Françoise Giroud (Françoise Giroud)

Françoise Giroud (Françoise Giroud) - Scenopis, , Sekretarz planu znana z pracy przy takich projektach: «Grand Illusion» (1937), «Towarzysze broni» (1937), «Maso and Miso Go Boating» (1976), «Maso et miso vont en bateau» (1976), «Maso et miso vont en bateau» (1976),

Françoise Giroud, urodzona jako Lea France Gourdji (21 września 1916 w Lozannie w Szwajcarii, a nie w Genewie, jak często zapisywano – 1 stycznia 2003 w Neuilly-sur-Seine), była francuską dziennikarką, scenarzystką, pisarką i politykiem.

Giroud urodziła się w rodzinie imigrantów, żydów sefardyjskich z Turcji; jej ojciec, Salih Gourdji Al Baghdadi, był dyrektorem Agence Télégraphique Ottomane w Genewie. Uczyła się w Lycée Molière oraz Collège de Groslay. Nie ukończyła studiów wyższych. Wyszła za mąż i miała dwoje dzieci: syna (który zmarł przed nią) oraz córkę.

Praca Giroud w kinematografii rozpoczęła się u reżysera Marca Allégreta, gdzie pracowała jako sekretarka planu (script-girl) przy jego wersji filmu „Fanny” Marcela Pagnola z 1932 roku. W 1936 roku współpracowała z Jeanem Renoirem na planie „Wielkiej Iluzji”. Później pisała scenariusze, ostatecznie ukończyła 30 pełnowymiarowych książek (zarówno beletrystycznych, jak i fakturologicznych) oraz pisała felietony do gazet. Od 1946 roku (krótko po jego założeniu) do 1953 roku była redaktorką naczelną magazynu „Elle”, aż do momentu, gdy wraz z Jean-Jacques'em Servan-Schreiberem założyła francuski tygodnik informacyjny „L'Express”. Pełniła funkcję redaktorki „L'Express” do 1971 roku, a następnie była jego dyrektorką do 1974 roku, kiedy to poproszono ją o udział w pracach rządu Francji.

W latach 1984–1988 Giroud była prezesem Action Internationale contre la Faim. Od 1989 do 1991 roku przewodniczyła komisji ds. poprawy sprzedaży biletów do kin. Była krytykiem literackim w „Le Journal du Dimanche”, a od 1983 roku aż do śmierci pisała cotygodniową kolumnę do „Le Nouvel Observateur”. Zmarła w Amerykańskim Szpitalu w Paryżu podczas leczenia rany głowy odniesionej w wyniku upadku.

W 1974 roku prezydent Francji Valéry Giscard d'Estaing mianował Giroud na stanowisko Sekretarza Stanu ds. Sytuacji Kobiet (Secrétaire d'État à la Condition féminine), które sprawowała od 16 lipca 1974 do 27 sierpnia 1976 roku, kiedy to została mianowana Ministrem Kultury. Pozostała na tym stanowisku do marca 1977 roku, pełniąc funkcje rządowe łącznie przez 32 miesiące w gabinetach Jacques'a Chiraca i Raymonda Barre. Była członkinią Partii Radykalnej, a w dokumentach wyborczych jako swój zawód wpisywała „journaliste” (dziennikarka).

Giroud została odznaczona Legią Honoru. W latach 1984–1988 zarządzała ACF, organizacją charytatywną wyróżnioną Nagrodą Nobla.

Giroud często artykułowała swój cel: wyrwanie Francji „z koleiny”. Twierdziła, że Amerykanie mają właściwe podejście, ponieważ nie wpadają w rutynę. Podczas swojej pierwszej wizyty w Nowym Jorku wkrótce po zakończeniu II wojny światowej uderzył ją „stopień optymizmu i euforia”, które tam zastała. Ten pogląd towarzyszył jej przez lata: „W Stanach Zjednoczonych drzemie siła, którą my w Europie nieustannie mamy tendencję niedoceniać”.

Będąc w wieku ponad 80 lat, Giroud wystąpiła w francuskiej telewizji w programie „100 Ans” (badającym możliwość dożycia setki lat). Pojawiła się z twarzą i dłońmi owiniętymi bandażami po upadku, który wydarzył się tuż przed rozpoczęciem zdjęć. Zapytana o rekomendację diety sprzyjającej długowieczności, odpowiedziała: „siekanina wołowa i sałatki”. Próbowała (bezskutecznie) obrać jabłko zabandażowanymi dłońmi; gdy nie zdołała tego zrobić, wybuchnęła śmiechem.

W kilku pochwalnych artykułach prasowych poświęconych jej śmierci wspomniano o jej błyskotliwym poczuciu humoru. ...

Najważniejsze dzieła Françoise Giroud (Françoise Giroud)

Cała filmografia Françoise Giroud (Françoise Giroud)