Solaris
Krótki opis
Psycholog Kris Kelvin udaje się na stację kosmiczną krążącą wokół Solaris – planety pokrytej oceanem. Załoga stacji bada planetę od lat, jednak z niewielkimi sukcesami, a spływające raporty stają się coraz bardziej niepokojące: jeden z naukowców zginął, a pozostali zdają się tracić kontakt z rzeczywistością. Misją Kelvina jest ocena sytuacji i podjęcie decyzji, czy stacja powinna zostać zamknięta. Po przybyciu na miejsce zastaje ocalałych w stanie głębokiego rozbicia, a sam zaczyna doświadczać dziwnych zjawisk – przed jego oczami stają postacie z przeszłości, wyglądające jak żywe osoby. Zaczyna podejrzewać, że odpowiedzialny za to jest ocean, który w jakiś sposób oddziałuje na umysły tych, którzy go badają.
Jest to trzeci pełnometrażowy film Andrei Tarkovsky'ego, po „Dziecku wojny” i „Andrieju Rublowie”. Scenariusz reżyser napisał wspólnie z Fridrikhem Gorenshteynem na podstawie powieści science-fiction Stanisława Lema. W rolę Kelvina wcielił się Donatas Banionis, a towarzyszą mu Natalya Bondarchuk jako Hari oraz Jüri Järvet, Anatoliy Solonitsyn, Vladislav Dvorzhetsky i Nikolay Grinko w rolach drugoplanowych. Film nakręcony w ZSRR przy budżecie wynoszącym około 1 miliona USD trwa 167 minut.
W serwisie IMDb obraz uzyskał ocenę 7,9/10 na podstawie około 105 000 głosów, a w TMDB 7,8/10 z około 1 900 głosów. Ocena krytyków wynosząca 8,9/10 na podstawie 66 recenzji jest zauważalnie wyższa od not widowni, co sugeruje, że renoma filmu wśród recenzentów przewyższa jego odbiór przez ogół widzów.
Co pozostało za kulisami
- Do roli Charii Andriej Tarkowski chciał zaangażować Alę Demidową, ale mu zabroniono, ponieważ Demidowa znajdowała się na „czarnych listach” z powodu tego, że w poprzedniej swojej roli, w filmie Julija Karasika „Szóste lipca” – jak pisała prasa – „przesadziła z Leninem”.
- Sceny filmu kręcono nie po kolei. Dlatego też w jednym kadrze Chris jest w koszulce, a w następnym – w piżamie. Tarkowski to zauważył, ale było już za późno na ponowne nagranie, więc machnął ręką: „Przecież to science fiction. Niech wszyscy myślą, że tak ma być!”
- Scena w lustrzanym pokoju została nakręcona, ale nie weszła do ostatecznego montażu, reżyser usunął ją z filmu. Obecnie ten zagadkowy krok fani Tarkowskiego wiążą z intrygami cenzury. W rzeczywistości cenzura i redakcja nie przejmowały się tą sceną, a motywacje reżysera były wewnętrzne. Wiadomo, że wielokrotnie sprzeciwiał się w filmach temu, co wydawało mu się „zbyt piękne”.
- Film jest adaptacją powieści Stanisława Lema „Solaris” (Solaris, 1961).
- Pewien czas Tarkowski chciał obsadzić w roli Hari szwedzką aktorkę Bibi Andersson. Ona nawet zgodziła się zagrać za darmo, ale z powodu biurokratycznych komplikacji nic z tego nie wyszło.
- Książka, a potem i sam film, stały się przyczyną kilku kłótni pisarza Lema i reżysera Tarkowskiego. W szczególności pisarz twierdził, że reżyser nakręcił wcale nie „Solarisa”, a „Zbrodnię i karę”.
- Scenę, w której Burton jedzie samochodem przez nieskończone tunele i węzły, kręcono w Tokio.
- Kiedy Chris przegląda wiadomość od doktora Gibariana, w monitorze odbija się ekipa filmowa.
- Scena z nieważkością była kręcona przy pomocy dwóch żurawi operatorskich, na jednym z których była zamocowana kamera, a na drugim znajdowali się aktorzy.
- W scenie, w której Chris spotyka się z matką, na krześle leżą radzieckie pieniądze. Na przykład okolicznościowy rubel „Z okazji 100. rocznicy urodzin W.I. Lenina” z 1970 roku i papierowy banknot o wartości 3 rubli z 1961 roku.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
