Jeździec znikąd
Krótki opis
Wędrowiec przybywa do doliny w Wyoming i prosi rodzinę osadników o wodę. Joe i Marian Starrett, którzy wraz z młodym synem Joeyem próbują utrzymać się z uprawy ziemi, przyjmują go pod swój dach i oferują mu pracę. Mężczyzna przedstawia się jako Shane i choć milczy na temat swojej przeszłości, szybko staje się jasne, że jest on rewolwerowcem. Mali farmerzy z doliny znajdują się pod presją hodowcy bydła, Rufusa Rykera, który rości sobie prawo do tych terenów i nie cofnie się przed użyciem siły, by ich wypędzić. Shane staje po stronie osadników, a dla małego Joeya staje się prawdziwym bohaterem.
Reżyserią i produkcją filmu zajął się George Stevens, opierając się na scenariuszu A.B. Guthrie’ego Jr. W filmografii Stevensa obraz ten nastąpił po produkcji Miejsce pod słońcem (1951), a poprzedził film Olbrzym (1956). W rolę Shane'a wcielił się Alan Ladd, natomiast w postacie państwa Starrett zagrali Van Heflin i Jean Arthur. Brandon De Wilde zagrał Joeya, a w trzydziestoosobowej obsadzie znaleźli się również Jack Palance i Ben Johnson.
Produkcja została sfinansowana przez studio Paramount z budżetem wynoszącym 3 miliony USD, a wpływy z biletów na całym świecie osiągnęły poziom 20 milionów USD. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 7,6/10 na podstawie około 48 000 głosów, natomiast w TMDB nota ta wynosi 7,3 przy około 709 głosach. Ocena krytyków na poziomie 8,9/10 z 38 recenzji plasuje go znacznie powyżej ocen widzów.
Co pozostało za kulisami
- Zdjęcia zakończyły się w październiku 1951 roku, ale na naleganie reżysera George'a Stevensa (1904-1975) nakręcono tak dużo materiału, że proces montażu zajął bardzo dużo czasu i film trafił na ekrany dopiero w sierpniu 1953 roku. Wszystko to znacznie zwiększyło koszty filmu, który miał być zwykłym westernem. Koszty dosłownie wystrzeliły w górę, więc firma filmowa Paramount Pictures zwróciła się nawet do Howarda Hughesa (1905-1976) z propozycją sprzedaży mu filmu, ale Hughes odrzucił propozycję. Zmienił zdanie dopiero po obejrzeniu surowego materiału i natychmiast zaproponował odkupienie filmu. Firma filmowa zawiesiła rozważania o własnych planach – początkowo planowano, że będzie to film kategorii B, ale potem postanowiono zrobić z filmu jedno z największych wydarzeń roku. Decyzja okazała się słuszna i film z nawiązką zwrócił koszty produkcji.
- Podczas kręcenia sceny pogrzebu pies stanowczo nie chciał patrzeć w wykopaną mogiłę. Skończyło się na tym, że reżyser George Stevens kazał treserowi położyć się na dnie mogiły i dopiero wtedy pies zrobił to, co trzeba. Następnie trumnę (wypełnioną kamieniami dla większego efektu) opuszczono do mogiły, a kiedy w tym samym momencie zagrała harmonijka, ekipa filmowa była tak wzruszona, że pracownicy automatycznie zaczęli zasypywać mogiłę ziemią, dopóki nie zorientowali się, że w dole wciąż znajduje się treser.
- Podczas kręcenia Jack Palance (1919-2006) miał okresowe problemy z koniem. W scenie, kiedy Shane i Jack po raz pierwszy patrzą sobie w oczy na ranczu, bohater Palance'a miał na chwilę zeskoczyć z konia, a następnie znowu wskoczyć na siodło. Ale właśnie wskoczenie na siodło sprawiało mu ogromne trudności. Wtedy reżyser kazał Jackowi zeskoczyć z konia, ale powoli, i nakręcił to, a następnie odwrócił film.
- Pierwsze strzały w filmie padają, kiedy Shane wyjaśnia Joey'emu, jak strzelać. Aby wzmocnić efekt dźwiękowy, strzały oddawano do pustego kosza na śmieci, aby echo sprawiło, że dźwięk strzału byłby znacznie głośniejszy. George Stevens chciał, aby przy pierwszych dźwiękach wystrzałów publiczność podskakiwała.
- Na rolę Shane'a George Stevens początkowo wybrał Montgomery Clifta (1920-1966), a na rolę Joey'ego – Williama Holdena (1918-1981), a kiedy ci zaczęli się sprzeciwić i zdecydowali się na udział w innych filmach, zdjęcia „Shane'a” prawie w ogóle nie doszły do skutku, ale George Stevens wpadł na pomysł, aby zapytać szefa Paramount Pictures Franka Freemana (1890-1969), kto jeszcze z aktorów jest wolny, i w ciągu trzech minut znalazł do zdjęć w filmie Alana Ladda (1913-1964), Van Hefflina (1908-1971) i Jean Arthur (1900-1991).
- Wszystkie rekwizyty były oryginalne, odpowiadające epoce, budowle zostały wzniesione zgodnie z wymogami tamtego okresu, a ubrania bohaterów również były autentyczne. Ze względu na to, że stada w pobliżu wyglądały zbyt zadbane i otłuszczone, George Stevens nawet zarządził sprowadzenie chudszej hodowli na miejsce kręcenia.
- Podczas kręcenia filmu George Stevens przywiązywał dużą wagę do realizmu, ponieważ podczas II wojny światowej na własne oczy widział, co pocisk może zrobić człowiekowi. „Shane” był jednym z pierwszych filmów, w których zaczęto używać drutu, aby ściągnąć aktora lub kaskadera z siodła, aby pokazać rzekome trafienie.
- Zanim zaczął kręcić ten film, Jack Palance grał głównie w teatrze i praktycznie nie miał żadnego doświadczenia w obchodzeniu się z końmi ani bronią. Kiedy przybył na plan filmowy, w pracy nad filmem nastąpiła przerwa i Palance wykorzystał wolny czas, ucząc się wskakiwać i zeskakiwać z konia, a także posługiwać się bronią. Do czasu rozpoczęcia zdjęć znowu już całkiem dobrze opanował i jedno, i drugie.
- Jean Arthur była wielką miłośniczką przyrody i osobiście dbała o to, aby zwierzęta biorące udział w zdjęciach były odpowiednio pielęgnowane. Jeśli coś jej się nie podobało, sama to poprawiała, ku własnej satysfakcji.
- Sceny plenerowe kręcono teleobiektywem, aby góry w oddali wyglądały bliżej i bardziej imponująco.
- Scenę, w której bohater Alana Ladda trenuje strzelanie w obecności postaci granej przez Brendona De Wilde'a (1942-1972), nakręcono z 119. dubla.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
