Ann Gillis (Ann Gillis)

Ann Gillis urodziła się jako Alma Mabel Conner 12 lutego 1927 roku w Little Rock w stanie Arkansas. W wieku siedmiu lat zadebiutowała w swoim pierwszym filmie, „Ludzie w białym” (1934), występując w roli statystki. Przez kolejne dwa lata pojawiła się w sześciu innych produkcjach w rolach niewymienionych w napisach, aż do momentu otrzymania pierwszej ważnej roli w filmie „Król hokeja” (1936). Studio Warner Brothers poświęciło Gillis w tym filmie znaczną ilość czasu ekranowego, mając nadzieję, że stanie się ona drugą Shirley Temple. Choć (podobnie jak wszystkie gwiazdy dziecięce lat 30.) nigdy nie osiągnęła poziomu sławy Temple, przez następne kilka lat Gillis grała w wielu filmach, wcielając się niemal zawsze w postać rozpieszczonego, niegrzecznego dziecka. Miała dwie rzadkie, budzące sympatię role: jako Becky Thatcher w „Przygodach Tomka Sawyera” (1938) oraz w roli tytułowej w „Małej Sierotce Annie” (1938). Jedna ze scen w „Przygodach Tomka Sawyera” wymagała od niej wejścia w stan histerycznego krzyku, gdy jej postać została uwięziona w jaskini pełnej nietoperzy; Gillis zaprezentowała wówczas potężną grę aktorską, która jest prawdopodobnie najbardziej zapamiętaną sceną w jej filmowej karierze. Jednak wraz z wiekiem kariera Gillis zwolniła i w 1947 roku opuściła ona Hollywood. Po wyjeździe z Hollywood wyszła za mąż za Paula Ziebolda, z którym miała dwóch synów. Później rozwiodła się, przeniosła do Nowego Jorku i poślubiła Richarda Frasera, aktora pochodzenia szkockiego (mając z nim syna urodzonego w 1958 roku). W latach 50. i 60. Gillis sporadycznie pojawiała się w telewizji, a w 1959 roku prowadziła ogólnokrajową transmisję prezentacji „Przygód Tomka Sawyera”. Gillis wraz z mężem przeprowadziła się do Anglii w 1961 roku i mieszkali w Londynie, gdy dowiedzieli się o castingu do filmu „2001: Odyseja kosmiczna” (1968), w którym poszukiwano amerykańskiej aktorki mieszkającej w tym mieście. Gillis przeszła przesłuchanie i otrzymała rolę; był to jej ostatni film do dziś. Ann przeprowadziła się do Belgii w 1972 roku, gdzie poznała i poślubiła Belga René Van Hulsta (zmarłego w 1999 roku). Mieszkała w Belgii od 1972 do 2014 roku i uzyskała belgijskie obywatelstwo, poświęcając większość czasu malarstwu i muzyce – była utalentowaną pianistką i harfistką. W grudniu 2014 roku przeniosła się do Anglii, gdzie zmarła spokojnie 31 stycznia 2018 roku.