„In Paradisum” opowiada dwie niepokojące historie jednocześnie. Narratorka przedstawia osobistą relację z uwięzienia jako żona notorycznego estońskiego seryjnego mordercy, Andreasa Hanniego. Choć jej historia jest osobliwa, dotyka znanych motywów obecnych w nowoczesnym życiu: pragnienia bycia kochaną oraz lęku przed samotnością. Opowieść Pille Hanni rozwija się na tle obrazów w stylu cinema vérité, ukazujących życie w kilku estońskich więzieniach. Momentami obrazy te w sposób literacki odzwierciedlają wydarzenia z narracji, są jednak raczej reprezentacjami i impresjami niż tradycyjnymi materiałami dokumentalnymi z udziałem zaangażowanych osób. Otwiera to historię na bardziej ogólną interpretację, często prowadzącą do niepokojących wniosków. Równoległe treści ujawniają – na poziomie osobistej opowieści oraz organizacji społecznej – w jaki sposób to, co dziwaczne i nieludzkie, może stać się znośne, a nawet uzależniające w obliczu naszych lęków.