Szczęśliwego Nowego Roku
Produkcja
Reżyser
Scenariusz
Emil Braginskiy
Kompozytor
Mikael Tariverdiev
Aktorzy
Andriej Miagkow
Zhenya Lukashin
Barbara Brylska
Nadia Sheveleva
Jurij Jakowlew
Hippolytus Georgievich
Aleksandr Shirvindt
Pavel
Georgij Burkow
Misha
Aleksandr Biełjawski
Sasha
Lija Achedżakowa
Tanya, Nadia's friend
Valentina Talyzina
Nadia's friend
Krótki opis
Grupa starych przyjaciół ma w zwyczaju spędzać Sylwestra w publicznej łaźni. Podczas jednej z zabaw, będącej wieczorem kawalerskim Żenii (Andrey Myagkov), nadmiar wódki sprawia, że dwóch kumpli traci świadomość. Pojawia się problem - jeden z nich, Pawlik (Aleksandr Shirvindt), miał lecieć do Leningradu, aby spędzić sylwestra ze swoją ukochaną. Pijani przyjaciele nie są w stanie przypomnieć sobie, który z nich i po co miał lecieć do tego miasta. Do samolotu, przy pomocy kolegów, trafia Żenia. Mężczyzna budzi się na leningradzkim lotnisku. Pewien, że wciąż znajduje się w Moskwie, wzywa taksówkę i jedzie do domu. Nazwa ulicy, wygląd budynku i numer mieszkania zgadzają się. Nawet klucz pasuje - ot, typowa sowiecka architektura. Nie sposób wyobrazić sobie zaskoczenia Nadii (Barbara Brylska), gdy ta, wchodząc do mieszkania, zastaje w łóżku półnagiego mężczyznę.
Co pozostało za kulisami
- Ryzanow starannie dobierał aktorów do głównych ról. Andriej Mironow bardzo chciał zagrać Żenię Łukaszyna, ale Ryzanow widział go jedynie w roli Hippolita. Łukaszynem mogli zostać również Piotr Wieliaminow i Stanisław Łubszyn.
- Oprócz premiery telewizyjnej 1 stycznia 1976 roku, film wszedł do kin 16 sierpnia 1976 roku.
- Najlepszy film według ankiety magazynu „Sowiecki Ekran” w 1977 roku.
- Wersja kinowa jest krótsza o prawie pół godziny – czas trwania wynosi 155 minut.
- Słynną scenę w bani, gdzie przed Nowym Rokiem zbierają się przyjaciele, kręcono po świętach majowych. Pod schodami w jednym z korytarzy „Mosfilmu” zainstalowano ławy do bani i wagę.
- Łukaszyn odlatuje do Leningradu z lotniska Domodiedowo, choć w czasach radzieckich loty krajowe na północ i zachód wykonywano z Szeremietiewa-1.
- W Moskwie od 1958 roku istniała 3. ulica Budowniczych, ale w 1963 roku ją przemianowano – obecnie to ulica Marii Uljanowej, a dom nr 25 przy tej ulicy to chruszczewski budynek pięciopiętrowy. W Leningradzie 3. ulicy Budowniczych nigdy nie było, natomiast od 1955 do 1962 roku istniały od razu dwie ulice Budowniczych, jedna – w strefie przemysłowej rejonu Krasnogwardiejskiego; obecnie ta ulica nosi nazwę Boksitogorska, druga – w rejonie Kirowskim, obecnie – ulica Marynesko.
- Żenia wyrzuca przez okno zdjęcie Hipolita, a później Nadja podnosi ze śniegu już nie zdjęcie Jurija Jakowlewa, a Olega Basilaszwilego, który wcześniej otrzymał rolę Hipolita i nakręcił kilka scen, ale musiał zrezygnować z udziału w filmie z powodu śmierci ojca. Ten kadr nie udało się ponownie nakręcić z powodu nadejścia wiosny i roztopienia śniegu.
- Zdjęcia do filmu realizowano od 22 stycznia do 19 czerwca 1975 roku.
- „Jaka obrzydliwość ta wasza galareta” i „O, ciepłe się udało” – to frazy, których nie było w scenariuszu filmu. To była improwizacja Jurija Jakowlewa.
- Do roli Nadi Szewielewej próbowano: Ludmiłę Gurczenko, Swietłanę Niemoljajewą, Antoninę Szuranową, aktorkę Kirowskiego Teatru Dramatycznego Merimson i inne. Tariwerdiew długo i uporczywie namawiał reżysera, by zaprosił Alisę Frejndlich. I wtedy Riazanow przypomniał sobie polską melodramę „Anatomia miłości”, w której główną rolę kobiecą grała Barbara Brylska. Zdobył jej telefon i zadzwonił do niej do Warszawy. Przeczytawszy scenariusz, Barbara przyleciała na przesłuchanie filmowe do Moskwy. Jej wersja roli okazała się najbardziej przekonująca.
- Na początku filmu Żenia i Galia w rozmowie kilkakrotnie wspominają Kataniana, który zapraszał ich do siebie na spotkanie Nowego Roku. To nazwisko pojawia się również w innym filmie Riazanowa – „Zapomniana melodia na flet”, gdzie tak przedstawia się bohater Leonida Fiłatowa. Prawdopodobnie w ten sposób Eldar Riazanow chciał upamiętnić swojego studenckiego przyjaciela, reżysera Wasilija Kataniana, z którym w latach 50. jako operator kręcił filmy dokumentalne.
- Prawie natychmiast po odejściu Żeni Ippolit włącza telewizor, w którym leci film „Słomkowy kapelusz” (1974), po raz pierwszy pokazany 31 grudnia 1974 roku na Pierwszym Programie CTT ZSRR, co oznacza, że bohaterowie witają Nowy Rok 1975.
- W napisach na początku filmu dopuszczono się literówki: w słowie „wyłącznie” (we frazie „Całkowicie nietypowa historia, która mogła się przydarzyć tylko i wyłacznie w noc sylwestrową”) brakuje litery „ł”.
- Eldar Rjazanow zagrał w obrazie jedną ze swoich charakterystycznych ról epizodycznych – pasażera w samolocie, na którego nieustannie osuwa się śpiący Łukaszyn. Z relacji samego Rjazanowa wynika, że był on bardzo rozczarowany, gdy podczas oglądania nakręconej sceny zauważył, że przez jego wciąż jeszcze gęste włosy prześwituje łysina.
- Zdjęcia do filmu kręcono w mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty, znajdującym się w Moskwie przy prospekcie Vernadskiego 125. Budynek ten został jednak wzniesiony według projektu eksperymentalnego, zrealizowanego w zaledwie trzech blokach przy tej alei. Wnętrza leningradzkiego mieszkania filmowano w domu numer 113. W 2003 roku na ścianie budynku przy prospekcie Vernadskiego 125 odsłonięto tabliczkę z wizerunkami Barbary Brylskiej i Andrieja Miagkowa. Tabliczka ta jest jednak często kradziona i musi być odnawiana.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
