Fred Rogers (Fred Rogers)

Fred McFeely Rogers (20 marca 1928 – 27 lutego 2003), powszechnie znany jako Mister Rogers, był amerykańskim prezenterem telewizyjnym, autorem, producentem i prezbiteriańskim ministrem. Był twórcą, showrunnerem i prowadzącym przedszkolny serial telewizyjny „Mister Rogers' Neighborhood” (Sąsiedztwo pana Rogersa), który był emitowany w latach 1968–2001.

Urodzony w Latrobe w Pensylwanii, w pobliżu Pittsburgha, Rogers uzyskał stopień licencjata z muzyki w Rollins College w 1951 roku. Karierę telewizyjną rozpoczął w NBC w Nowym Jorku, a w 1953 roku powrócił do Pittsburgha, aby pracować przy programach dla dzieci w stacji telewizyjnej WQED należącej do NET (później PBS). W 1962 roku ukończył Pittsburgh Theological Seminary, uzyskując stopień licencjata z teologii, a w 1963 roku został prezbiteriańskim ministrem. Studiował w Graduate School of Child Development na Uniwersytecie w Pittsburghu, gdzie rozpoczął swoją 30-letnią współpracę z psycholog dziecięcą Margaret McFarland. Pomagał również w tworzeniu programów dla dzieci: „The Children's Corner” (1955) dla WQED w Pittsburghu oraz „Misterogers” (1963) w Kanadzie dla Canadian Broadcasting Corporation. W 1968 roku powrócił do Pittsburgha i zaadaptował format swojego kanadyjskiego serialu, tworząc „Mister Rogers' Neighborhood”. Program był emitowany przez 33 lata i zyskał uznanie krytyków za skupienie się na emocjonalnych i fizycznych problemach dzieci, takich jak śmierć, rywalizacja między rodzeństwem, rozpoczęcie nauki w szkole czy rozwód rodziców.

Rogers zmarł na raka żołądka 27 lutego 2003 roku, trzy tygodnie przed swoimi 75. urodzinami. Jego praca w telewizji dla dzieci była szeroko chwalona; otrzymał ponad 40 doktoratów honoris causa oraz wiele nagród, w tym Prezydencki Medal Wolności w 2002 roku i nagrodę Emmy za całokształt twórczości w 1997 roku. W 1999 roku został wprowadzony do Television Hall of Fame. Rogers wpłynął na wielu scenarzystów i producentów programów dla dzieci, a jego audycje, nawet po jego śmierci, służyły jako źródło pocieszenia podczas tragicznych wydarzeń.