Podróż na sto stóp

Najwspanialsza podróż zaczyna się od pierwszego kroku.
The Hundred-Foot Journey (2014)
Chronometraż: 2:2 (122 min)

brak ocen
7.3/10
1562
7.5/10
60988
7.3/10
91000
Oceń film:
Data premiery
Genre
Budżet
$22 000 000
Opłaty
$88 880 821
Witryna internetowa
Reżyser
Scenariusz
Producent
Steven Spielberg, Oprah Winfrey, Jonathan King, Jeff Skoll, Caroline Hewitt, Carla Gardini
Operator
Kompozytor
Artysta
David Gropman
Casting
Instalacja
Andrew Mondshein
Cały zespół (87)

Krótki opis

Historia skupiona wokół indyjskiej rodziny, która przeprowadza się do Francji i otwiera restaurację naprzeciwko francuskiej restauracji posiadającej gwiazdkę Michelin.

Co pozostało za kulisami

  • Film został nakręcony na podstawie powieści „Droga o długości stu kroków” (The Hundred-Foot Journey) Richarda C. Moraisa.
  • Film kręcono na malowniczym południu Francji, w pełnej zgodzie z krajobrazami Południowych Pirenejów opisanymi w scenariuszu. Restauracje „Płacząca Wierzba” i „Dwór Mumbai” zostały zbudowane w miasteczku Saint-Antonin-Noble-Val. Ponadto wnętrza restauracji kręcono w domach sąsiedniego miasteczka Carlus.
  • Kiedy w filmie Hassan robi omlet dla Madame Mallory, używa przepisu, według którego ojciec aktora Manisha Dayala, grającego Hassana, robił omlet swojemu synowi.
  • W każdy weekend podczas kręcenia aktor Om Puri zapraszał kolegów do domu i częstował tradycyjnymi indyjskimi potrawami. Podczas tych kolacji wszyscy aktorzy się zaprzyjaźnili, co sprawiło, że relacje ich bohaterów stały się bardziej naturalne.
  • Lokalizacją idealnie pasującą do zdjęć zewnętrznych „Płaczącej Wierzby” stał się niewielki wiejski dom na wsi niedaleko drogi gruntowej, elegancka budowla z XIX wieku, ukryta za masywnymi żywopłotami. Budynek w stylu burżuazyjnym, zwany La Duranti, został zbudowany na przełomie wieków przez dwie siostry. Wnętrza budynku wykorzystano do kręcenia scen w sypialni Madame Mallory, a także scen w samej restauracji (kuchnia „Płaczącej Wierzby” została później zbudowana w pawilonie studia filmowego).
  • Podczas poszukiwań plenerów restauracji „Dwór Mumbai” ekipa poszukiwała budynku w pobliżu drogi, aby można było później sprawić, by otoczenie restauracji było jak najbardziej podobne do plenerów „Płaczącej Wierzby”. Znaleziono duży, niezamieszkany dom w mieście Carlus, liczącym zaledwie 650 mieszkańców. Miasto znajdowało się dziesięć kilometrów od Saint-Antonin. Niestety, dom znajdował się z dala od drogi, jednak właściciel uprzejmie pozwolił ekipie filmowej przeprowadzić drogę i otoczyć budynek murem z fałszywego kamienia. Co więcej, rolnik pozwolił nawet zbudować fasadę „Płaczącej Wierzby” po drugiej stronie drogi, bezpośrednio na jednym ze swoich pól. Sceny, których akcja rozgrywała się między obiema restauracjami, kręcono na tej drodze wytyczonej przez filmowców. Dwupiętrowy szkielet „Płaczącej Wierzby” otaczał masywny ekran chromakeyowy. Ponadto, do podtrzymania imponującej instalacji oświetleniowej użyto ogromnego dźwigu o wysokości pięciopiętrowego budynku.
  • Zdjęcia we Francji trwały 52 dni. A jeszcze cztery dni ekipa filmowa pracowała w Indiach.
  • Mansur, namawiając ojca do opuszczenia miasta, informuje go, że restauracja naprzeciwko ma gwiazdkę Michelin. Ojciec odpowiada: „Wiem, widziałem”. Nie mógł jej zobaczyć, ponieważ polityka Czerwonego Przewodnika Michelin polega na tym, że klient może dowiedzieć się o liczbie gwiazdek tylko z samego przewodnika, w przypadku zaniedbania tej zasady firma zastrzega sobie prawo do wykluczenia restauracji z rankingu.
  • Film został nakręcony na podstawie powieści „Droga długości stu kroków” (The Hundred-Foot Journey) Richarda C. Moraisa.
  • Film był kręcony na malowniczym południu Francji, w pełnej zgodności z opisami krajobrazów Pirenejów Południowych zawartymi w scenariuszu. Restauracje „Płacząca Wierzba” i „Dworek Mumbai” zostały wybudowane w miasteczku Saint-Antonin-Noble-Val. Dodatkowo, wnętrza restauracji kręcono w domach sąsiedniego miasteczka Carlus.
  • Mansur, namawiając ojca do opuszczenia miasta, informuje go, że restauracja naprzeciwko posiada gwiazdkę Michelin. Ojciec odpowiada: „Wiem, widziałem”. Nie mógł jej zobaczyć, ponieważ polityka Przewodnika Michelin zakłada, że klient może dowiedzieć się o liczbie gwiazdek wyłącznie z samego przewodnika, a w przypadku nieprzestrzegania tej zasady firma zastrzega sobie prawo do wykluczenia restauracji z rankingu.

Podobne filmy

Podobał Ci się film?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

© ACMODASI, 2010-2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Materiały (znaki towarowe, filmy, obrazy i teksty) znajdujące się na tej stronie należą do ich odpowiednich właścicieli. Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów znajdujących się na tej stronie bez uprzedniego porozumienia z ich właścicielem.
Podczas kopiowania materiałów tekstowych i graficznych (filmy, obrazy, teksty, zrzuty ekranu stron) z tej witryny, do takiego materiału musi być dołączony aktywny link do witryny www.acmodasi.pl.
Administracja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje zamieszczone na tej stronie przez osoby trzecie.