Szczęśliwego Nowego Roku

Name: Szczęśliwego Nowego Roku
Genre: Film telewizyjny, Komedia, Romans
Released: 1976-01-01
Duration: 3 h 12 min
Rating: 8.2
Cast: Andrey Myagkov, Barbara Brylska, Yuriy Yakovlev, Aleksandr Shirvindt, Georgi Burkov

Ирония судьбы, или С легким паром! (1976)

Chronometraż: 3:12 (192 min)

—
brak ocen

7.3/10
266

8.2/10
618549

8/10
15000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 1

Zdjęcie 13

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Szczęśliwego Nowego Roku — Ирония судьбы, или С легким паром - трейлер

2:35

Plakat filmowy "Szczęśliwego Nowego Roku"

Zdjęcie 13

Data premiery

1976-01-01

Kraj

Produkcja

Mosfilm

Genre

Film telewizyjny, Komedia, Romans

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Eldar Ryazanov

Aktorzy

Andrey Myagkov, Barbara Brylska, Yuriy Yakovlev, Aleksandr Shirvindt, Georgi Burkov, Aleksandr Belyavskiy, Liya Akhedzhakova, Valentina Talyzina, Lyubov Dobrzhanskaya, Lyubov Sokolova
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Emil Braginskiy, Eldar Ryazanov

Producent

Efim Golynskiy

Operator

Vladimir Nakhabtsev

Kompozytor

Mikael Tariverdiev

Artysta

Aleksandr Borisov

Casting

Instalacja

Valeriya Belova
Cały zespół (35)

Krótki opis

Grupa starych przyjaciół ma tradycję spędzania Sylwestra w publicznej łaźni. Czasami nadmiar wódki i piwa powoduje, że dwóch z nich traci przytomność. Problem w tym, że jeden z nich (Sasha) musi jechać do Leningradu, a jedzie inny (Zhenya). Zhenya budzi się na lotnisku w Leningradzie. Wierząc, że wciąż jest w Moskwie, łapie taksówkę i wraca do domu. Nazwa ulicy, numer budynku, a nawet numer mieszkania, wygląd kompleksu mieszkalnego - wszystko jest identyczne, typowa socjalistyczna architektura „ekonomiczna”. Wyobraźcie sobie zaskoczenie Nadji, gdy wchodzi do swojego mieszkania i zastaje w łóżku mężczyznę bez spodni. Co więcej – narzeczony Nadji również go tam znajduje…

Co pozostało za kulisami

Ryzanow starannie dobierał aktorów do głównych ról. Andriej Mironow bardzo chciał zagrać Żenię Łukaszyna, ale Ryzanow widział go jedynie w roli Hippolita. Łukaszynem mogli zostać również Piotr Wieliaminow i Stanisław Łubszyn.
Oprócz premiery telewizyjnej 1 stycznia 1976 roku, film wszedł do kin 16 sierpnia 1976 roku.
Najlepszy film według ankiety magazynu „Sowiecki Ekran” w 1977 roku.
Wersja kinowa jest krótsza o prawie pół godziny – czas trwania wynosi 155 minut.
Do roli Nadi Szewielewej przesłuchiwano: Ludmiłę Gurczenko, Swietłanę Niemoliajewą, Antoninę Szuranową, aktorkę Kirowskiego Teatru Dramatycznego Merimson i inne. Tariwierdijew długo i uporczywie namawiał reżysera, aby zaprosił Alisę Freindlich. I wtedy Ryzanow przypomniał sobie polską melodramę „Anatomia miłości”, w której główną rolę kobiecą grała Barbara Brylska. Zdobył jej telefon i zadzwonił do niej do Warszawy. Po przeczytaniu scenariusza Barbara przyleciała na przesłuchanie filmowe do Moskwy. Jej wersja roli okazała się najbardziej przekonująca.
Słynną scenę w bani, gdzie przed Nowym Rokiem zbierają się przyjaciele, kręcono po świętach majowych. Pod schodami w jednym z korytarzy „Mosfilmu” zainstalowano ławy do bani i wagę.
Na początku filmu Zhenia i Galia w rozmowie kilkakrotnie wspominają Katanyanowa, który zapraszał ich do siebie na świętowanie Nowego Roku. To nazwisko pojawia się również w innym filmie Riazanowa – „Zapomniana melodia na flet”, gdzie tak przedstawia się postać Leonida Filatowa. Przypuszczalnie, Eldar Riazanow chciał w ten sposób upamiętnić swojego studenckiego przyjaciela, reżysera Wasilija Katanyanowa, z którym w latach 50. jako operator kręcił filmy dokumentalne.
Prawie natychmiast po odejściu Zheni Ippolit włącza telewizor, w którym leci film „Słomkowy kapelusz” (1974), po raz pierwszy pokazany 31 grudnia 1974 roku na Pierwszym Programie CTT ZSRR, co oznacza, że bohaterowie witają Nowy Rok 1975.
W napisach na początku filmu dopuszczono się błędu ortograficznego: w słowie „wyłącznie” (we frazie „Całkiem nietypowa historia, która mogła się zdarzyć tylko i wyłącznie w noc noworoczną”) pominięto literę „l”.
Łukaszyn odlatuje do Leningradu z lotniska Domodiedowo, choć w czasach radzieckich loty krajowe na północ i zachód wykonywano z Szeremietiewa-1.
W Moskwie od 1958 roku istniała 3. ulica Budowniczych, ale w 1963 roku ją przemianowano – obecnie to ulica Marii Uljanowej, a dom nr 25 przy tej ulicy to chruszczewski budynek pięciopiętrowy. W Leningradzie 3. ulicy Budowniczych nigdy nie było, natomiast od 1955 do 1962 roku istniały od razu dwie ulice Budowniczych, jedna – w strefie przemysłowej rejonu Krasnogwardiejskiego; obecnie ta ulica nosi nazwę Boksitogorska, druga – w rejonie Kirowskim, obecnie – ulica Marynesko.
Żenia wyrzuca przez okno zdjęcie Hipolita, a później Nadja podnosi ze śniegu już nie zdjęcie Jurija Jakowlewa, a Olega Basilaszwilego, który wcześniej otrzymał rolę Hipolita i nakręcił kilka scen, ale musiał zrezygnować z udziału w filmie z powodu śmierci ojca. Ten kadr nie udało się ponownie nakręcić z powodu nadejścia wiosny i roztopienia śniegu.
Zdjęcia do filmu realizowano od 22 stycznia do 19 czerwca 1975 roku.
„Jaka obrzydliwość ta wasza galareta” i „O, ciepłe się udało” – to frazy, których nie było w scenariuszu filmu. To była improwizacja Jurija Jakowlewa.
Do roli Nadi Szewielewej próbowano: Ludmiłę Gurczenko, Swietłanę Niemoljajewą, Antoninę Szuranową, aktorkę Kirowskiego Teatru Dramatycznego Merimson i inne. Tariwerdiew długo i uporczywie namawiał reżysera, by zaprosił Alisę Frejndlich. I wtedy Riazanow przypomniał sobie polską melodramę „Anatomia miłości”, w której główną rolę kobiecą grała Barbara Brylska. Zdobył jej telefon i zadzwonił do niej do Warszawy. Przeczytawszy scenariusz, Barbara przyleciała na przesłuchanie filmowe do Moskwy. Jej wersja roli okazała się najbardziej przekonująca.
Na początku filmu Żenia i Galia w rozmowie kilkakrotnie wspominają Kataniana, który zapraszał ich do siebie na spotkanie Nowego Roku. To nazwisko pojawia się również w innym filmie Riazanowa – „Zapomniana melodia na flet”, gdzie tak przedstawia się bohater Leonida Fiłatowa. Prawdopodobnie w ten sposób Eldar Riazanow chciał upamiętnić swojego studenckiego przyjaciela, reżysera Wasilija Kataniana, z którym w latach 50. jako operator kręcił filmy dokumentalne.
Prawie natychmiast po odejściu Żeni Ippolit włącza telewizor, w którym leci film „Słomkowy kapelusz” (1974), po raz pierwszy pokazany 31 grudnia 1974 roku na Pierwszym Programie CTT ZSRR, co oznacza, że bohaterowie witają Nowy Rok 1975.
W napisach na początku filmu dopuszczono się literówki: w słowie „wyłącznie” (we frazie „Całkowicie nietypowa historia, która mogła się przydarzyć tylko i wyłacznie w noc sylwestrową”) brakuje litery „ł”.