Oto jest głowa zdrajcy
Krótki opis
Oto jest głowa zdrajcy to osadzony w XVI-wiecznej Anglii dramat historyczny, skupiający się na konflikcie między królem Henrykiem VIII a jego kanclerzem, sir Thomasem Morem. Władca pragnie unieważnić małżeństwo z Katarzyną Aragońską, aby móc poślubić Annę Boleyn, i naciska na More'a – szanowanego humanistę i człowieka prawego – by ten poparł jego dążenia. More odmawia ugięcia się, a dwór obraca się przeciwko niemu, gdy okazuje się, że ani zaszczyty, ani groźby nie są w stanie go złamać.
Reżyserem i producentem filmu jest Fred Zinnemann, który oparł się na scenariuszu Roberta Bolta, będącym adaptacją jego własnej sztuki. W chronologii dzieł Zinnemanna obraz ten plasuje się pomiędzy Historią zakonnicy a Dniem szakala. W roli More'a wystąpił Paul Scofield, a towarzyszą mu Wendy Hiller jako Alice More, Leo McKern jako Thomas Cromwell, Robert Shaw jako Henryk VIII, Orson Welles jako kardynał Wolsey oraz Susannah York jako Margaret More; w napisach końcowych wymieniono 33 członków obsady.
Produkcja, której budżet wyniósł około 2 milionów USD, zarobiła w światowych kasach około 28 milionów USD. Na portalu IMDb film uzyskał ocenę 7,7 na podstawie około 40 000 głosów, natomiast w serwisie TMDB oceniono go na 7,3 przy znacznie mniejszej liczbie głosujących. Ocena krytyków wynosząca 7,9 na podstawie 80 recenzji sytuuje obraz nieco wyżej niż oceny widzów.
Co pozostało za kulisami
- Wszyscy członkowie obsady aktorskiej zgodzili się na obniżenie gaży, aby budżet całego filmu nie przekroczył 2 milionów dolarów. Ponad 10 000 dolarów gaży otrzymali tylko Orson Welles (1915-1985), Paul Scofield (1922-2008) i Suzanne York (1939-2011).
- Orson Welles, grający rolę kardynała Wolseya (1473-1530), użył dokładnej kopii oficjalnej pieczęci Wolseya, a także autentycznego pergaminu z owczej skóry i pióra do pisania.
- Sceny sądu i egzekucji opierają się na zeznaniach świadków, opublikowanych anonimowo 4 sierpnia 1535 roku.
- Do roli Margaret początkowo rozważano Vanessę Redgrave, ale ona była zajęta w teatrze. Redgrave zgodziła się wystąpić na ekranie bez wynagrodzenia w epizodycznej roli Anny Boleyn (1501-1536), ale pod warunkiem, że jej imienia nie umieści się w napisach końcowych. Tak czy inaczej, w końcowych napisach jej imię się pojawia.
- Autorzy filmu zamówili kilka ciężarówek pianki polistyrenowej, która miała imitować ośnieżony krajobraz. Jak tylko piankę polistyrenową przywieziono, pogoda się pogorszyła i zaczął padać śnieg.
- Paul Scofield (1922-2008) nie pojechał na ceremonię wręczenia nagrody „Oscar”, wierząc, że statuetka w kategorii „najlepszy aktor” trafi do Richarda Burtona (1925-1984) za rolę w filmie Mike’a Nicholsa (1931-2014) „Kto się boi Virginii Woolf?” (1966). Nagrodę otrzymał on, a statuetkę przesłano mu pocztą i w trakcie transportu ją uszkodzono.
- Film pokazuje, że Tomasz More (1478-1535) został stracony przez dekapitację za odmowę podpisania dokumentu, który ogłaszał króla głową Kościoła, ponieważ było to sprzeczne z jego przekonaniami. W filmie nie wspomniano, że More, jako Lord Kanclerz, znał wielu ludzi, których przekonania były sprzeczne z jego opinią i że wszystkich, z którymi tak się różnił, uznano za heretyków i spalono na stosie.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
