Czarownice z Eastwick
Krótki opis
Trzy kobiety mieszkające w małym miasteczku Eastwick w Nowej Anglii odczuwają głębokie niezadowolenie z własnego życia oraz pecha w miłości. Alexandra, Jane i Sukie są singielkami i niezależnymi osobami; mimo różnych temperamentów i życiowych sytuacji łączą je bliskie relacje. Wszystko zmienia się, gdy w wielkiej, starej rezydencji na obrzeżach miasta osiedla się Daryl Van Horne – bogaty i ekscentryczny nowicjusz. Każda z kobiet poczuje do niego pociąg, a ich codzienność zacznie ewoluować w nieoczekiwany sposób. Przyjaciółki zaczynają podejrzewać, że posiadają niezwykłe zdolności, a ich pragnienia i marzenia mogą nieść za sobą realne konsekwencje.
Film to komedia z elementami fantasy i horroru, wyreżyserowana przez George'a Millera na podstawie scenariusza Michaela Cristofera. Jest to piąty z trzynastu filmów w reżyserii Millera, poprzedzony obrazem Mad Max pod Kopułą Gromu i poprzedzający Olej Lorenza. W rolę Van Horne'a wcielił się Jack Nicholson, natomiast w postacie Alexandry, Jane i Sukie wcieliły się odpowiednio Cher, Susan Sarandon oraz Michelle Pfeiffer; w rolach drugoplanowych wystąpiły Veronica Cartwright i Richard Jenkins. Budżet produkcji wyniósł 22 miliony dolarów, a wpływy z biletów na całym świecie osiągnęły około 64 milionów dolarów.
W serwisie IMDb film uzyskał ocenę 6,6 na podstawie około 84 000 głosów, a w TMDB oceniono go na 6,5 przy około 1 620 głosach. Ocena krytyków wynosząca 6,5 na podstawie 95 recenzji jest zbliżona do not z nadanych przez widzów, co wskazuje na umiarkowany odbiór filmu przez obie grupy.
Co pozostało za kulisami
- Początkowo rolę Aleksandry, która ostatecznie przypadła Cher, miała zagrać Susan Sarandon.
- Początkowo Darryla van Horna miał grać Bill Murray.
- Do roli Aleksandry próbowała Anżelika Huston.
- Partię gwizdów Daryla van Horna w scenie przy lodziarzu zagwizdał sam kompozytor filmu John Williams.
- Wąż pojawiający się w jednej z epizodów filmu to całkowicie bezpieczny wąż królewski szarostrzyżny (Lampropeltis alterna), którego obecność jest powszechna w Teksasie.
- Podczas testowych projekcji publiczność była tak niezadowolona z oryginalnego zakończenia filmu, że konieczne było nakręcenie kilku wariantów alternatywnego finału.
- Utwór, który Daryl van Horne wykonuje na skrzypcach, to Kaprys nr 16 a-moll Nicolò Paganiniego.
- Przemiana Angeliki Huston w Najwyższą Czarownicę zajmowała 8 godzin w charakterni.
- Gdy chłopców zamieniano w myszy, w rolach tych ostatnich wystąpiły szczury i lalki.
- W dziale rekwizytów, pod kierownictwem Jima Hensona (1936-1990), stworzono makiety myszy o różnych rozmiarach. Zwierzątka rozmiaru A były wielkości prawdziwych myszy i sterowano nimi za pomocą cienkich drucików. Myszy rozmiaru B przypominały duże szczury. Również nimi sterowano za pomocą drucików. Myszy rozmiaru C miały prawie metr wzrostu i były obsługiwane ręcznie. Ostatnich użyto zaledwie w kilku scenach, ponieważ reżyser Nicholas Roeg uznał, że łączenie zbliżenia twarzy człowieka z taką myszą podczas montażu będzie zbyt trudne. Roeg wolał pracować z kadrów o jednej szerokości, więc najczęściej wykorzystywano małe makiety myszy w zmniejszonych dekoracjach.
- Zaśnieżony krajobraz, na tle którego pojawiają się napisy początkowe, filmowano w Ulvik, które jest centrum gminy Hordaland w Norwegii.
- W roli hotelu Excelsior wystąpił Headland Hotel w Newquay w Wielkiej Brytanii.
- Sher, Eartha Kitt, Geneviève Bujold, Ann Bancroft, Sigourney Weaver, Linda Blair, Faye Dunaway, Susan Sarandon, Jodie Foster, Vanessa Redgrave, Frances Conroy i Liza Minnelli były rozważane do roli Najwyższej Wiedźmy.
- W rolach wiedźm podczas sabatu w hotelu występowali głównie przebrani mężczyźni.
- Dla brytyjskiej dystrybucji kilka scen filmu (z twarzą wiedźmy i przemianą Bruno w mysz) musiało zostać zremontowanych, aby Brytyjska Rada Klasyfikacji Filmów przyznała mu kategorię PG (dozwolone dla dzieci w każdym wieku, ale zalecana obecność rodziców).
- Ani w powieści, ani w filmie nie wyjaśnia się, dlaczego wiedźmy tak nienawidzą dzieci i dlaczego Najwyższa Wiedźma zamierza rozprawić się ze wszystkimi dziećmi w kraju.
- Oprócz szczęśliwego zakończenia historii nakręcono zakończenie bardziej wierne książkowemu pierwowzorowi. Oba warianty pokazano grupom testowym. Okazało się, że widzom bardziej podobało się happy end.
- „Czarownice z Eastwick” to adaptacja dzieła, którego autorem jest John Updike.
- Gdy w studiu dyskutowano o możliwych sposobach zmniejszenia budżetu filmu, George Miller zaproponował pozbycie się swojego prywatnego przyczepy, motywując to tym, że reżyser jest stale potrzebny na planie zdjęciowym i dlatego przyczepa jest mu zupełnie niepotrzebna. Zostało to potraktowane przez szefów studia jako słabość i zaczęli aktywnie ingerować w produkcyjne żądania reżysera. Tak więc, jeśli Miller zamawiał 50 sztuk jakiegoś rekwizytu, studio dostarczało zaledwie tuzin. Jeśli zamawiał dwie kamery, studio dostarczało jedną. Miller postanowił „walczyć ogniem ogniem” i zaczął odmawiać kręcenia scen, których zapotrzebowania nie zostały w pełni zaspokojone. Studio odpowiedziało poszukiwaniem nowego reżysera. Od zwolnienia George’a Millera uratował Jack Nicholson, który poparł reżysera i publicznie obiecał opuścić projekt, jeśli Millera zastąpią.
- Replika „Kobieta to dziura, prawda? Cała próżność świata w nią się wlewa” – to cytat z książki francuskiego filozofa Jean-Paula Sartre’a „Bycie i Nicość”.
- Imię postaci Waltera Neffa to nawiązanie do słynnego filmu noir Billy’ego Wildera „Podwójne Ubezpieczenie” (1944), gdzie tak nazywa się główny bohater.
- Epizod, w którym jedna z bohaterek spada z balkonu, to cytat z klasycznego horroru Richarda Donnera „Omen” (1976).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
