Betty Farrington (Betty Farrington)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Betty Farrington (14 maja 1898 – 3 lutego 1989) była amerykańską aktorką charakterystyczną, aktywną zawodowo od lat 20. do 1960 roku.

Urodzona w Kansas City, największym mieście stanu Missouri, Betty Farrington grała w swojej karierze głównie role drugoplanowe i epizodyczne, choć sporadycznie otrzymywała role wyróżnione lub główne, występując w niemal stu filmach. Do najbardziej znanych produkcji, w których wystąpiła, należą: „Lady Eve” (1941) w reżyserii Prestona Sturgesa z Barbarą Stanwyck i Henrym Fondą w rolach głównych; „Moja ulubiona blondynka” (1942) oraz „Moja ulubiona brunetka” (1947), w obu z Bobem Hope; klasyk kina noir „Podwójne odszkodowanie” (1944) z Fredem MacMurrayem, Barbarą Stanwyck i Edwardem G. Robinsonem; „Nieproszeni goście” (1944) z Rayem Millandem i Ruth Hussey; „Niezłomni” (1948) w reżyserii Cecila B. DeMille'a z Garym Cooperem i Paulette Goddard; epicki film „Samson i Dalila” (1950) z Victorem Mature i Hedy Lamarr w rolach tytułowych; „Ojciec panny młodej” (1950) w reżyserii Vincente Minnelliego z Spencerem Tracym, Joan Bennett i Elizabeth Taylor oraz „The Band Wagon” (1953) w reżyserii Minnelliego z Fredem Astairem i Cyd Charisse. Jej ostatni występ na wielkim ekranie miał miejsce w filmie „Najszybszy rewolwerzysta” (1956) z Glennem Fordem. Pod koniec lat 50. Farrington wystąpiła gościnnie w kilku serialach telewizyjnych, w tym w „Sierżancie Prestonie z Yukonu” oraz „Perry Mason”. Zmarła w San Diego na trzy i pół miesiąca przed swoimi 91. urodzinami.