Wielka Szóstka
Big Hero 6 (2014)
Data premiery
Budżet
$165 000 000
Opłaty
$657 827 828
Reżyser
Scenariusz
Robert L. Baird
Autor
Kompozytor
Producent
Roy Conli
Aktorzy
Scott Adsit
Baymax (głos)
Ryan Potter
Hiro Hamada (głos)
Daniel Henney
Tadashi Hamada (głos)
Ti-Dżej Miller
Fred (głos)
Jamie Chung
GoGo Tomago (głos)
Damon Wayans Jr.
Wasabi (głos)
Génesis Rodríguez
Honey Lemon (głos)
Dżems Kromwel
Professor Robert Callaghan (głos)
Krótki opis
Akcja filmu Wielka Szóstka rozgrywa się w San Fransokyo, futurystycznym mieście będącym połączeniem San Francisco i Tokio. Hiro Hamada to nastoletni geniusz robotyki, którego talent wspiera starszy brat Tadashi oraz grupa przyjaciół: spragniona wrażeń GoGo Tomago, ostrożny Wasabi, specjalistka od chemii Honey Lemon oraz pasjonat komiksów Fred. Gdy miastu zagraża niebezpieczny spisek kryminalny, Hiro zwraca się o pomoc do Baymaxa – nadmuchiwanego robota stworzonego do opieki nad ludźmi – i przeprogramowuje go do walki. Wspólnie tworzą zespół amatorskich, wysokotechnologicznych bohaterów, którzy próbują rozwiązać zagadkę spisku. Film bazuje na komiksie Marvela o tym samym tytule i został wyprodukowany przez Walt Disney Animation Studios.
Reżyserami obrazu są Chris Williams i Don Hall. Wcześniejszym filmem Williamsa był Piorun, natomiast Halla – Kubuś i przyjaciele; obaj reżyserzy stworzyli później kolejne pełnometrażowe produkcje. Scenariusz napisali Daniel Gerson, Robert L. Baird i Jordan Roberts, a producentem był Roy Conli. W rolach głosowych wystąpili między innymi Scott Adsit jako Baymax, Ryan Potter jako Hiro, Daniel Henney jako Tadashi, T.J. Miller jako Fred, Jamie Chung jako GoGo Tomago i Damon Wayans Jr. jako Wasabi. W napisach wymieniono 47 aktorów oraz 51 członków ekipy.
Film zadebiutował w 2014 roku i trwa 102 minuty. Jego budżet wyniósł około 165 milionów USD, a wpływy z biletów na całym świecie osiągnęły poziom 658 milionów USD. Na portalu IMDb produkcja otrzymała ocenę 7,8/10 na podstawie około 550 000 głosów, a na TMDB 7,7/10 przy około 17 000 głosów. Osobna ocena krytyków filmowych wynosi 7,4/10 na podstawie 226 recenzji.
Co pozostało za kulisami
- Podstawą scenariusza był komiks Marvel o tej samej nazwie (Big Hero 6).
- Na etapie przygotowań do zdjęć dużo czasu poświęcono na badanie robotyki w celu stworzenia wiarygodnego Baymaxa. Don Hall wraz z grupą badawczą pracowali w Carnegie Mellon University. Tam dowiedzieli się wiele o znaczeniu robotów we współczesnej popkulturze. Reżyser dowiedział się również o rozwoju miękkich robotów (winylowy rękaw może się napompować i stać się całkowicie bezpieczny dla człowieka). Taki robot jest w stanie wykonywać proste manipulacje. Na przykład może komuś wyczyścić zęby. Hall spodobał się nie tylko pomysł miękkiego, bezpiecznego robota, ale i to, kim staje się w miarę rozwoju fabuły. Z robota-niania przemienia się w odważnego wojownika.
- Kilku bohaterów z komiksu Big Hero 6 nie trafiło do filmu z powodu problemów z uzyskaniem praw do ich wykorzystania.
- Do opracowania mikrobota, który wynalazł Hiro, konieczne było przeprowadzenie pewnych badań naukowych. Twórcy filmu zapoznali się z pracami naukowców z University of California w Los Angeles, poświęconymi nanorobotami. Następnie udali się do Carnegie Mellon University i MIT i spotkali się z niektórymi naukowcami, którzy również pracowali nad tworzeniem miniaturowych robotów. Pomimo że prototypów takich robotów, jakie składał Hiro, póki co nie istnieje, teoretycznie są one całkiem realne.
- Do stworzenia finałowej sceny filmu filmowcy musieli skonsultować się z fizykiem teoretycznym Seanem Carrolllem z California Institute of Technology.
- Główną trudnością w opracowaniu winylowego kostiumu Baymaxa było jego oświetlenie. Twórcy filmu przeprowadzili mnóstwo eksperymentów w studiu. Próbowali oświetlać gumową piłeczkę, a następnie przeprowadzali podobne testy w programie Hyperion. Sposób, w jaki światło odbija się od powierzchni winylowej Baymaxa, dokładnie odpowiadał temu, jak światło odbijało się od powierzchni piłki.
- Artyści z Walt Disney Animation tworzyli i animowali tłumy ludzi za pomocą programu Denizen – to potężne narzędzie, składające się z kilku oddzielnych aplikacji. Cykl produkcyjny Denizen rozpoczyna się od załadowania kilku postaci, które definiują styl filmu. Program analizuje i porównuje grafikę, wyodrębniając określony algorytm. Następnie rozpoczyna się tworzenie postaci przy użyciu różnych elementów odzieży i akcesoriów, które zostały przygotowane wcześniej. Wszystkie elementy są mieszane, a generowana jest losowa kombinacja – sama postać, jej ubranie, fryzura. Otrzymany model można bez dodatkowej obróbki wstawić do kadru i animować. Każda z tych postaci była ubrana w unikalny strój, składający się z kombinacji 32 różnych elementów, plus 32 różne fryzury i 32 odcienie skóry. Oznacza to, że twórcy filmowi mogli zaludnić San Fransokyo 686 080 unikalnymi postaciami, zanim nastąpiło pierwsze powtórzenie. Program Denizen pozwalał również na wprowadzanie korekt do postaci, a pracownikom WDAS zaproponowano pozowanie dla niektórych postaci epizodycznych. W rezultacie 200 pracowników WDAS „pojawiło się” w rolach epizodycznych w filmie.
- Aby przygotować wystarczającą ilość szyldów, którymi można było udekorować całe miasto, scenograf był zmuszony rozpocząć nad nimi pracę na dwa lata przed rozpoczęciem zdjęć.
- Technologiczny Instytut San Fransokio łączy elementy architektury Stanfordu i japoński styl. Dla inspiracji twórcy filmu specjalnie odwiedzili kampus California Institute of Technology, wykonany w stylu architektonicznym początku XX wieku. Zainteresowało ich to, że przez dziesięciolecia w kampusie zaczęły pojawiać się inne style architektoniczne. Zrobili również wycieczkę po Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie, gdzie przeprowadzono ich przez cały kompleks naukowy z wycieczką z przewodnikiem, a ponadto pokazano specjalne laboratoria, w których badano nanotechnologie i robotykę. Uzyskane informacje uzupełniły wiedzę, którą reżyserzy czerpali z innych centrów robotyki w USA i w innych krajach świata. Wszystkie te dane zostały później wykorzystane przy tworzeniu wnętrz Technologicznego Instytutu San Fransokio.
- Techniczny superwizor filmu poinformował, że zazwyczaj podczas obróbki komputerowej całe zdjęcie jest umieszczane w pamięci komputera. Obecnie moc obliczeniowa komputerów jest niewystarczająca, aby utrzymać w pamięci wszystko, co jest potrzebne, dlatego twórcy tego filmu dzielili sceny na warstwy, przetwarzali warstwy oddzielnie, a następnie łączyyli je w ostateczny obraz.
- Program Hyperion, którego rozwój zajął dwa lata, znacznie ułatwił pracę artystom zajmującym się oświetleniem. Według głównego technologa Walt Disney Animation, Andy'ego Hendricksona, Hyperion zbliżył się do imitacji tego, co dzieje się w rzeczywistym świecie. Za pomocą tego programu zostały w pełni symulowane wszystkie prawa optyki działające w naszym świecie – sposób odbijania się światła od powierzchni, jego zachowanie z różnymi materiałami i co się dzieje, gdy światło odbija się od powierzchni przedmiotu. System pozwolił na pracę z wielokrotnymi odbiciami, co jest jedną z najważniejszych właściwości światła. Po rozwiązaniu kwestii fizycznej wiarygodności, artyści mogli w pełni skupić się na aspekcie twórczym.
- Na ścieżce dźwiękowej filmu znalazły się oryginalne kompozycje zespołu Fall Out Boy.
- Do nagrania muzyki do filmu kompozytor Henry Jackman zaangażował 77-osobową orkiestrę.
- Kiedy Fred przedstawia rodziców swoim przyjaciołom i pokazuje zdjęcie, widać, że jego ojcem jest Stan Lee.
- Animatorzy poinformowali, że charakter i mimikę stoickiej, emocjonalnie powściągliwej Go-Go Tomago wzorowali na słynnych aktorach Johnie Wayne'ie, Clincie Eastwoodzie i Garym Cooperze, którzy na ekranie wcielili wizerunek legendarnych kowbojów Dzikiego Zachodu.
- Sportową sylwetkę i technikę ruchu Go-Go Tomago przejęli od profesjonalnych łyżwiarzy szybkich.
- Animatorzy, pracujący nad stworzeniem wizerunku Freda, czerpali inspirację z prawdziwych snowboardzistów, skaterów i surferów.
- Aby uroczy uśmiech z brakującym zębem Hiro pozostał nienaganny z każdej perspektywy, animatorzy ustawili punkty kontrolne na przednich zębach, aby w razie potrzeby można było wprowadzać poprawki.
- W czasach szkolnych aktorka Genesis Rodriguez, która użyczyła głosu Honey Lemon w oryginalnej wersji filmu, była zapisana na stanowisko spawacza w kole robotyki.
- Pracując nad udoskonaleniem techniki walki Baymaxa, animatorzy zwrócili uwagę na popularny rodzaj wschodnich sztuk walki – karate. Aby dokładnie przestudiować tę technikę, zespół udał się do studia sztuk walki, gdzie poprosili mistrzów karate o zademonstrowanie kilku technik z tej starożytnej praktyki, klęcząc, ponieważ to właśnie w pozycji klęczącej ludzkie ciało staje się proporcjonalne do tułowia Baymaxa.
- W 3D narysowano 23 dzielnic miasta.
- W filmie użyto łącznie 18,8 mln elementów konstrukcyjnych.
- Sposób poruszania się mikrobotów – z ich „nakładaniem się” na siebie, tworząc liczniki jako haki do przemieszczania głównej masy do celu – został zaczerpnięty od świecących robaków (Arachnocampa luminosa). Te z kolei używają małego tunelu ze śluzu, aby przemieszczać się z miejsca na miejsce.
- Imię złoczyńcy Yokai oznacza „duch” lub „fantom” w tłumaczeniu z języka japońskiego.
- W napisach końcowych można zobaczyć nagłówki gazet, informujące o dalszych losach bohaterów filmu. Na przykład: „Hiro Hamada otrzymał grant uniwersytecki”, „Został otwarty budynek im. Tadashiego Hamady”, „Baymax zatrzymał niesprawny tramwaj i uratował ludzi” itp.
- Kiedy Gogo pokazuje Hiro rower, mówi, że jest on na zawieszeniu magnetycznym, co eliminuje tarcie, jednak twórcy zapominają, że bez tarcia nie byłby moment obrotowy, co oznacza, że koła by się nie kręciły, a więc rower by nie jechał. Albo to by nie był rower.
- W oficjalnym teaserze animacji na jednej z miejskich wież można zobaczyć reklamę gry wideo Fix-It Felix Jr. z innej animacji Walt Disney Pictures „Ralph Demolka” (2012).
- W pierwszym oficjalnym zwiastunie filmu można zauważyć plakat, znajdujący się w komisariacie policji na ścianie po lewej stronie. Na nim napisano, że poszukiwany jest Hans. Hans to postać z poprzedniego filmu Disneya „Kraina Lodu” (2013). A na skrajnej prawej części biurka policjanta widoczne są zdjęcia Ester i Volta z filmu „Volt” (2008), również zrealizowanego przez studio Disney.
- W filmie występuje około 700 unikalnych postaci. Dla porównania, w filmie „Kraina Lodu” (2013) – 270 postaci, a w filmie „Wreck-It Ralph” (2012) – 185 postaci.
- Do stworzenia miasta artyści wykorzystali specjalny program, w którym zawarte były wszystkie plany San Francisco – począwszy od układu ulic i dzielnic, a skończywszy na wskazaniu budynków mieszkalnych i biurowych. Zgodnie ze słowami scenografa Paula A. Felixa, stworzyli oni swego rodzaju mapę San Francisco. Poprzez modyfikację wzorców wyszukiwania, mogli znaleźć budynek każdego konkretnego typu w danym rejonie. Wybrano kilka prototypów budynków, a następnie zostały one namnożone z niewielkimi zmianami wprowadzonymi przez sam program. W rezultacie w mieście nie ma nawet pary identycznych budynków, choć wszystkie są do siebie bardzo podobne.
- Aktor James Cromwell, w oryginalnej wersji podkładający głos profesorowi Robertowi Callaghanowi, ukończył Uniwersytet Carnegie Mellon (dawniej Carnegie Tech) na kierunku inżynieria mechaniczna. Na tej uczelni twórcy filmu przeprowadzili obszerne badania i zapoznali się z innowacyjnymi technologiami w dziedzinie konstrukcji miękkich robotów, które ostatecznie zainspirowały ich do stworzenia Baymaxa.
- W jednej z pierwszych scen filmu na monitorze Hiro można zauważyć figurkę Ralfa, znanego widzom z animowanego filmu o tym samym tytule studia Disney „Wreck-It Ralph” (2012).
- Podczas testów superbohaterskich kostiumów, rakietowy pięścią Baymaxa rozbija statuę Hansa z animowanego filmu „Kraina Lodu” (2013).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
