Coś za mną chodzi
Krótki opis
Jay Height to nastolatka mieszkająca na przedmieściach stanu Michigan. Po zbliżeniu z młodym mężczyzną, z którym się spotyka, dziewczyna orientuje się, że prześladuje ją nadnaturalna istota. Tylko ona jest w stanie ją dostrzec, a byt ten nieustannie i bez przerwy zmierza w jej stronę. Może on przybrać postać dowolnej osoby, nawet kogoś znajomego, i niezależnie od miejsca pobytu Jay, zbliża się do niej powoli, lecz nieubłaganie. Wraz z siostrą Kelly oraz przyjaciółmi – Paulem, Yarą i Gregiem – Jay szuka sposobu na ucieczkę przed czymś, z czym nie da się negocjować i czego nie można zignorować.
Scenariusz napisał i wyreżyserował David Robert Mitchell. Był to jego drugi pełnometrażowy film i pierwszy z trzech wyreżyserowanych przez niego dzieł, po których nastąpiły Tajemnice Silver Lake oraz Koniec ulicy Dębowej. W rolę Jay wcieliła się Maika Monroe, a w trzydziestoosobowej obsadzie znaleźli się także Keir Gilchrist, Daniel Zovatto, Jake Weary, Olivia Luccardi oraz Lili Sepe. Film, wyprodukowany przez Mitchella, Erika Rommesmo i Laurę D. Smith, powstał przy skromnym budżecie wynoszącym 2 miliony dolarów. Dzięki zarobkom na poziomie około 23 milionów dolarów na całym świecie, produkcja przyniosła wysoki zwrot z inwestycji.
Reakcje krytyków były znacznie cieplejsze niż opinie przeciętnych widzów. Ocena krytyków wynosi 8,1/10 na podstawie 271 recenzji, podczas gdy w serwisie IMDb film otrzymał notę 6,8 przy około 297 000 głosów, a w TMDB 6,6 z nieco ponad 7 000 głosów. Taka różnica sugeruje, że recenzenci dostrzegli w produkcji więcej niż wielu przypadkowych widzów.
Co pozostało za kulisami
- Pomysł na film narodził się z koszmarów, które wcześniej dręczyły reżysera Davida Roberta Mitchella, w których prześladowało go jakieś stworzenie.
- Budżet filmu wyniósł 1,3 miliona dolarów. Cały film kręcono w stanie Michigan ze względu na ulgi podatkowe.
- Okres, w którym rozgrywa się akcja filmu, pozostaje nieokreślony, co sprawia, że wszystko przypomina sen. Niektóre samochody są nowoczesne, ale wiele z nich wyraźnie pochodzi z lat 60. i 80. XX wieku. W filmie pojawiają się projektory wideo kineskopowe, gdy bohaterowie oglądają filmy. Wygląda na to, że Yara rozmawia przez telefon komórkowy, ale czasami czyta go jak e-booka, a w jednej scenie używa jako źródła światła. Dziewczyna na początku filmu również używa telefonu komórkowego i jeździ nowoczesnym samochodem. W kadr wpadają również inne nowoczesne pojazdy. Rekwizyty pokazane w filmie nie pozwalają widzowi zrozumieć, w którym roku rozgrywają się wydarzenia przedstawione w filmie, a ubrania bohaterów nie pozwalają określić pory roku. Bohaterowie są ubrani w płaszcze, kurtki, koszulki i kostiumy kąpielowe w dzień i prawie bez ubrania w nocy. Kiedy akcja rozgrywa się poza domem, bohaterowie, niezależnie od tego, jak są ubrani lub rozebrani, nie odczuwają żadnych niedogodności.
- Półrozpadły dom, w którym ukrywał się Hugh, i który oglądali Jay z przyjaciółmi, został zbudowany w stylu American Foursquare, który był popularny między 1890 a 1930 rokiem. Układ domów był taki, że można było przejść przez kilka pomieszczeń i wrócić do punktu wyjścia, nie obracając się ani razu (na przykład zacząć od kuchni, przejść przez przedpokój, salon, jadalnię i ponownie znaleźć się w kuchni). W niektórych domach sąsiednie sypialnie miały wspólne spiżarnie i łazienki.
- Nauczyciel Jay czyta wiersz Thomasa Sternza Eliota (1888-1965).
- Jay to skrót od Jamiego. Bohaterkę nazwano tak na cześć „królowej krzyku” Jamie Lee Curtis.
- Stworzenie na ekranie zostało przedstawione przez łącznie 11 aktorów. Oto ich imiona w kolejności pojawiania się na ekranie: Ruby Harris, Ingrid Mortimer, Alexis Spreadlin, Mike Lanie, Olivia Lukcardi, Charles Gärtner, Bailey Spry, Daniel Dzovatto, Leisa Pulido, Don El i El Bardha.
- Zdjęcia kręcono w stanie Michigan ze względu na ulgi podatkowe.
- Półrozpadnięty dom, w którym ukrywał się Hugh, a który oglądali Jay z przyjaciółmi, został zbudowany w stylu American Foursquare, który był popularny między 1890 a 1930 rokiem. Układ w domach był taki, że można było przejść przez kilka pomieszczeń i wrócić do punktu wyjścia, nie obracając się ani razu.
- Film kręcono głównie szerokokątnym obiektywem, aby lepiej oddać upiorną atmosferę.
- Stworzenie na ekranie odgrywało 11 aktorów.
- Kiedy bohaterowie oglądają telewizor, wyświetlany jest film „Podróż na planetę prehistorycznych kobiet” (1968).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
