Harry Allen (Harry Allen)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Harry Allen (10 lipca 1883 – 4 grudnia 1951) był urodzonym w Australii amerykańskim aktorem charakterystycznym epoki kina niemego i dźwiękowego.

Karierę aktorską rozpoczął na scenie w organizacji J. C. Williamson, występując w całej Australii. W 1910 roku w Brisbane poślubił współaktorkę Marjorie Josephine z domu Condon. Małżeństwo nie okazało się udane i w 1912 roku Allen opuścił Australię, udając się do Ameryki Północnej. W Stanach Zjednoczonych był członkiem objazdowej trupy teatralnej, znanej z popularnej interpretacji sztuki „The Better 'Ole”. Na początku lat 20. XX wieku występował na Broadwayu.

Swoją pierwszą rolę filmową otrzymał w 1923 roku w niemym filmie „Ostatnia chwila” (The Last Moment), gdzie zagrał rolę drugoplanową. W swojej karierze Allen wystąpił w ponad 100 filmach, głównie w rolach drugoplanowych i epizodycznych. Do najbardziej znaczących produkcji, w których wziął udział, należą: „Niewolnicy ludzkich namiętności” (1934) z Bette Davis i Leslie Howardem; klasyk braci Marx „Noc w operze”; oryginalny „Bunt na Bounty” (1935) z Charlesem Laughtonem i Clarkiem Gablem; nagrodzony Oscarem film Williama Wylera z 1942 roku „Pani Miniver” z Greer Garson, Walterem Pidgeonem i Teresą Wright; „Jane Eyre” (1944) z Orsonem Wellesem i Joan Fontaine; wersja „Aksamitnego aksamitu” (National Velvet) z 1945 roku z Mickeym Rooneyem i Elizabeth Taylor oraz „Portret Doriana Graya” (1945) z George’em Sandersem. Jego ostatni występ filmowy miał miejsce w produkcji z 1949 roku pt. „Wyzwanie dla Lassie” (Challenge to Lassie) z Edmundem Gwennem.

Allen zmarł 4 grudnia 1951 roku i został pochowany w Glen Abbey Memorial Park.