Magia w blasku księżyca

Magic in the Moonlight (2014)
6.9/10
273 894
—
brak ocen
6.5/10
2217
6.5/10
73000
Oceń film:
Data premiery
Budżet
$16 800 000
Opłaty
$51 029 361
Reżyser
Scenariusz
Producent

Krótki opis

Pod koniec lat 20. XX wieku angielski iluzjonista Stanley Crawford, występujący pod pseudonimem Wei Ling Soo, zdobywa sławę jako ekspert od demaskowania osób rzekomo kontaktujących się ze zmarłymi. Za namową przyjaciela i kolegi po fachu udaje się na Riwierę Francuską. Tam młoda amerykańska medium, Sophie Baker, przebywa w domu bogatej rodziny, której przekazuje rzekome wiadomości ze świata duchów. Stanley przybywa na miejsce pod fałszywą tożsamością z zamiarem zdemaskowania oszustki, jednak między bohaterami rodzi się uczucie, a pewność mężczyzny co do tego, co jest rzeczywiste, zaczyna słabnąć.

Reżyserem i scenarzystą filmu jest Woody Allen. Jest to jego czterdziesta druga z czterdziestu ośmiu pełnometrażowych produkcji, zrealizowana pomiędzy filmami Blue Jasmine a Nieracjonalny mężczyzna. W rolach głównych wystąpili Colin Firth jako Stanley i Emma Stone jako Sophie, a w rolach drugoplanowych Hamish Linklater, Marcia Gay Harden, Jacki Weaver oraz Erica Leerhsen. Produkcja, zrealizowana przy wsparciu Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i Francji, kosztowała około 17 milionów dolarów i zarobiła w światowym box office około 51 milionów dolarów.

W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 6,5/10 na podstawie około 73 000 głosów, natomiast w TMDB ocena ta wynosi również 6,5/10 przy około 2 200 głosach. Ocena krytyków na poziomie 6/10 z 189 recenzji plasuje obraz blisko wyników przyznanych przez widzów.

Co pozostało za kulisami

  • Emma Stone mówi, że w pracy nad wizerunkiem Sophie i jego odzwierciedleniem na ekranie czerpała inspirację z gry Diane Keaton, aktorki, która zagrała w wielu filmach Woody'ego Allena.
  • Podczas wyświetlania napisów końcowych filmu brzmi muzyka klasyczna – są to fragmenty z baletu „Wiosna Święta” (Igor Strawiński), „Bolero” (Maurice Ravel) i drugiej części Symfonii nr 9 (Ludwig van Beethoven). Później Beethoven ponownie będzie słyszalny w filmie.
  • W scenariuszu wspomina się co najmniej trzy utwory zespołu Queen — Made in Heaven, A Kind of Magic i It's Late.
  • Jednym z samochodów Howarda jest czerwone Alfa Romeo 1600 Sport z 1928 roku.
  • Swoim pesymizmem i poglądami na życie Stanley zawdzięcza prace Fryderyka Nietzschego (1844-1900), znanego niemieckiego myśliciela, który jest kilkakrotnie wspominany w filmie.
  • W pierwszej scenie tekst w języku chińskim w tle został napisany przy użyciu uproszczonych znaków chińskich, które nie były wprowadzane przed 1935 rokiem, a oficjalnie zaczęto ich używać w kontynentalnych Chinach dopiero w połowie lat 50-tych.
  • W jednej scenie Sophie prosi o telefon w domu ciotki Vanessy. Później w filmie można zauważyć, że telefon znajduje się tuż przy drzwiach, obok miejsca, w którym stała.
  • Czwarty film Woody'ego Allena po „Manhattan” (1979), „Coś do powiedzenia” (2003) i „Blue Jasmine” (2013), nakręcony w anamorficznym formacie „CinemaScope”.
  • Stanley (Colin Firth) w filmie mówi, że jego ulubionym utworem muzycznym jest VII symfonia Ludwiga van Beethovena. Do tej kompozycji Colin Firth wygłasza przemówienie na zakończenie filmu „Król przemówień” (2010).
  • Wei Ling Su, pseudonim Stanley, to nawiązanie do Chen Liansu, jak nazywał się na scenie iluzjonista William Ellsworth Robinson (1861-1918), niezwykle popularny w Stanach Zjednoczonych i w Europie. Podobnie jak Stanley, Chen Liansu demaskował spirytystów, a nawet napisał o tym książkę, która ukazała się w 1898 roku. Różnica polega na podejściu Stanleya i Robinsona do ich scenicznego wizerunku. W filmie otoczenie wie, że Wei Ling Su to w rzeczywistości Stanley. Robinson bardzo strzegł swojego wizerunku i w obecności osób trzecich nie wychodził z niego ani na sekundę. Robinson zginął w wyniku wypadku podczas sztuczki polegającej na łapaniu kuli. „Boże, zostałem trafiony” – to były ostatnie słowa jego życia i pierwsze, które Robinson wypowiedział na scenie po angielsku po 19 latach.
  • W jednym z epizodów filmu Stanley i Sophie chronią się przed ulewnym deszczem w budynku starego obserwatorium. W filmie Woody’ego Allena „Manhattan” (1979) występuje podobny epizod.

Podobne filmy

Kto zagrał tu najlepiej?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

© ACMODASI, 2010-2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Materiały (znaki towarowe, filmy, obrazy i teksty) znajdujące się na tej stronie należą do ich odpowiednich właścicieli. Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów znajdujących się na tej stronie bez uprzedniego porozumienia z ich właścicielem.
Podczas kopiowania materiałów tekstowych i graficznych (filmy, obrazy, teksty, zrzuty ekranu stron) z tej witryny, do takiego materiału musi być dołączony aktywny link do witryny www.acmodasi.pl.
Administracja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje zamieszczone na tej stronie przez osoby trzecie.