Toots Thielemans (Toots Thielemans)

Toots Thielemans (Toots Thielemans) - Muzyk, Muzyka, znany z pracy przy tego typu projektach: «Midnight Cowboy» (1969), «Nocny kowboj» (1969), «Jean de Florette» (1986), «Jean de Florette» (1986), «Manon of the Spring» (1986),

Jean-Baptiste Frédéric Isidor, baron Thielemans (29 kwietnia 1922 – 22 sierpnia 2016), znany zawodowo jako Toots Thielemans, był belgijskim muzykiem jazzowym. Zasłynął przede wszystkim grą na harmonijce chromatycznej, umiejętnościami gry na gitarze i gwizdaniem oraz komponowaniem. Według historyka jazzu Teda Gioii jego najważniejszym wkładem było „promowanie skromnej harmonijki”, którą Thielemans uczynił „pełnoprawnym głosem w jazzie”. Ostatecznie stał się „wybitnym” jazzowym harmonijkarzem.

Swoje pierwsze profesjonalne występy zaliczył z zespołem Benny’ego Goodmana podczas ich europejskich tras koncertowych w 1949 i 1950 roku. W 1951 roku wyemigrował do USA, a w 1957 roku uzyskał obywatelstwo tego kraju. Od 1953 do 1959 roku grał z George’em Shearingiem, a następnie prowadził własne grupy podczas tras po Stanach Zjednoczonych i Europie. W 1961 roku nagrał i zaprezentował na żywo jedną ze swoich kompozycji, „Bluesette”, w której grał na gitarze i gwizdał. W latach 70. i 80. kontynuował koncertowanie i nagrywanie, występując z takimi muzykami jak Oscar Peterson, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Bill Evans, Dizzy Gillespie, Kenny Werner, Pat Metheny, Jaco Pastorius, Mina Mazzini, Elis Regina, Quincy Jones, George Shearing, Natalie Cole, Billy Joel, Paul Simon i Paquito D'Rivera.

Thielemans nagrał ścieżki dźwiękowe do filmów „Lombardzista” (1964), „Północny kowboj” (1969), „Ucieczka” (1972), „Cinderella Liberty” (1973), „Sugarland Express” (1974) oraz „W poszukiwaniu pana Goodbara” (1977). Przez 40 lat w popularnym programie telewizyjnym „Sesame Street” można było usłyszeć skomponowany przez niego motyw na harmonijkę. Często występował i nagrywał z Quincym Jonesem, który nazwał go kiedyś „jednym z największych muzyków naszych czasów”. W 2009 roku otrzymał tytuł Mistrza Jazzu (Jazz Master) nadany przez National Endowment for the Arts, co jest najwyższym wyróżnieniem dla muzyka jazzowego w Stanach Zjednoczonych.

Thielemans urodził się w Brukseli 29 kwietnia 1922 roku. Jego rodzice prowadzili kawiarnię. Muzyką zainteresował się w bardzo młodym wieku, grając na domowej akordeonie w wieku trzech lat. Podczas niemieckiej okupacji Belgii, która rozpoczęła się w 1940 roku, zapragnął grać jazz, grając wówczas na pełnowymiarowym akordeonie lub harmonijce, której nauczyl się sam w okresie nastoletnim.

Po zapoznaniu się z twórczością urodzonego w Belgii jazzowego gitarzysty Django Reinhardta, postanowił samodzielnie nauczyć się gry na gitarze, słuchając nagrań Reinhardta. W tym czasie był studentem matematyki. Do końca wojny w 1945 roku uznał się za muzyka zawodowego. W 1950 roku powiedział: „Myślę, że Django wciąż jest jedną z moich głównych inspiracji, jeśli chodzi o liryzm. Kiedy go słyszę, potrafi doprowadzić mnie do łez”. Podczas wywiadu w 1988 roku wspominał: „Sądzę, że urodziłem się w odpowiednim czasie, aby żyć, adaptować się i być poruszonym ewolucją języka jazzu”.

Wystąpił w dwóch opowieściach Silverio Pisu: „Giacomino passerotto vagabondo” oraz „Manolo gattino sognatore”.

W 1949 roku wziął udział w jam session w Paryżu wraz z Sidneym Bechetem, Charliem Parkerem, Milesem Davisem, Maxem Roachem i innymi. Po raz pierwszy usłyszał szybszy styl jazzu – bebop – z płyt Parkera i Dizzy’ego Gillespiego, które dotarły do Belgii po wojnie. Stali się oni jego muzycznymi „prorokami”. W miarę jak jego niewielka kolekcja płyt jazzowych rosła, największe wrażenie zaczęła robić na nim muzyka Benny’ego Goodmana i Lestera Younga. ...

Najważniejsze dzieła Toots Thielemans (Toots Thielemans)

Cała filmografia Toots Thielemans (Toots Thielemans)