Pozo muerto

„Dead Well” (Pozo muerto, 1967) to wenezuelski film dokumentalny w reżyserii Carlosa Rebolledo, wyprodukowany przez awangardowy kolektyw El Techo de la Ballena. Poprzez serię świadectw mieszkańców naftowych miast Cabimas i Lagunillas, film opowiada o ludzkich kosztach wenezuelskiego przemysłu naftowego. Śledząc historię wydobycia ropy w kraju – od wybuchu studni Barroso II w 1922 roku aż po koniec lat 60. – dzieło obnaża wyzysk, biedę i dewastację środowiska, z którymi mierzyły się społeczności zamieszkujące wschodni brzeg jeziora Maracaibo. Zdjęty w czerni i bieli na taśmie 35 mm, dokument jest uznawany za przełomowe dzieło Nowego Kina Ameryki Łacińskiej.