Opowieści z Narnii: Lew, Czarownica i stara szafa
Krótki opis
Podczas II wojny światowej czwórka rodzeństwa zostaje wysłana z Londynu do wiejskiej posiadłości starszego profesora, aby chronić ich przed bombardowaniami. Bawiąc się w domu, Lucy, Edmund, Susan i Peter Pevensie odkrywają szafę, która prowadzi ich do Narnii – krainy mówiących zwierząt, faunów, centaurów, krasnoludów i olbrzymów. Narnia znalazła się pod panowaniem Białej Czarownicy, Jadis, której potęga sprawiła, że w całym kraju panuje wieczna zima. Według przepowiedni czwórka dzieci pomoże lwu Aslanowi przełamać jej rządy, i tak rodzeństwo zostaje wciągnięte w walkę z okrutną władczynią.
Film to przygodowy fantasy będący adaptacją powieści C.S. Lewisa. Reżyserią zajął się Andrew Adamson, który napisał scenariusz wspólnie z Ann Peacock i Christopherem Markusem. Był to pierwszy pełnometrażowy film aktorski Adamsona, który wcześniej wyreżyserował dwie części Shreka; później powrócił on do świata Narnii w filmie Opowieści z Narnii: Książę Kaspian. W rolach dzieci wystąpili Georgie Henley, Skandar Keynes, William Moseley i Anna Popplewell, natomiast w rolę Białej Czarownicy wcieliła się Tilda Swinton, a Aslana dubbingował Liam Neeson.
Produkcja, której budżet wyniósł około 180 milionów USD, zarobiła w światowym box office około 745 milionów USD, co stanowi wysoki zwrot z inwestycji. Na portalu IMDb film posiada ocenę 6,9/10 przy około 456 000 głosów, natomiast w serwisie TMDB ocenia go 7,1/10 przy znacznie mniejszej liczbie głosujących. Ocena krytyków na poziomie 7,1/10 (na podstawie 216 recenzji) pokazuje, że opinie profesjonalistów są zbieżne z ocenami szerokiej publiczności.
Co pozostało za kulisami
- Reakcja Georgii Henley (która grała Lucy) na postać Jamesa McAvoya przy latarni była całkowicie szczera. Przed kręceniem tej sceny nie widziała McAvoya w kostiumie, więc jej przestraszenie było wcale nie udawane. Szczerą była również jej pierwsza reakcja na ośnieżoną Narnię. Przed zdjęciami zasłonięto jej oczy, a na planie zdjęciowym przyniesiono ją i postawiono prosto pośród dekoracji, stąd autentyczność radosnego zdziwienia.
- Film kręcono głównie w kolejności chronologicznej. Tylko finałową scenę, w której dzieci wypadają z szafy, nakręcono przed wszystkimi scenami plenerowymi, aby dzieci wyglądały blado, jak na początku filmu.
- Lwa o imieniu Aslan miał początkowo озвуczyć Brian Cox, jednak rolę tę otrzymał Liam Neeson. Przy okazji, z języka tureckiego słowo „aslan” oznacza „lew”.
- W filmie nie wykorzystano prawdziwych lwa, po prostu dlatego, że reżyser Andrew Adamson chciał nakręcić scenę, w której bohaterka Georgii Henley wyciąga rękę i dotyka pyska Aslana. Na stworzenie komputerowego lwa i jego grzywy (składającej się z 5,2 miliona pojedynczych włosków) potrzeba było około dziesięciu godzin.
- Pomimo że ten film był jedynie sprawdzianem przed ekranizacją opowiadań C.S. Lewisa, producenci z wyprzedzeniem wykupili prawa do ekranizacji całej serii, składającej się z siedmiu książek.
- W 102 minucie występuje moment, w którym Edmund traci krew na dolnej wardze, ale wcześniej ją miał i będzie miał w dalszej bitwie.
- Tilda Swinton przed rozpoczęciem zdjęć w roli Białej Czarownicy nie była zaznajomiona z twórczością C.S. Lewisa. Jej kostium zawierał buty na wysokiej podeszwie (by wyglądać wyżej), a w przerwach między dublami używała specjalnego podparcia, aby odpocząć od ciężaru peruki i korony.
- Początkowo planowano wykorzystać w filmie prawdziwego lwa i jego makiety, ale kiedy ekipa filmowa otrzymała testową grafikę komputerową, na której dwie dziewczynki idą ulicą z lwem, zdecydowano o stworzeniu lwa za pomocą grafiki komputerowej.
- Kiedy dorośli podczas zdjęć zaczynali już za bardzo przeklinać, Georgie Henley ich karciła. Twierdzą, że najczęściej przeklinał James McAvoy. Z dzieci karę najczęściej musiał płacić Skandar Keynes (który grał Edmunda).
- Rola Białej Czarownicy imieniem Jadis miała przypaść Michelle Pfeiffer, ale z powodu okoliczności rodzinnych aktorka musiała zrezygnować. Michelle była jedyną gwiazdą filmową, z którą producenci postanowili się skontaktować. Ostatecznie rolę Czarownicy otrzymała Tilda Swinton, która nie przeczytała książki przed rozpoczęciem zdjęć.
- Film otrzymał dwa robocze tytuły: „Stoletnia Zima” (The Hundred Year Winter) i „Paravel”. Znaki w Oaklandzie, które pomagały ekipie filmowej dotrzeć na plan zdjęciowy, wskazywały właśnie „Paravel”, aby zmylić fanów próbujących dostać się na nagrania.
- Film jest inspirowany powieścią C.S. Lewisa „Lew, Czarownica i Stara Szafa” (The Lion, the Witch and the Wardrobe, 1950).
- Anna Popplewell boi się myszy, więc we wszystkich scenach z myszami zastępowała ją dublerka.
- Podczas kręcenia zdjęć William Moseley nieustannie zahaczał rękojeścią miecza o Georgię Henley, przez co ta potykała się i upadała.
- Współproducent filmu, Douglas Gresham, jest przybranym synem C.S. Lewisa.
- Twórcy filmu chcieli sprowadzić 12 reniferów do Nowej Zelandii, które ciągnęłyby сани Śnieżnej Królowej. Jednak Ministerstwo Rolnictwa sprzeciwiło się temu pomysłowi, motywując to gorączką Ku, na którą cierpi wiele osobników północnoamerykańskich reniferów. Ta choroba może łatwo przenosić się ze zwierząt na ludzi. Aby nie narażać ekipy filmowej na poważne ryzyko, podjęto decyzję o zamianie reniferów на wilki (i jednocześnie zmniejszeniu liczby zwierząt w zaprzęgu do sześciu osobników).
- Sok Ogniecwiatu – magiczny eliksir Lucy, który leczy wszelkie rany, wyleczył śmiertelne rany Edmundowi, ale nie uleczył zadrapań i otarć na jego twarzy.
- Willama Mousleya wybrano do roli Piotra spośród 3000 dzieci. Po otrzymaniu roli rzucił szkołę, aby skupić się na nauce tekstu.
- W roli wilków w filmie występowały, w większości, prawdziwe zwierzęta, były jednak również stworzenia wygenerowane komputerowo (kilka osobników). Ogony im za pomocą technologii komputerowych z kadru usunięto, ale potem je ponownie dodano. W filmie machają ogonami, demonstrując przyjazność. Do filmu wykorzystano wytresowane zwierzęta – mieszankę husky i alaskan malamute.
- Skandara Keinsa obsadzono w roli Edmunda jako ostatniego z czwórki dzieci zaangażowanych w zdjęcia. Do czasu jego zatwierdzenia reszta aktorów spędziła razem już prawie miesiąc, co tłumaczy jego pewien dystans. Keins bardzo nie lubił, gdy inne dzieci próbowały go przytulać, dlatego reżyser Andrew Adamson nakazał pozostałym aktorom częściej przytulać Keinsa właśnie po to, by wywołać w nim negatywne emocje, które wyrażał przed kamerą. W scenie, w której jego bohater idzie za Lucy do szafy, Keins nie brał udziału. W tej scenie grała Anna Popplewell, po prostu zakładając spodnie Keinsa.
- C.S. Lewis sprzedał prawa do ekranizacji całej serii książek o Narnii na krótko przed śmiercią. Do telewizyjnych adaptacji swoich dzieł odnosił się zdecydowanie negatywnie, uważając je za zupełnie nierealistyczne, w szczególności chodziło mu o to, że postacie – nie ludzi – grają aktorzy w odpowiednich kostiumach. Adoptowany syn pisarza, Douglas Gresham, wyraził zgodę na ekranizację dopiero po obejrzeniu demoreelki ze zwierzętami stworzonymi za pomocą technologii cyfrowych i sam został współproducentem projektu.
Podobne filmy
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
