Veijarit

Reżyser Lauri Nurkse mówi, że "Veijarit" to film o "arjensietokyvyttömyydestä" (czyli niemożności znoszenia codzienności) i kompleksie Piotra Pana. Główny aktor, Mikko Leppilampi, twierdzi, że chodzi o "kolkyttoistavuotiaita" (czyli trzydziestolatków zachowujących się jak nastolatki). Bezpośrednim punktem odniesienia jest commedia all'italiana z lat 50. i 60., czarna komedia często obnażająca infantylny etap rozwoju włoskiego mężczyzny. Saku i Ässä są antybohaterami, ale zawsze wyczuwamy w nich człowieczeństwo za ich powierzchownymi i szalonymi poczynaniami. "Veijarit" to satyra i parodia powierzchownego stylu życia, ale bohaterowie emanują witalnością, która, jak czujemy, może doprowadzić ich do bardziej sensownego etapu egzystencji po przedłużonej młodości pełnej wrzawy i chaosu. Motyw transcendencji pojawia się w obrazach lotu: czy balony mnie poniosą, czy pękną.