Minionki rozrabiają
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$76 000 000
Opłaty
$970 766 005
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Cinco Paul, Ken Daurio
Producent
Kris Meledandri, Janet Healy
Operator
Kompozytor
Artysta
Yarrow Cheney, Fabrice Joubert, Jonathan del Val
Casting
Carla Hool
Instalacja
Gregory Perler, Claire Dodgson, Jean-Luc Florinda
Cały zespół (203)
Cały zespół (203)
Krótki opis
W domku na przedmieściu mieszka sobie Gru wraz z córeczkami i całą gromadką Minionków. Gru nie jest już superprzestępcą, lecz wytwórcą dżemów i żelek. Minionki dzielnie pomagają mu w pracy, objadając się galaretkami i innymi słodkościami. Ale pewien tajemniczy złoczyńca chce je wykorzystać, by podbić świat. Specjalny eliksir zmienia dobre Minionki w paskudne fioletowe Minionki-Demonki, które są w stanie pożreć wszystko, co im stanie na drodze. Gru rusza do akcji, by ocalić swoich żółtych przyjaciół. Musi znaleźć sposób, by Minionki-Demonki wróciły do dawnej postaci. Na drodze stanie mu tresowana kura obronna, laserowe zasieki i wiele innych przeszkód.
Co pozostało za kulisami
- Wszystkie głosy Minionków w oryginalnej wersji dźwiękowej należą do reżyserów filmu Pierre’a Coiffina i Chrisa Renaud.
- Zamiast Leonida Jarmolnika, który podkładał głos Gru w pierwszej części animacji, w polskiej wersji dubbingowej głos otrzymał Siergiej Burunov.
- W scenie, gdy Gru próbuje zadzwonić do Lucy i zaprosić ją na randkę, wyraźnie widać następujące cyfry: 626-584-5723. Jeśli zadzwoni się pod ten numer, można usłyszeć wiadomość głosową od Kristen Wiig w roli agentki Lucy Wilde.
- Kiedy Gru ogląda centrum handlowe, widzi mężczyznę, który dmucha balon, aby później go przebić i sprawić, że dziecko zapłacze. Płaczące dziecko to to samo dziecko, którego Gru sprawił, że zapłakało, przebijając balon na początku pierwszego filmu.
- Kiedy Gru po raz pierwszy odwiedza Minionki w podziemnym warsztacie, można zauważyć kilku Minionków jedzących na szczycie poprzeczki. Ta scena jest nawiązaniem do słynnego zdjęcia „Obiad na drapaczu chmur” z 1932 roku.
- Początkowo Al Pacino miał zagrać rolę Eduardo i nawet nagrał jego kwestie, ale potem opuścił projekt z powodu różnic twórczych. Zamiast niego rolę otrzymał Benjamin Bratt.
- Na początku filmu pokazują ludzi w żółtych koszulach, którzy rozmawiają w obcym języku. To nawiązanie do oryginalnego projektu Minionków do filmu „Ja, Złośliwiec” (2010). Ich ostateczny skrócony wygląd pojawił się z powodu niskiego budżetu pierwszego filmu.
- Javier Bardem miał podkładać głos do złoczyńcy, ale opuścił projekt.
- Na początku filmu, gdy pojawia się statek-magnes, jeden z badaczy spada i krzyczy „krzykiem Wilhelma”.
- Na stanowisku pracy doktora Nefario przyklejone jest jego zdjęcie na plaży. Dokładnie to samo zdjęcie pojawiało się podczas jego rozmowy telefonicznej z Gru w pierwszej części.
- To pierwszy sequel studia Illumination Entertainment.
- W domu Gru płatki kwiatu na obrazie układają się w symbol biologicznego zagrożenia.
- W filmie jest krótka scena, w której Edith gra w ping ponga z Minionkiem, ale używa nunczaków zamiast rakietki. To nawiązanie do znanej chińskiej reklamy Nokii, w której mężczyzna, parodiujący Bruce'a Lee, gra w ping ponga, używając nunczaków.
- Istnieje co najmniej dwóch Minionków o imieniu Kevin. W pierwszym filmie Kevin to jednooki Minionek, a w sequelu Kevin to wyższy Minionek z dwoma oczami.
- Scena, w której Gru ogląda obraz w sklepie z perukami, wykonując charakterystyczne ruchy, to nawiązanie do pełnometrażowego filmu „Pan Bean” (1997), w którym występuje podobny moment.
- W epizodzie bitwy Gru z kurczakiem w restauracji El Macho znajduje się nawiązanie do filmu „Obcy”, kiedy kurczak wydostaje się przez sweter Gru w okolicy klatki piersiowej.
- Końcowa piosenka Minionków w rosyjskiej dystrybucji zawiera słowo „trusiele”, a w ukraińskiej – „w majtkach”.
- Na ślubie Gru i Lucy Minionki w białych kostiumach zaczynają śpiewać piosenkę „I swear” grupy All-4-One. Członkowie tej grupy również byli ubrani w białe kostiumy w teledysku do tej piosenki.
- W scenie, w której Gru przedostaje się na bazę El Macho, udając, że został schwytany przez dwóch zmutowanych Minionków, którzy w rzeczywistości są pomalowani lukrem, znajduje się nawiązanie do filmu „Inwazja porywaczy ciał” (1978), kiedy jeden z Minionków odkrywa, kim jest.
- Scena, w której Gru ogląda obraz w sklepie z perukami, wykonując charakterystyczne ruchy, to nawiązanie do pełnometrażowego filmu „Pan Bean” (1997), w którym występuje podobna scena.
Podobne filmy
8.9/10
8.7/10
8.5/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8.2/10
8.2/10
8.2/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
