Harry Angel
Krótki opis
Harry Angel to horror i tajemnica osadzona w 1955 roku. Harry Angel, prywatny detektyw działający w Nowym Jorku, zostaje wynajęty przez tajemniczego klienta o imieniu Louis Cyphre do odnalezienia Johnny’ego Favorite’a – muzyka, który zaginął po pobycie w klinice psychiatrycznej. To, co początkowo wydaje się rutynowymi poszukiwaniami, prowadzi Angela z ulic Harlemu do klubów jazzowych Nowego Orleanu i na bagna Luizjany, gdzie spotyka Epiphany Proudfoot, córkę zmarłej kobiety, która niegdyś była blisko zaginionym mężczyzną. W miarę jak Angel przesłuchuje świadków, ci zaczynają ginąć w brutalnych okolicznościach, a śledztwo coraz bardziej angażuje go osobiście.
Scenariusz napisał i wyreżyserował Alan Parker. Film ukazał się w 1987 roku jako siódma z dwunastu pełnometrażowych produkcji reżysera, który rozpoczął swoją drogę od Bugsy Malone w 1976 roku, a następnie nakręcił m.in. Midnight Express, Sławę, Pink Floyd – The Wall oraz Ptasieka, by później stworzyć Mississippi w ogniu, The Commitments, Evitę i inne dzieła. W rolę Angela wcielił się Mickey Rourke, jako Cyphre wystąpił Robert De Niro, a w rolach drugoplanowych pojawili się Lisa Bonet, Charlotte Rampling, Stocker Fontelieu oraz muzyk bluesowy Brownie McGhee. Parker zaadaptował historię z powieści, kręcąc film głównie w plenerach Nowego Jorku i Luizjany.
Pod względem komercyjnym film odniósł umiarkowany sukces, zarabiając w światowym box office kwotę zbliżoną do swojego budżetu wynoszącego 17 milionów USD. Produkcja dobrze zniosła próbę czasu i jest ceniona zarówno przez widzów, jak i krytyków: na IMDb otrzymała ocenę 7,2 przy około 103 000 głosów, na TMDB 7,1 przy znacznie mniejszej liczbie głosów, natomiast ocena krytyków na poziomie 7,4 na podstawie 34 recenzji plasuje profesjonalną ocenę nieco wyżej niż noty publiczności.
Co pozostało za kulisami
- Część filmu kręcono w Nowym Jorku, a scenograf Brian Morris musiał włożyć sporo wysiłku, aby odtworzyć Harlem lat 40. i 50. tak, jak na starych fotografiach, a także nadać scenografii odpowiedni odcień kolorystyczny zgodnie z zamysłem. W Luizjanie ekipie filmowej nieco się poszczęściło, wiele scen z Lisą Bonet kręcono w miasteczku Thibodaux, które niewiele się zmieniło od tamtych czasów. Natomiast w Nowym Orleanie na jednej z ulic trzeba było ponownie zbudować miasto z lat 50.
- Kiedy główny bohater Harry Angel znajduje zamordowaną Margaret Kruzmark, w którą wciela się Charlotte Rampling, zbliżenie mniej więcej na 71 minucie 12 sekundzie (1:11:12) pokazuje jej twarz i okolice szyi, ale jeśli się dobrze przyjrzeć, widać bijący puls, a naszyjnik na jej szyi wyraźnie podkreśla charakterystyczne uderzenia pulsu. Potem staje się już całkowicie oczywiste, że bohaterka jest martwa i nie może być mowy o biciu pulsu, ponieważ w kadrze pokazują jej wydarte serce.
- Harry Angel nalewa Epiphani pół szklanki whisky, jednak w następnym ujęciu ma pełną szklankę.
- Scena rozmowy Harry’ego i Cyphera w kościele kręcona była w kościele św. Alfonsa, jednak prawdziwy ksiądz odmówił pomocy w organizacji mszy, i trzeba było skorzystać z usług byłego duchownego, pozbawionego święceń.
- Podczas zdjęć zbliżeniowych można zauważyć, że pociąg, którym bohater Mickey Rourke jedzie do Luizjany, jest atrapą, czyli jest niesprawny, a z tyłu skład popycha prawdziwa lokomotywa.
- Według słów reżysera i autora scenariusza Alana Parkera (1944-2020), Robert De Niro grał swoją rolę tak wiarygodnie, że podczas zdjęć Parker czuł się przy nim nieswojo i starał się trzymać od aktora z daleka.
- W filmie Harry Angel podczas śledztwa jedzie do Luizjany, a w powieści-źródle akcja rozgrywa się w Nowym Jorku.
- Podczas pracy nad scenariuszem istotną zmianą było przesunięcie czasu akcji: zamiast 1959 roku, jak w powieści, w filmie akcja rozgrywa się w 1955 roku. Powodem tego było to, że zdaniem reżysera 1959 rok przecinał się z epoką lat 60., podczas gdy 1955 rok wciąż należał do lat 40.
- Robert De Niro początkowo zrezygnował z roli Louisa Cyphera. Później zmienił zdanie.
- Od roli Louisa Cyphera zrezygnowali Marlon Brando, Jack Nicholson i Al Pacino.
- Przez kilka lat prawa do ekranizacji „Upadłego anioła” przechodziły z rąk do rąk, ostatecznie Elliot Kastner zaproponował, aby Alan Parker podjął się pracy.
- W roli żony postaci granej przez George’a Baka początkowo снималась Shirley Stoler (1929-1999), ale opuściła projekt, niemal topiąc się podczas kręcenia jednej ze scen na Coney Island. Zastąpiła ją Judith Drake, która bardziej spodobała się Parkerowi niż Stoler. Na końcu sceny wciąż słychać głos Stoler, która śpiewa „I Cried For You”.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
