(Maria Rosaria Omaggio) - znana z pracy przy takich projektach: «Nightmare City» (1980), «Incubo sulla città contaminata» (1980), «The Adventures of Hercules» (1985), «Hercules 2» (1985), «My Father's Private Secretary» (1976),
Maria Rosaria Omaggio (Rzym, 1954 – 2024) była jedną z najbardziej wszechstronnych postaci włoskiej rozrywki, z powodzeniem działając w filmie, telewizji, teatrze i literaturze. Pochodząca z Neapolu, zyskała sławę w bardzo młodym wieku, biorąc udział w programie Canzonissima (1973-74), co stało się trampoliną do popularności i uczyniło ją ikoną piękności (pojawiła się na okładkach takich magazynów jak Playboy i Playmen).
Zadebiutowała na dużym ekranie w 1976 roku w filmach "poliziotteschi" (włoskich kryminałach) "Rzym uzbrojony po zęby" i "Głiniarz w dżinsach". Jej filmografia jest bogata i zróżnicowana, obejmuje międzynarodowe współprace i role dla reżyserów takich jak Woody Allen ("Rzym z miłością"). Szczyt artystycznej dojrzałości przypadł na jej kreację Oriany Fallaci w filmie Andrzeja Wajdy "Walesa. Człowiek z nadzieją" (2013). Za tę rolę otrzymała nagrodę Pasinetti na Festiwalu Filmowym w Wenecji oraz nagrodę im. Oriany Fallaci, przyznaną za niezwykłe podobieństwo i intensywne sportretowanie dziennikarki.
W telewizji wystąpiła w licznych udanych dramatach i serialach, od "Edera" i "Drogi nauczycielu" po międzynarodowe produkcje, takie jak hiszpański serial "Sonata ciszy".
Teatr był dla niej miejscem eksperymentów i świętowania. Wcielała się w role wielkich postaci kobiecych, takich jak Eleonora Duse i Dydona, wystawiając na scenie teksty znakomitych autorów, w tym Goldoniego, Seneki, Garcíi Márqueza i Italo Calvino. Wyróżniła się również jako reżyserka i tłumaczka (szczególnie "Golda's Balcony").
Poza karierą artystyczną, Omaggio była głęboko zaangażowana w działalność humanitarną jako Ambasadorka Dobrej Woli UNICEF Włoch, tworząc inicjatywy takie jak "Teatr dla UNICEF". Obdarzona głęboką duchowością i zainteresowaniem dyscyplinami wschodnimi, była również doświadczonym instruktorem Taijiquan.
Zmarła w Rzymie w czerwcu 2024 roku, a świat kultury pożegnał ją z głębokim smutkiem. Zgodnie z jej życzeniem, jej prochy zostały rozsypane w morzu u wybrzeży Ostii, cementując nierozłączną więź z jej ziemią i wolnością.