Kill Bill 2
Dokona się słodka zemsta... na którą wszyscy czekają
Kill Bill: Vol. 2 (2004)
Produkcja
Budżet
$30 000 000
Opłaty
$152 159 461
Reżyser
Scenariusz
Kompozytor
Producent
Aktorzy
Uma Turman
Beatrix Kiddo / The Bride / 'Black Mamba' / Mommy
Dawid Karadyn
Bill 'Snake Charmer'
Dariel Hanna
Elle Driver 'California Mountain Snake'
Michael Madsen
Budd 'Sidewinder'
Gordon Liu Chia-hui
Johnny Mo / Pai Mei
Michael Parks
Earl McGraw / Esteban Vihaio
Vivica A. Fox
Vernita Green 'Copperhead'
Krótki opis
Beatrix Kiddo, znana jako Pani Młoda, wykreśliła już z listy dwie osoby, które próbowały ją zabić w dniu jej ślubu. W drugiej części swojej krwawej zemsty mierzy się z pozostałymi członkami oddziału zabójców Deadly Viper: Buddem, który porzucił życie mordercy i prowadzi spokojną egzystencję w Teksasie, oraz Elle Driver, która ma własne powody, by pozbyć się Pani Młodej. Dopiero po tych spotkaniach będzie mogła dotrzeć do człowieka znajdującego się na szczycie listy – Billa, swojego byłego pracodawcy i kochanka.
Film został napisany i wyreżyserowany przez Quentina Tarantino. Jest to kontynuacja filmu Kill Bill z 2003 roku oraz siódma z szesnastu pełnometrażowych produkcji w reżyserii tego twórcy. Uma Thurman powraca w roli Pani Młodej, a u jej boku występują David Carradine jako Bill, Daryl Hannah jako Elle Driver i Michael Madsen jako Budd oraz Gordon Liu Chia-hui i Michael Parks w rolach drugoplanowych. Producentem filmu był Lawrence Bender. Produkcja trwająca 136 min powstała za około 30 milionów dolarów i zarobiła na całym świecie w przybliżeniu 152 miliony dolarów.
W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 8/10 na podstawie około 865 000 głosów, natomiast w TMDB oceniono go na 7,9/10 przy ponad 15 000 oddanych głosów. Ocena krytyków filmowych wynosząca 8,1/10 na podstawie 247 recenzji plasuje ten tytuł nieco powyżej not ocen widzów.
Co pozostało za kulisami
- W prawdziwym życiu samochód Elle – Pontiac Trans-Am z 1980 roku – należy do Daryl Hannah.
- Film zawiera kilka odniesień do „Pulp Fiction” (1994), w tym: – W scenie, w której Panna Młoda rozmawia z zabójczynią wysłaną do niej, mówi: „Jestem najniebezpieczniejszą kobietą na świecie”. W odcinku pilotażowym serialu, w którym wystąpiła Mia Wallace (Uma Thurman), jej bohaterka została scharakteryzowana w ten sam sposób.
- Zanim zmieniono tytuł szóstego rozdziału z „Czy potrafi upiec wiśniowe ciasto?” (Can She Bake a Cherry Pie?) na „Rzeź w kaplicy „Dwie sosny” (Massacre at Two Pines), żona Samuela L. Jacksona, LaTanya Richardson, miała zagrać właścicielkę kasyna, która ginie z rąk Billa.
- Białą Hondę, na której rozbił się Butch w „Pulp Fiction” (1994) i która również pojawiła się w „Jackie Brown” (1997), można zauważyć na parkingu obok klubu ze striptizem, w którym pracuje Budd.
- Quentin napisał jedną ze scen już w trakcie kręcenia filmu. Zastąpiła ona dość ryzykowny moment z udziałem L.F. O'Boila. Sceną w ostatecznej wersji filmu zostały wspomnienia Narzeczonej o jednym z pierwszych zabójstw dokonanych przez samego Billa.
- Elle mówi: „Teraz słuchaj uważnie, bo to cię dotyczy”. Dokładnie tę samą frazę wypowiada postać Samuela L. Jacksona w filmie „Jackie Brown” (1997).
- Na początkowych plakatach filmu napisano: „Piąty film Quentina Tarantino”. Na późniejszych afiszach ten slogan został zastąpiony frazą „Nowy film Quentina Tarantino”.
- Rozdział „Zemsta Yuki” został wycięty z filmu, aby pojawił się inny rozdział – „Rzeź między dwoma sosnami”, w którym szczegółowo pokazano atak na Narzeczoną.
- Dwa odniesienia do „Poszukiwaczy” (1956): – Panna Młoda wychodzi na werandę kościoła, zanim spotyka Billa. – Panna Młoda wychodzi z przyczepy Budda po walce z Elle Driver. Ten kadr jest identyczny z ostatnim kadrem z „Poszukiwaczy”, w którym John Wayne odchodzi w pustynię, zanim zamykają się drzwi domu.
- Quentin Tarantino jest znany ze swojej niechęci do product placementu, dlatego zawsze używa w swoich filmach fikcyjnych marek. Jednak ten film był wyjątkiem: chleb, którego Bill używa do kanapek podczas opowiadania historii o Emilio, to BIMBO, realnie istniejąca marka chleba, bardzo popularna w Meksyku.
- Podczas próby ślubnej Bill mówi Narzeczonej: „Nie obchodzi mnie, kto poślubi moją dziewczynę”. To nawiązanie do „Jej chłopaka piątek” (1940), gdzie dokładnie tę samą frazę wypowiada postać Cary’ego Granta.
- Kiedy Narzeczona i BB leżą w łóżku, w telewizji leci serial „Shane” (1966), w którym jedną z ról zagrał David Carradine.
- Film animowany, który wspólnie oglądają B.B. i Narzeczona pod koniec filmu, to „The Talking Magpies” (1946).
- Bill proponuje Narzeczonej staromodną walkę na miecze na plaży o wschodzie słońca jako jeden z wariantów finałowej potyczki, co jest nawiązaniem do ostatniego pojedynku w samurajskiej trylogii Hiroshiego Inagakiego „Samuraj 3: Pojedynek na wyspie” (1956).
- Historia losów mistrza Pei Mei opowiadana jest za pomocą fletu przy muzyce z baśni Prokofiewa „Piotr i wilk”. Pei-Mei oznacza „Biała brew”.
- Opaska na oku Elle Driver – to nawiązanie do filmu Jacka Hilla „Switchblade Sisters” (1975). Sid Haig, który często grał w filmach Jacka, zagrał w tym filmie rolę barmana w klubie ze striptizem, w którym pracuje Budd.
- W zwiastunie Budda można zauważyć plakat filmu „Pan Majestic” (1974). W „Prawdziwej miłości” (1993), którego scenariusz napisał Quentin Tarantino, Drexell (Gary Oldman) nazywa Clarence’a (Christian Slater): „Pieprzony Charlie Bronson. Pan Majestic”.
- Rola mistrza Pei Mei miała zostać pierwotnie zagrana przez choreografa Wu-Ping Yuana, jednak ze względu na stan zdrowia nie był w stanie sprostać zadaniu. Ostatecznie rolę zagrał Gordon Liu, który w pierwszej części zagrał rolę Johnny'ego Mo, przywódcy tokijskiego klanu zabójców.
- W jednej z wywiadów Quentin Tarantino potwierdził, że wizerunek Elle Driver został stworzony na podstawie bohaterki Christine Lindberg w „Thriller – en grym film” (1974).
- Samochód koloru turkusowego, którym porusza się Narzeczona, to Volkswagen Type 14 „Karmann-Ghia”. Z wyglądu wynika, że samochód musiał zostać wyprodukowany około 1970 roku przez brazylijski oddział „Volkswagena”.
- Kiedy Narzeczona wychodzi na ganek kościoła, gra muzyka z filmu „Dobry, zły i brzydki” (1966).
- W pierwszej wersji scenariusza Narzeczona nie wydłubała Elli Driver jedynego oka, a przecięła jej gardło.
- W końcowej scenie filmu Uma Thurman siedzi na kanapie dokładnie tak samo, jak jej bohaterka w „Pulp Fiction” (1994).
- Numer rejestracyjny jeepa Billa, kiedy podwozi Narzeczoną do Pai Mei, to „THX 1169”, co jest nawiązaniem do filmu George’a Lucasa „THX 1138” (1971).
- Kiedy nauczycielka szkoły podstawowej robi wyczytanie, wśród innych imion wymienia Marty Kitrossera. Martin Kitrosser był supervisorem wszystkich scenariuszy Quentina Tarantino.
- Wizerunek Pai Mei oparty jest na aktorze Kungfu Pan.
- We wszystkich scenach między Buddem a Narzeczoną ta ostatnia ani razu nie wypowiada ani jednego słowa.
- Bohaterka zostaje żywcem pochowana i żeby się wydostać, zaczyna uderzać pięścią w wieko trumny. Od uderzeń na wieku zostają ślady jej krwi z powodu rozerwanych kości palców. Kiedy bohaterce w końcu uda się wydostać, idzie do kawiarni, gdzie opiera ręce na barze i widać, że kości jej palców wcale nie są uszkodzone.
- Larry nazywa Budda bezużytecznym jak tyłek na łokciu. Larry Bishop wypowiedział dokładnie to samo zdanie w „The Savage Seven” (1968).
- W tym filmie Narzeczonej brakuje „Shmarozvorki”, ponieważ w oryginalnym scenariuszu Yuki Yubari, siostra Gogo, niszczyła ją jakiś czas po zabójstwie Vernity Green.
- Samochód Billa, którym przyjeżdża do Budda, to włoski samochód koncepcyjny „De Tomaso Mangusta”.
- Kiedy Panna Młoda idzie do pokoju Billa, przechodzi obok kilku urzędników obsługi. Jeden z nich – Lawrence Bender, producent filmu.
- Nazwa serum prawdy Billa – „Niepodważalna prawda” – powtarza nazwę soulowej grupy z lat 70-tych.
- Muzyka, która gra w scenie, w której Narzeczona wydostaje się z grobu, została zaczerpnięta z filmu „Mercenario, Il” (1968).
- Według Billa (Davida Carradine’a), Panna Młoda (Uma Thurman) – urodzona zabójczyni. Quentin Tarantino napisał scenariusz filmu „Urodzeni mordercy” (1994).
- Julie Dreyfus zaproponowała dwie kompozycje muzyczne do filmu. Pierwsza z nich – „The Chase” – brzmi w scenie, w której Elle jedzie do Budda; druga – „The Sunny Road To Salina” – Narzeczona idzie przez pustynię do przyczepy Budda.
- Rozdział numer 8 nosi dumną nazwę „Samotny grób Pauli Schultz”. Rozdział został nazwany tak na motywach filmu z 1968 roku „Niesamowite marzenia Pauli Schultz”, komedii romantycznej, w której rolę Pauli zagrała Elke Sommer, a rolę Billa – Bob Crane.
- Bill (David Carradine) gra na dużej drewnianej flecie. To ta sama flet, na której grał bohater Davida w serialu „Kung Fu” (1972).
- Esteban (Michael Parks) mówi Narzeczonej, że willa Billa znajduje się po drodze do Saliny. To nawiązanie do filmu Rity Hayworth „Droga do Saliny” (1971).
- Muzyka, która gra w scenie śmierci Billa, to główny motyw muzyczny z filmu „Navajo Joe” (1966), który można również usłyszeć w „Wyszkolaku” (1999).
- W ostatniej rozmowie między Panną Młodą a Billem, ona mówi, że była gotowa przeskoczyć na motocyklu na jadący pociąg. To nawiązanie do kaskaderskiego wyczynu Michelle Yeoh w „Policjant z Hongkongu 3: Superglina” (1992).
- Pistolet Billa to Colt Single Action Army, „Peacemaker”.
- W filmie znajduje się kilka odniesień do „Psów rezerwuarów” (1992), w tym: — Narzeczona wyciąga nóż z kowbojskich butów. W „Psach rezerwuarów” to samo robił Mr. Blonde (Michael Madsen). — W rozmowie między Narzeczoną a Billem, ten ostatni mówi, że postrzał w kolano jest niezwykle bolesny. W „Psach rezerwuarów” Mr. White (Harvey Keitel) mówi Mr. Orange (Tim Roth): „Rany w kolano i w brzuch są zawsze najboleśniejsze”. — Budd (Michael Madsen) stoi w drzwiach swojej przyczepy w tej samej pozie, co Mr. Blonde w „Psach rezerwuarów” (1992).
- Do filmu nakręcono kilka scen z udziałem Michaela J. White’a, jednak nie trafiły one do ostatecznej wersji filmu. Jedyna scena, w której występuje jego postać, jest dostępna na DVD w sekcji „Usunięte sceny”.
- Początkowo Quentin Tarantino zamierzał stworzyć imitację złego dubbingu Pai Mei: podczas gdy on mówi w kantyńskim dialekcie, widz słyszy zdublowaną angielską wersję. Tarantino zamierzał podarować własny głos do dubbingu, jednak ostatecznie zdecydował, że Pai Mei powinien mówić w swoim ojczystym języku, a widz czytać napisy.
- Na swojej drodze do przyczepy Budda (po wydostaniu się z grobu), Narzeczona idzie przez pustynię. Jej sylwetka stopniowo przekształca się z rozmytego obrazu w wyraźny kontur. To nawiązanie do Henry’ego Fondy w „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie” (1968).
- W przeciwieństwie do poprzednich filmów Quentina Tarantino (w tym „Kill Bill vol. 1”) napisy końcowe nie zaczynają się od napisu „reżyseria i scenariusz Quentin Tarantino”. Jego nazwisko pojawia się na końcu, przed rozpoczęciem zwykłych napisów końcowych.
- Po premierze filmu Quentin Tarantino oświadczył, że kiedyś na pewno zrobi jeszcze dwa filmy o uniwersum „Kill Bill”. Pierwszy z nich ma opowiedzieć historię powstania „DiVAS” i zostanie zrealizowany w formie anime. Akcja drugiego rozgrywać się będzie w przyszłości, gdzie dorosła córka Vernity Green (Vivica A. Fox), Nikki (Ambrosia Kelley), spróbuje zemścić się na Pannie Młodej za zabójstwo swojej matki.
- Numer mieszkania Billa w Meksyku – 101. Dokładnie taki sam numer mieszkania miał Neo w „Matrixie” (1999). Wu-Ping Yuen wyreżyserował sceny walki do obu filmów. Ponadto, pokój 101 to nawiązanie do książki George’a Orwella „Rok 1984”, gdzie w tym pokoju przebywa to, czego boisz się najbardziej. Pokój 101 w powieści Orwella to komnata tortur znajdująca się w Ministerstwie Miłości. Przy jej pomocy partia próbuje podporządkować sobie więźniów, wykorzystując jako karę ich największe lęki i fobie.
- Częściowo u podstaw rozważań Billa o Supermanie leży książka Julesa Feiffera „Wielcy bohaterowie komiksów” (The Great Comic Book Heroes).
- W pierwotnej wersji scenariusza filmu finałowa walka między Billem a Panną Młodą miała odbyć się na plaży w świetle księżyca. Panna Młoda miała być ubrana w swoją suknię ślubną. Kiedy stało się jasne, że zdjęcia do filmu przeciągają się w niedozwolony sposób, Harvey Weinstein zażądał od Tarantino przepisania zakończenia, aby skrócić okres zdjęciowy. W gotowym filmie Bill jedynie mimochodem wspomina o takim pojedynku, a także na plakatach filmu Panna Młoda jest przedstawiona w sukni ślubnej trzymająca miecz.
- Dowiadujemy się, że Bill miał pięć lat, kiedy obejrzał w kinie „Poczmistrz zawsze dzwoni dwa razy” (1946), dlatego można przypuszczać, że urodził się w 1941 roku.
- Kiedy Bill zaczyna opowiadać legendę o Pai Mei, mówi: „Dawno, dawno temu w Chinach…” (Once upon a time in China...). Jeden z filmów Jet Li nazywa się „Dawno, dawno temu w Chinach” (1991).
- Uma Thurman nosi zegarek Rolex Daytona.
- Bracia, grani przez Davida Carradine’a i Michaela Madsena, nazywają się Bill i Budd. Główny bohater powieści Hermana Melville’a nazywał się Billy Budd.
- Muzyka, która gra w momencie, gdy Budd strzela do Panny Młodej, została zaczerpnięta z filmu „Za garść dolarów” (1964).
- Poczekajcie do końca napisów końcowych, ponieważ po nich następuje krótka scena.
- Papierosy, które palą się w filmie, to „American Spirits”. Ich logo można zauważyć podczas zbliżeń na poszczególne postacie. W filmie pojawia się również fikcyjna marka papierosów „Red Apple”, którą Tarantino używa we wszystkich swoich filmach.
- Robert Rodriguez otrzymał 1 dolara honorarium za kilka kompozycji muzycznych do filmu. Dokładnie taki sam honorarium otrzymał Quentin Tarantino za swoją pracę w „Sin City” (2005).
- Film został po raz pierwszy pokazany w mieście Austin w Teksasie. Zakończył się pięciominutową burzą nieprzerwanego aplauzu. Wrażenie było tak duże, że producent Harvey Weinstein zrezygnował z wprowadzania jakichkolwiek zmian do ostatecznej wersji filmu.
- Butelka sznapsa, którą trzyma Budd podczas rozmowy z Billem, nazywa się „Czarna Śmierć”.
- Po walce między Elle a Narzeczoną, Elle, wijąc się z bólu na podłodze, krzyczy i rozrzuca przedmioty prawie tak samo, jak Pris z „Łowcy androidów” (1982), którą również grała Daryl Hanna.
- W scenariuszu Pej Meja – mistrz techniki dziesięciu palców, rozdzierających serce; w filmie – mistrz techniki pięciu palców, rozdzierających serce.
- Pai Mei pojawia się w kilku filmach braci Shaw, w tym w „Klanie Białego Lotosu” (1980).
- Tablica rejestracyjna samochodu Billa – JE2336. W filmie jej nie pokazują, jednak jest dobrze widoczna na zdjęciach z planu.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
