie „Indianina”, przyniosła mu sławę, jakiej nigdy nie zaznał w kinie. Jako Tonto, dosiadając konia Scouta, Jay pojawiał się w miejscach niedostępnych dla Jeźdźca, a za swoje starania bywał niekiedy ostrzeliwany lub pobity. Jay grał Tonto we wszystkich odcinkach, z wyjątkiem tych, które opuścił z powodu zawału serca. W tych epizodach zastąpił go siostrzeniec Jeźdźca, Dan. Z kolei Clayton Moore opuścił trzeci sezon, w którym zastąpił go John Hart. Jay powrócił do roli Tonto w dwóch pełnometrażowych kolorowych filmach z Moore'em: „Samotny Jeździec” (1956) oraz „Samotny Jeździec i Zaginione Miasto Złota” (1958). Po zakończeniu serialu w 1957 roku Jay nie zdołał uwolnić się od wizerunku Tonto. Nadal sporadycznie pojawiał się w filmach i programach telewizyjnych, ale stał się przede wszystkim rzecznikiem dążącym do poprawy sposobu przedstawiania Indian w telewizji.