Pogromcy duchów 2
Krótki opis
Pięć lat po tym, jak Pogromcy duchów uratowali Nowy Jork, miasto o nich zapomniało, a zespół się rozpadł. Peter Venkman prowadzi teraz program telewizyjny o zjawiskach paranormalnych, Ray Stantz i Winston Zeddemore zajmują się animacjami dla dzieci, a Egon Spengler kontynuuje badania nad ludzkimi emocjami i energią psychiczną. Dana Barrett wyszła za mąż, została matką małego Oscara i pracuje jako konserwatorka w jednym z nowojorskich muzeów sztuki. Gdy do miasta powraca fala nadprzyrodzonej aktywności, dawni współpracownicy muszą zdecydować, czy chcą ponownie chwycić za swój sprzęt.
Reżyserem filmu został Ivan Reitman; była to szóstą produkcja w jego karierze, która trwała od końca lat 70. aż do lat 2010. Obraz ten powstał po filmie Bliźniacy, a przed Gliniarzem w Przedszkolu. Scenariusz napisali Dan Aykroyd i Harold Ramis, a producentem był Reitman. W swoich rolach powrócili Bill Murray, Aykroyd, Sigourney Weaver, Ramis, Ernie Hudson oraz Rick Moranis, a w sumie w napisach pojawiło się 69 aktorów i 161 członków ekipy.
Produkcją zajęła się wytwórnia Columbia Pictures z budżetem wynoszącym 37 milionów USD, a film zarobił w światowym box office około 215 milionów USD. Oceny filmu utrzymują się na umiarkowanym poziomie: IMDb przyznaje 6,6/10 na podstawie około 239 000 głosów, a TMDB podobną notę 6,6/10 przy wkładzie blisko 5 000 użytkowników. Z kolei ocena krytyków wynosząca 5,7/10 na podstawie 44 recenzji wskazuje, że profesjonalne oceny są nieco niższe niż te wystawione przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Vigo zagrał Wilhelma von Homburga (1940-2004), a podłożył mu głos Max von Sydow (1929-2020). Von Homburg o tym nic nie wiedział i dowiedział się dopiero na premierze filmu, po czym w gniewie opuścił pokaz.
- Linia pneumatycznej podziemnej kolejki, na którą natrafia Ray, schodząc pod ziemię, opiera się na wynalazku z 1870 roku Alfreda Beecha (1826-1896). System transportu wymyślony przez Beecha działał na sprężonym powietrzu, a Beech marzył o zademonstrowaniu wszystkim zalet pneumatycznego systemu transportu. Tunel o długości kwartału miasta został wykopany jeszcze przed budową metra – i bez oficjalnej zgody władz miasta. Na jedynej stacji metra znajdowały się freski, miękkie fotele, posągi i basen ze złotymi rybkami. Linia została zamknięta w 1873 roku z powodu braku wsparcia administracyjnego i finansowego. Wejście do tunelu zostało zamknięte, a stacja została wykorzystana do innych celów. W 1912 roku trwała budowa nowoczesnego metra, a budowlańcy natrafili na stary tunel (który wciąż był w doskonałym stanie) i szczątki wagonu. Tunel został przekopany, co stało się ze szczątkami wagonu – nie wiadomo.
- Scena, w której ożywa futro norek kobiety, została pierwotnie wymyślona do oryginalnego filmu z 1984 roku, ale nie została wykorzystana.
- Według Petera McNichola (który zagrał Janosza), grającego w filmie jedną z ról, w pierwszym scenariuszu, który przeczytał, miał on grać dość nudnego złoczyńcę o imieniu Jason. McNichol zaproponował, aby restaurator pochodził z Karpat. Podczas kręcenia McNichol spędzał dużo czasu w swojej przyczepie, ćwicząc akcent Janosza i wymyślając mu przeszłość, a także mitologię regionu karpackiego. Nawet wymyślił karpacką flagę.
- Serial animowany „Prawdziwi łowcy duchów” (1986-1991) był tak popularny wśród dzieci, że Ivan Reitman, Dan Aykroyd i Harold Ramis specjalnie usunęli z niego wszystkie dowcipy nieodpowiednie dla dziecięcej publiczności, typowe dla oryginalnego filmu z 1984 roku. Wszyscy łowcy duchów przestali palić (prawda, Ray w kilku scenach nadal trzyma w zębach cygaro lub fajkę), a wygląd duchów został uczyniony mniej przerażającym.
- Aby dokończyć pracę nad tym filmem, Ivan Reitman musiał odłożyć zdjęcia do komedii „Głupi i głupszy” z 1990 roku.
- Kiedy, bliżej końca filmu, widzowie wybiegają z kina, w którym były duchy, na jego szyldzie widnieje tytuł filmu: „Cannibal Girls”. To film „Dziewczyny kanibale” (1973), który również wyreżyserował Ivan Reitman.
- Pomiędzy oryginalnym filmem a jego kontynuacją minęło pięć lat, co było spowodowane kilkoma czynnikami. Bill Murray wziął długi urlop, bardzo urażony tym, że szef studia Columbia Pictures, David Putnam, nazwał go aktorem „który zarabia miliony, ale nie daje nic w zamian sztuce”. Co więcej, Putnam nie przepadał za hitami kasowymi takimi jak oryginalni „Łowcy Duchów” (1984) Ivana Reitmana, które jego studio produkowało w latach 80. Kiedy Putnam zrezygnował z funkcji szefa studia we wrześniu 1987 roku, jego następczyni, Dawn Steel, uczyniła z wydania kontynuacji „Łowców Duchów” swój priorytet. Michael Ovitz, reprezentujący Billa Murraya, Harold Ramis (1944-2014) i Ivan Reitman spotkali się na początku 1988 roku, aby rozwiązać spory wynikłe po premierze oryginalnego filmu. Spotkanie okazało się udane i prace nad kontynuacją rozpoczęły się wkrótce po zakończeniu strajku Gildii Scenarzystów Amerykańskich.
- Początkowo producenci filmu planowali pokazać pojawienie się widmowego sterowca „Hindenburg” (spłonął i rozbił się w New Jersey, USA, 6 maja 1937 roku), jednak zrezygnowano z tego pomysłu na rzecz widmowego „Titanica” (katastrofa miała miejsce w nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku w północnej części Oceanu Atlantyckiego), z którego zstępują duchy.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
