Nazajutrz
Powiedzieli nam, że nakręcenie tego filmu będzie niemożliwe. Powiedzieli nam, że obejrzenie przez was tego filmu będzie niemożliwe. Mamy nadzieję, że nic nie jest niemożliwe.
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$0
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Robert Papazian
Operator
Gayne Rescher
Kompozytor
Artysta
Peter Wooley
Casting
Ross Brown, Hanku Makkana
Instalacja
William Paul Dornisch, Paul Dixon, Robert Florio
Cały zespół (52)
Cały zespół (52)
Krótki opis
W połowie lat 80. XX wieku Stany Zjednoczone balansują na krawędzi wojny nuklearnej. Ten cień wisi nad mieszkańcami małego miasteczka w Kansas, którzy kontynuują swoje codzienne życie. Dr Russell Oakes utrzymuje napięty harmonogram w szpitalu, Denise Dahlberg przygotowuje się do zbliżającego się ślubu, a Stephen Klein pogrąża się w studiach magisterskich. Kiedy dochodzi do niewyobrażalnego i spadają bomby, mieszkańcy miasteczka zostają wrzuceni w koszmar nuklearnej zimy.
Co pozostało za kulisami
- W okresie odprężenia między ZSRR a USA (maj-czerwiec 1987 roku) film „Następny dzień” był pokazywany na Czerwonym Kanale Telewizji ZSRR w jednym bloku tematycznym z radzieckim filmem „Listy zmarłego człowieka”. Oba filmy były wyświetlane po programie „Czas” (w pierwszy dzień – film amerykański, w drugi – „Listy…”), czyli w najbardziej popularnym czasie antenowym.
- Film jest dość realistyczny, ale skala i konsekwencje katastrofy są jednak umniejszone, o czym informuje tekst w napisach końcowych.
- W 2013 roku na kanale National Geographic, w cyklu programów „Lata 80.”, przy opisie filmu, wspomniano, że przed Nicolasem Meyerem co najmniej trzech reżyserów zrezygnowało z udziału w realizacji filmu na podstawie gotowego scenariusza. Jako powód podali, że nie są gotowi kręcić tak przerażającego filmu.
- W USA istnieje film dokumentalny zatytułowany „First strike” (pierwszy uderzenie), opowiadający o możliwym początku trzeciej wojny światowej, w którym aktywnie wykorzystywane są ujęcia z amerykańskimi żołnierzami z filmu „Następny dzień”.
- Nicholas Meyer miał tak wiele konfliktów z cenzorami i rządem USA w kwestii treści filmu, zwłaszcza scen przemocy, że odszedł z projektu w okresie montażu i zażądał usunięcia swojego nazwiska z napisów końcowych. Ostatecznie, co prawda, wrócił, ale złożył przysięgę, że nigdy więcej nie będzie pracował w telewizji.
- Biorąc pod uwagę, że rozbijanie wszystkich okien podczas wybuchu, a następnie ich wymiana byłoby zbyt kosztowne, wiele okien po prostu zaklejono czarną papierem, aby wyglądało na to, że są rozbite.
- Producenci zdołali znaleźć nagrania próbnych startów międzykontynentalnej rakiety balistycznej „Minuteman III”. Ministerstwo Obrony zabroniło wykorzystania nagrań jądrowego „grzyba” po eksplozji, więc grzybowate chmury były wynikiem pracy specjalistów od efektów wizualnych.
- Cysternę, w której stworzono grzybowatą chmurę po wybuchu jądrowym, wykorzystano niegdyś do kręcenia filmu science fiction z 1982 roku „Star Trek II: Gniew Khana”, który również reżyserował Nicholas Meyer. Barwniki i inne płyny powoli wlewano do cysterny, mieszano i filmowano w zwolnionym tempie.
- Niektóre sceny ze efektami specjalnymi, których realizacja była planowana zgodnie z oryginalnym scenariuszem, nigdy nie zostały nakręcone, ponieważ czas trwania filmu musiał zostać skrócony z czterech godzin do dwóch i pół. Wśród nich nie zrealizowano scen wybuchu jądrowego w Lawrence w stanie Kansas, pokazywanych z lotu ptaka, oraz wymiany ataków nuklearnych między NATO a państwami Układu Warszawskiego w Niemczech.
- Uzyskawszy pełne wsparcie administracji miasta Lawrence w stanie Kansas, twórcy filmu na kilka tygodni przekształcili miasto w pozostałości i pustkowia po wojnie nuklearnej. W sklepach w centrum miasta wybito okna, wzdłuż ulic ustawiono wypalone wraki samochodów, same ulice zasypano śmieciami i gruzem, a na brzegach rzeki wzniesiono ogromne obozowiska dla ocalałych. W rolach statystów wystąpiło ponad 2 000 mieszkańców Lawrence (w tym studentów), każdemu zapłacono 50 dolarów pod warunkiem, że zgoli głowę i będzie udawał osobę umierającą na chorobę popromienną. Aby dodać realizmu materiałowi wideo, poproszono statystów, aby przez pewien czas się nie myli.
- Reżyserowi Nicholasowi Meyerowi zależało na zatrudnieniu w filmie aktorów, którzy byli zupełnie nieznani widzom. Jedynym, którego widzowie znali, był Jason Robards. Amy Madigan i Steve Guttenberg, którzy zagraли u Meyera, stali się później popularnymi aktorami.
- Początkowo zakładano kręcenie wymiany ataków nuklearnych na makietach i modelach w miniaturze, jednak tym planom przeszkodziły ograniczenia czasowe i finansowe.
- Sceny na pokładzie powietrznego punktu dowodzenia, a także niektóre inne (na przykład otrzymanie wiadomości o zbliżających się rakietach przeciwnika, załoga samolotu „B-52”, uruchamianie rakiet z podziemnych silosów) zaczerpnięto z dokumentalnego krótkometrażowego filmu telewizyjnego „Pierwszy Udar” (1979). W filmie dokumentalnym podziemny silos rakietowy zostaje zniszczony na kilka sekund przed tym, jak z niego wystartuje rakieta, dlatego w filmie Meyera nie pokazano ostatnich sekund odliczania.
Podobne filmy
8/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.5/10
7.3/10
7.3/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
