Dorothy Appleby (Dorothy Appleby)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Dorothy Appleby (6 stycznia 1906 – 9 sierpnia 1990) była amerykańską aktorką filmową. W latach 1931–1943 wystąpiła w ponad 50 filmach. Appleby zdobywała pierwsze doświadczenia aktorskie jako dublerka i członkini chóru w nowojorskich sztukach teatralnych. W jednym z artykułów prasowych napisano, że Appleby „przybyła do Nowego Jorku tuż po zwycięstwie w konkursie piękności w stanie Maine”.

Appleby pojawiała się głównie w rolach drugoplanowych, niemal zawsze w krótkometrażówkach lub niskobudżetowych filmach pełnometrażowych. Nigdy nie awansowała do głównych ról w ważnych produkcjach ze względu na swój wzrost, który utrudniał jej obsadzanie. Szczupła brunetka mierzyła nieco ponad 150 cm, przez co jej pierwsi partnerzy ekranowi (tacy jak komik Charley Chase) górowali nad nią wzrostem.

Wkrótce znalazła stałą, choć nie prestiżową pracę w dwurolkowych komediach studia Columbia Pictures. Często występowała z grupą The Three Stooges, którzy byli od niej wyżsi zaledwie o kilka cali, a w 1940 roku z tego samego powodu została partnerką Buster Keatona – jej wzrost idealnie dopełniał jego. Współpracowała z komikami studia Columbia: Andym Clyde'em, El Brendelem i Hugh Herbertem, a w filmie „Dyliżans” Johna Forda wystąpiła w niekredytowanej roli.

Do jej komedii z The Three Stooges należały m.in. „Loco Boy Makes Good”, „So Long Mr. Chumps” oraz „In the Sweet Pie and Pie”. Jednym z zapadających w pamięć występów była rola meksykańskiej brunetki Rosity w filmie „Cookoo Cavaliers” z 1940 roku. W tym filmie Appleby zostaje poturbowana przez Stoogesów, gdy na jej twarzy zasycha „maska błotna” wykonana z cementu. Jej drobna sylwetka maskowała wiek, dzięki czemu w latach 40. wciąż grała „młodsze” role. Jedną z jej ostatnich ról ekranowych był epizod z jedną kwestią (grała studentkę w wieku 35 lat) w pełnometrażowym filmie z Jane Withers „Small Town Deb” z 1941 roku.