Betty Blythe (Betty Blythe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Betty Blythe (urodzona jako Elizabeth Blythe Slaughter, 1 września 1893 – 7 kwietnia 1972) była amerykańską aktorką, najbardziej znaną z dramatycznych ról w egzotycznych filmach niemych, takich jak „Królowa Saby” (1921). W ciągu swojej kariery wystąpiła w 63 filmach niemych i 56 filmach dźwiękowych.

Zasłynęła jako jedna z pierwszych aktorek, które pojawiły się na ekranie nago lub prawie nago w okresie „szalonych lat dwudziestych”.

Przypisuje się jej słowa: „Reżyser to jedyny mężczyzna poza mężem, który może ci powiedzieć, ile ubrań masz zdjąć”.

Blythe rozpoczęła pracę sceniczną w takich sztukach teatralnych jak „So Long Letty” i „The Peacock Princess”. Występowała w wodewilach jako „Słowik z Kalifornii”, śpiewając m.in. utwór „Love Tales from Hoffman”.

Po traszce po Europie i Stanach Zjednoczonych w 1918 roku zadebiutowała w filmach w studiach Vitagraph w Brooklynie, a następnie została sprowadzona do studia Fox w Hollywood jako następczyni aktorki Thedy Bary.

Równie znana z odważnych kostiumów, co z umiejętności dramatycznych, stała się gwiazdą takich egzotycznych produkcji jak „Królowa Saby” (1921) (w której powyżej pasa nie miała na sobie nic poza sznurem koralików), „Chu-Chin-Chow” (nakręcony w 1923 roku; wydany przez MGM w USA w 1925 roku) oraz „Ona” (1925).

Dobrze wypadła również w mniej odważnych filmach, takich jak „Nomadzi Północy” (1920) z Lonem Chaneyem oraz „In Hollywood with Potash and Perlmutter” (1924) wyprodukowany przez Samuela Goldwyna.

Inne role obejmowały m.in. postać gwiazdy opery w niepodpisanej roli w filmie „Tajemnicza dama” z Garbo. Kontynuowała pracę jako aktorka charakterystyczna. Jedną z jej ostatnich kreacji była niewielka, nieujęta w napisach rola w scenie tłumu w filmie „My Fair Lady” z 1964 roku.

Imię Betty Blythe przetrwało dzięki herbaciarni Betty Blythe Vintage TeaRoom w West Kensington.