Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii
Krótki opis
W Nowej Anglii w latach 30. XVII wieku pobożne małżeństwo, William i Katherine, opuszcza swoją plantację i wraz z pięciorgiem dzieci osiedla się na małej farmie u skraju ogromnego, dzikiego lasu. Nowonarodzony syn znika pod opieką starszej siostry, Thomasin, plony marnieją, a zwierzęta gospodarskie stają się agresywne. Żałoba i wzajemne podejrzenia rozrywają rodzinę od środka, a dzieci zaczynają oskarżać Thomasin, podczas gdy w gęstwinie drzew ma rzekomo kryć się coś złowrogiego.
Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii to pełnometrażowy debiut reżyserski Roberta Eggersa, który w przyszłości nakręcił także filmy Lighthouse, Wiking, Nosferatu oraz Werwulf; Eggers jest również autorem scenariusza. W roli Thomasin wystąpiła Anya Taylor-Joy, natomiast rodziców zagrały Ralph Ineson i Kate Dickie. W obsadzie znaleźli się także Harvey Scrimshaw jako Caleb oraz Ellie Grainger i Lucas Dawson w rolach bliźniaczek Mercy i Jonasa. Produkcja, zrealizowana przez Pulse Films, RT Features, Parts and Labor oraz Maiden Voyage Pictures, kosztowała około 4 milionów USD i zarobiła w światowym box office około 40 milionów USD.
W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 6,8/10 na podstawie około 51 000 głosów, a w TMDB 7/10 z 7 885 głosów. Ocena krytyków wynosi 7,8/10 na podstawie 340 recenzji, co wskazuje, że recenzenci ocenili obraz znacznie wyżej niż szeroka publiczność.
Co pozostało za kulisami
- Zdjęcia do filmu zajęły 25 dni.
- Autorzy zamierzali włączyć do filmu więcej scen z udziałem kozy o imieniu Czarny Filip, jednak zwierzę okazało się niewystarczająco wytresowane i trzeba było z tego pomysłu zrezygnować.
- Film został nakręcony w formacie 1,66:1. Dzięki temu dom wydaje się bardziej ciasny, a drzewa wyższe. Ponadto, można było objąć całą rodzinę jednym ujęciem.
- Według scenarzysty i reżysera Roberta Eggersa, nie mówił Harvey'emu Scrimshawowi, jak dokładnie powinien grać Caleba w najtrudniejszych scenach. Podpowiadał to Eggersowi aktor Ralph Ineson, który grał Williama. W tamtym momencie Eggers sam nie miał dzieci, natomiast Ineson miał ich dwoje, więc wiedział, jak się z nimi obchodzić i na planie zwrócił uwagę na to, jak trudno Eggersowi wyjaśnić Scrimshawowi, czego konkretnie od niego oczekuje.
- Organizacja społeczna i religijna Świątynia Szatana wsparła produkcję filmu i zorganizowała kilka pokazów. Jej przedstawicielka Jaxx Blackmore wysoko oceniła film, nazywając go «imponującym przykładem penetracji esencji satanizmu», który, jej zdaniem, będzie przydatny dla współczesnego społeczeństwa i debat religijnych w nim prowadzonych.
- Reżyserski debiut Roberta Eggersa w pełnym metrażu. Do tej pory kręcił tylko krótkometrażówki i raz napisał scenariusz (tego samego filmu). Nie informując go o tym, montażystka Louise Ford przekazała scenariusz producentom Larsowi Knudesenowi i Jayowi Van Hoyowi, z którymi wtedy współpracowała. Dowiedziawszy się o tym, Eggers przeraził się, ponieważ uważał scenariusz za niedopracowany, jednak okazało się, że producentom się spodobał. Zasugerowali jedynie Eggersowi, aby nieco uprościł strukturę scenariusza, który początkowo był podzielony na pięć części, z których każda była opowiadana z punktu widzenia kogoś z rodziny. Na znalezienie finansowania projektu minęły cztery lata.
- Słowo „VVitch” w tytule filmu zapisano tak, jak pisano je na początku XVII wieku, kiedy rozgrywa się akcja filmu. W tamtych czasach litera „W” (w dzisiejszych czasach słowo „witch”, czyli „czarownica”, pisze się właśnie tak) nie była jeszcze powszechnie stosowana.
- Scena śmierci Caleba (w tej roli Harvey Scrimshaw) oraz reakcja na nią Mercy i Jonasa (odpowiednio Elli Grainger i Lucasa Dawsona) opiera się na zachowanych zapiskach z procesu salemskich czarownic, w którym dopuszczano zeznania o objawianiu się duchów. Świadkowie twierdzili, że dręczy ich duch wiedźmy, który przybierał postać ptaka, zwierzęcia, a nawet człowieka. Te męki przybierały formę szarpania, kłucia szpilką, gryzienia, drapania, siadania na czyjejś piersi, uniemożliwiając oddychanie, duszenia, gdy ktoś próbował się modlić, oraz wywoływania ataków (jak to wszystko ukazano w filmie).
- Film powstał na podstawie opowiadania o tym samym tytule autorstwa Antoniego Czechowa.
- Pisarz Stephen King, często nazywany mistrzem horroru, przyznał, że seans tego filmu przeraził go.
- Według słów reżysera Roberta Eggersa, najczęściej pytano go, czy podczas kręcenia filmu nie zdarzyło się żadnych niewyjaśnionych zjawisk. Eggers na to pytanie zawsze odpowiadał przecząco.
- Pierwszy film w karierze Any Taylor-Joy, w którym jej nazwisko pojawia się w napisach.
- Reżyser Robert Eggers poinformował w jednym z wywiadów, że ze wszystkich zwierząt zaangażowanych w filmie, najbardziej wytresowany okazał się zając, i że z krukiem i koniem też łatwo było pracować.
- Znaczną częścią dialogów i zwrotów akcji film jest zobowiązany zachowanym od XVII wieku zabytkom piśmiennictwa.
- Czarownice rzekomo mówią językiem enochiańskim, który stworzył angielski matematyk, geograf, astronom, alchemik i astrolog John Dee (1527-1609).
- Film został nakręcony w formacie 1,66:1, czyli stosunek boków ekranu jest dość rzadki (wysokość kadru została zmniejszona w celu projekcji obiektywem krótkookularowym na duży ekran). Właśnie dzięki temu formatowi dom wydaje się bardziej ciasny niż w rzeczywistości, a drzewa – wyższe. Ponadto, można było ująć jednym kadrem całą rodzinę.
- Zdjęcia do filmu były realizowane na scenie teatru w majątku Antoniego Czechowa – Melichowie.
- Zdjęcia do filmu były kręcone głównie przy naturalnym oświetleniu.
- Anya Taylor-Joy była pierwszą osobą, którą obejrzał Robert Eggers, obsadzając film.
- Znaczną część dialogów film zawdzięcza zachowanym zabytkom piśmiennictwa z XVII wieku.
- W okresie, o którym mowa w filmie, powszechnie wierzono, że czarownica nie jest w stanie przeczytać „Ojcze Nasz”. To tłumaczy reakcję bohaterów filmu na niezdolność postaci granych przez Ellie Grainger i Lucasa Dawsona do dokończenia modlitwy.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
