Dyskretny urok burżuazji

Luis Buñuel wyreżyserował tę komedię z 1972 roku, która jest czternastym z piętnastu pełnometrażowych filmów w jego dorobku, sytuując się między „Tristaną” a „Mrocznym przedmiotem pożądania”. Scenariusz Buñuel napisał wspólnie z Jean-Claude'em Carrière'em, a producentem był Serge Silberman. Fernando Rey wcielił się w rolę Dona Rafaela, ambasadora fikcyjnej republiki Mirandy, natomiast Delphine Seyrig i Paul Frankeur zagrali Simone i François Thévenot, a Stéphane Audran i Jean-Pierre Cassel – Alice i Henri Sénéchal. W roli Florence wystąpiła Bulle Ogier. Grupa zamożnych przyjaciół nieustannie próbuje zorganizować wspólną kolację, jednak każda próba kończy się niepowodzeniem z powodu kolejnych absurdalnych przeszkód: pomyłki w dacie, nagłej śmierci właściciela restauracji, manewrów wojskowych w ogrodzie czy niespodziewanych amorych rozproszeń. Posiłki są w nieskończoność przekładane, a granica między rzeczywistością a snem staje się coraz bardziej zatarta, co wpisuje się w surrealistyczną poetykę Buñuela. Film powstał jako koprodukcja Hiszpanii, Włoch i Francji.

W serwisie IMDb obraz uzyskał ocenę 7,7/10 na podstawie około 50 000 głosów, a w TMDB 7,5/10 z około 945 głosów. Ocena krytyków na poziomie 9/10 w 60 recenzjach jest znacznie wyższa niż noty widzów, co sugeruje większe uznanie w oczach profesjonalnych recenzentów niż szerokiej publiczności. Ten trwający 101 minut film cieszy się niesłabnącą renomą od czasu premiery w 1972 roku.