Coco
Krótki opis
Akcja filmu Coco skupia się na Miguelu, chłopcu z meksykańskiej rodziny szewców, w której od pokoleń obowiązuje zakaz muzykowania. Miguel marzy o tym, by grać tak jak słynny piosenkarz Ernesto de la Cruz, a gdy próbuje udowodnić swój talent, trafia do Krainy Zmarłych. Tam spotyka Héctora, przebiegłego, lecz sympatycznego szkieleta. Razem wyruszają w podróż, aby odkryć prawdę o przodkach Miguela i przyczynę wieloletniego konfliktu dotyczącego muzyki w jego rodzinie. Film z 2017 roku o długości 105 minut wyreżyserował Lee Unkrich, którego poprzednim pełnometrażowym dziełem był Toy Story 3, a później powrócił on do tej historii w Coco 2. Scenariusz napisali Matthew Aldrich i Adrian Molina, a producentką była Darla K. Anderson dla wytwórni Pixar oraz Walt Disney Pictures. W rolach głosowych wystąpili Anthony Gonzalez, Gael García Bernal, Benjamin Bratt, Alanna Ubach, Renée Victor oraz Jaime Camil.
Budżet produkcji wyniósł 175 milionów dolarów, a wpływy z biletów na całym świecie sięgnęły 815 milionów dolarów, co stanowi świetny wynik jak na oryginalną animację. Film zebrał bardzo wysokie oceny widzów: na IMDb otrzymał 8,4/10 przy 700 000 głosów, a na TMDB 8,2/10 przy 21 424 głosach. Ocena krytyków jest zbliżona i wynosi 8,3/10 na podstawie 358 recenzji, co dowodzi, że produkcja zyskała szerokie uznanie zarówno wśród profesjonalistów, jak i zwykłych widzów.
Co pozostało za kulisami
- Tylko dla świata zmarłych, gdzie rozgrywa się większość akcji, trzeba było stworzyć 7 milionów oddzielnych źródeł światła — od latarni ulicznych po żarówki w tramwajach. Aby wszystkie one były prawidłowo wyświetlane na ekranie, animatorzy wzięli program stworzony do sceny ze świetlikami z „Odludzia” i przeprogramowali kod. W rezultacie program grupował źródła światła według różnych kryteriów, zamiast przetwarzać każde z osobna. Pozwoliło to znacznie skrócić czas renderowania.
- Według reżyserów Lee Unkricha i Adriana Moliny, najtrudniejszą rzeczą w pracy nad filmem było animowanie szyi babci. Molina poprosił nawet swoją teściową, która mieszkała w Meksyku, o przyjazd do studia, gdzie próbowali zdenerwować kobietę, aby zobaczyć, jak porusza się jej szyja. Okazało się to niełatwe, ponieważ teściowa była osobą łagodną, ale po kilku godzinach osiągnęli swój cel.
- Podczas wizyty w jednej z meksykańskich rodzin reżyser i scenarzysta Lee Unkrich zauważył, że pies interesował się ofiarami dla zmarłych krewnych na domowym ołtarzu i trzeba go było ciągle odganiać. Ten moment tak spodobał się Unkrichowi, że włączył go do scenariusza.
- Z powodu przedłużających się prac nad filmem głos aktora dubbingującego głównego bohatera zaczął słabnąć, dlatego zastąpiono go Anthonym Gonzalesem. Pierwotny aktor zagrał postać pracownika sceny, który wskazał Ernestowi drogę na scenę.
- W trakcie przygotowań autorzy i animatorzy udali się pięć razy do Meksyku, aby poznać lokalną kulturę.
- W filmie pojawiają się liczne znane osobistości meksykańskie – w szczególności zapaśnik El Santo, aktor Cantinflas, aktorzy i piosenkarze Pedro Infante i Jorge Negrete, malarka Frida Kahlo, polityk i działacz wojskowy epoki rewolucji Emiliano Zapata oraz aktorka María Félix.
- Inspiracją do stworzenia Krainy Umarłych były widoki stanu Guanajuato, gdzie na zboczach gór znajdują się kolorowe domy.
- Początkowo film miał się nazywać „Dzień Zmarłych”. W 2015 roku Walt Disney Company próbowała zarejestrować znak towarowy „Dzień Zmarłych”, jednak oskarżono ją o kulturową aproprijację. Tydzień później Disney zmienił tytuł filmu na „Coco – Tajemnica rodziny”.
- Początkowo zakładano, że Miguel (Anthony Gonzalez) będzie tylko grał na gitarze. Kiedy reżyser Lee Unkrich dowiedział się, że Gonzalez dobrze śpiewa, zdecydowano, że główny bohater będzie śpiewał.
- Roboczym tytułem projektu było Dia de los Muertos, czyli „Dzień Zmarłych” (tak nazywa się święto poświęcone pamięci zmarłych, obchodzone 1 i 2 listopada w Meksyku, Gwatemali, Nikaragui, Hondurasie, Salwadorze).
- Prace nad filmem trwały od 2011 do 2017 roku – rekordowo długo jak na Pixar.
- Pracownicy studia Pixar wcześniej nie pracowali z animacją szkieletów, dlatego napotkali problem technologiczny podczas tworzenia filmu. Program Presto, odpowiedzialny za rendering, nie poradził sobie z ubraniami na szkieletach. Tkanina układała się nieprawidłowo na kościach, ciągle plątała się w szyi, nogach i rękach, zaklinając się w pustych przestrzeniach na połączeniach. Rozwiązaniem było stworzenie od podstaw nowego programu, który znacznie lepiej radził sobie z symulacją ubrań na szkieletach. Ale wypełnienie pustek, aby tkanina tam nie wpadła — to tylko część problemu. Nowe oprogramowanie doskonale poradziło sobie również z objętością. Każdy szkielet ma 127 kości, a około 80 z nich jest widocznych dla widza. Program pozwolił w masowej ilości generować postacie, tworząc subtelne, na pierwszy rzut oka zmiany, dzięki którym powstawało wrażenie unikalności.
- Rasa Dantego to xoloitzcuintli, czyli meksykański pies nagonaktowy.
- Tylko do stworzenia świata zmarłych, gdzie rozgrywa się większość akcji, potrzeba było 7 milionów źródeł światła – od latarni ulicznych po żarówki w tramwajach.
- To pierwszy projekt Pixara, w którym wprost pokazano śmierć głównych postaci.
- W filmie stale pojawia się kwiat. Jest to nagietek wzniesiony, który jest głównym kwiatem Dnia Zmarłych.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
