Noc po ciężkim dniu
Krótki opis
Noc po ciężkim dniu towarzyszy zespołowi The Beatles podczas jednego szalonego dnia, gdy John, Paul, George i Ringo赶 jadą z Liverpoolu do Londynu na występ telewizyjny. Po drodze unikają tłumów wielbicieli i prasy, doprowadzają swojego menadżera do szału oraz zmagają się z psotami dziadka Paula, którego wybryki sprowadzają na grupę kłopoty. Zniknięcie Ringa tuż przed transmisją zamienia wycieczkę w rozpaczliwą próbę odnalezienia go na czas.
Film wyreżyserował Richard Lester – była to pierwsza z trzynastu pełnometrażowych produkcji w jego chronologicznej filmografii, przed filmem Na pomoc! z następnego roku. Scenariusz napisał Alun Owen, a producentem był Walter Shenson. Czterej członkowie zespołu wcielili się w wersje samych siebie, a w obsadzie czterdziestu sześciu aktorów znaleźli się również Wilfrid Brambell jako dziadek oraz Norman Rossington jako Norm.
Premiera filmu odbyła się w lipcu 1964 roku. Produkcja trwa 88 min i łączy w sobie elementy komedii oraz filmu muzycznego. Film zarobił na całym świecie około 2 milionów USD. Na TMDB otrzymał ocenę 7,3 na podstawie około 766 głosów, natomiast ocena krytyków wynosi 9,2 na podstawie 112 recenzji, co jest wynikiem znacznie wyższym niż oceny widzów.
Co pozostało za kulisami
- Scena wsiadania do pociągu w Liverpoolu kręcona była na londyńskim dworcu Paddington.
- Wśród widzów na telewidzeniu można dostrzec 13-letniego Phila Collinsa, on w okularach.
- Ringo Starr był chwalony za to, jak wspaniale oddał smutek i melancholię w scenie na brzegu rzeki, a w rzeczywistości w momencie kręcenia cierpiał na strasznego kaca po wczorajszej imprezie.
- Podczas wykonywania piosenki „And I Love Her” kamera wykonuje pełny obrót wokół Paula McCartneya. Aby to osiągnąć, kamerę zawieszono na cienkich linach, jak lalkę marionetkę.
- Scenę koncertu pod koniec filmu nakręcono w całości w ciągu jednego dnia, wykorzystując wiele kamer. Stres związany z kręceniem w takich warunkach był tak duży, że u jednego z członków ekipy filmowej pękła emalia na zębach. Właśnie z tego powodu operator Gilbert Taylor później odrzucił propozycję ponownej współpracy z grupą przy filmie „Help!” (Richard Lester, 1965).
- Kiedy Paul McCartney wykonuje piosenkę „And I Love Her”, w pewnym momencie kamera zaczyna patrzeć prosto w lampę łukową. Przeglądając nagrania z dnia, pracownicy „United Artists” uznali, że kadr został pozostawiony w materiale filmowym przez pomyłkę, ale producent Walter Shenson zapewnił ich, że tak było zamierzone i powiedział, że zużyto dużo czasu, aby nakręcić ten kadr dokładnie tak, jak ostatecznie się ukazał.
- Tytułowa piosenka „A Hard Day’s Night” została nagrana już po nakręceniu filmu.
- Jako kontynuację filmu stacja NBC uruchomiła serial, w którym miejsce The Beatles zajęła specjalnie stworzona do tego celu czwórka The Monkees (dosłownie – „małpy”).
- Oryginalna taśma z wynikami pierwszego dnia zdjęć została na zawsze zagubiona, kiedy to tragarz upuścił pudła z taśmą, za którym biegły młode fanki zespołu, myląc go z jednym z członków „The Beatles”.
- Scenę z oponą, o którą potyka się Ringo na brzegu rzeki, trzeba było kręcić raz za razem, ponieważ opona ciągle toczyła się w niewłaściwym kierunku. W końcu po wielu próbach do akcji wkroczył David Janson, młody aktor, który miał zagrać w scenie z Ringo. Udało mu się z oponą za pierwszym razem.
- W scenie, w której "The Beatles" biegają i psocą na polu, Johna Lennona nie było. W momencie kręcenia zajmował się promocją swojej książki "John Lennon: In His Own Write" (1964). Zamiast Lennona kręcono dublera, a ujęcia z bliska wmontowano do filmu później.
- Wyrażenie, które stało się tytułem filmu, po raz pierwszy pojawia się w opowiadaniu Johna Lennona „Sad Michael” z jego pierwszej książki In His On Write. Według Johna frazę tę wymyślił Ringo Starr. Pod koniec męczącego dnia rzucił frazę: „It`s been a hard day”, ale, spoglądając na zegarek, dodał „s night”.
- Scena w przedziale pociągu, gdy Beatlesi wykonują „I Should Have Known Better”, kręcona była w autobusie, a członkowie ekipy kołysali nim, aby stworzyć wrażenie jadącego pociągu.
- Na planie filmowym George Harrison poznał Pattie Boyd, swoją przyszłą żonę.
- Od 1968 roku film był pokazywany w telewizji, a w 1984 roku wydany na kasetach VHS.
- W scenie biegu na początku filmu George potyka się i upada, a Ringo wpada na niego i również upada. Scenariusz tego nie przewidywał, czyli stało się to nieumyślnie. George rozerwał sobie kostium, ale natychmiast się podniósł, roześmiał i kontynuował bieg. Zdecydowano zostawić ten upadek w filmie.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
