Piąta władza
Czy wiesz kto dziś rządzi światem?
Kraj
Produkcja
Budżet
$28 000 000
Opłaty
$8 555 008
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Steve Golin, Michael Sugar, Hilde De Laere, Jack Morrissey, Emmeline Yang, Greg Yolen, Jonathan King, Jeff Skoll, Paul Green, Richard Sharkey
Operator
Kompozytor
Artysta
Mark Tildesley
Casting
Andrea Brabin, Lucky Englander, Fritz Fleischhacker
Instalacja
Virginia Katz
Cały zespół (42)
Cały zespół (42)
Krótki opis
Spojrzenie na relację między założycielem WikiLeaks Julianem Assangem a jego wczesnym zwolennikiem i późniejszym współpracownikiem Danielem Domscheit-Bergiem oraz na to, jak rozwój i wpływ strony doprowadziły do nieodwracalnego rozłamu między tymi dwoma przyjaciółmi.
Co pozostało za kulisami
- Początkowo do roli Assanga rozważano Jeremy'ego Rennera, a do roli Domshait-Berga – Jamesa McAvoya.
- Pierwotny tytuł filmu brzmiał: „Człowiek, który sprzedał świat” („The Man Who Sold the World”).
- Sam Julian Assange, po przeczytaniu wstępnego scenariusza, odebrał pomysł filmu negatywnie i nazwał go „czystą kłamstwem” i „propagandą”, szczególnie z powodu sugestii dotyczących irańskich programów nuklearnych. Assange odmówił spotkania z Benedictem Cumberbatchem, ale później nawiązał z nim korespondencję mailową, co pomogło Cumberbatchowi w pracy nad rolą.
- Badania prowadzone przez scenarzystę Josha Singera na potrzeby filmu wiązały się z pewnym ryzykiem. W pewnym momencie komputer Singera został zaatakowany przez hakerów. Kilka czasu później odwiedzili go agenci FBI i zaczęli zadawać różne pytania, tłumacząc swoją wizytę tym, że nazwisko Singera pojawia się w śledztwie dotyczącym działalności chińskich hakerów.
- Julian Assange uruchomił projekt WikiLeaks w 2006 roku. Po raz pierwszy pojawiła się możliwość opowiedzenia prawdy o działalności rządu i ujawnienia przestępstw korporacyjnych, nie obawiając się prześladowań i represji ze strony aparatu państwowego. Na stronie pojawiała się dokumentacja świadcząca o zleceniu zabójstwa w Somalii; o praniu pieniędzy przez kierownictwo szwajcarskiego banku; o korupcji w najwyższych szczeblach władzy w Kenii. Opublikowano zasady funkcjonowania więzienia o zaostrzonym rygorze w Guantanamo; dowody katastrofy atomowej w Iranie; dokumenty potwierdzające funkcjonowanie składowiska odpadów chemicznych na Wybrzeżu Kości Słoniowej; dowody naruszeń zasad prowadzenia działalności bankowej w Islandii i wiele innych. Guardian opisywał WikiLeaks jako „nieuchwytną i niepodatną na krytykę maszynę wycieku informacji”. Jednak w 2010 roku WikiLeaks przekroczył wszelkie dopuszczalne granice ryzyka, publikując tak zwany „mega-wyciek” – ogromną ilość ściśle tajnych informacji, które skrupulatnie strzegli amerykańscy dyplomaci i wojskowi. W ich liczbie znalazło się 91 000 dokumentów dotyczących wojny w Afganistanie, 400 000 dokumentów dotyczących wojny w Iraku i 251 287 dokumentów związanych z misjami dyplomatycznymi na całym świecie. Wszystko to stało się domeną publiczną. WikiLeaks miał odczuć całą moc rządu USA. Praktycznie natychmiast aresztowano wojskowego specjalistę technicznego Bradleya Manninga, który dostarczył dokumentację o wojnie w Iraku. Ponieważ publikacja na portalu WikiLeaks była chroniona skomplikowanym systemem szyfrowania, Manning przyznał się swojemu znajomemu hakerowi Adrianowi Lamo, że to on przekazał informacje o Iraku. To donos Lamo doprowadził do późniejszego aresztowania Manninga. Strona WikiLeaks stała się przyczyną incydentu, do walki z którym powołano specjalne jednostki. W miarę jak wyciek informacji trwał, w rządzie USA zaczęto mówić, że WikiLeaks stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, choć do tego czasu nawet nie rozważano, czy WikiLeaks naruszył jakiekolwiek prawo Stanów Zjednoczonych Ameryki.
- Zdjęcia rozpoczęły się na Islandii, na małej wyspie wulkanicznego pochodzenia, na samym skraju Arktyki. To miejsce nie dało się odtworzyć w żadnym innym miejscu. Na tle tak zwanej Błękitnej Laguny (malowniczego krajobrazu z zastygłą rzeką schłodzonej lawy i aktywnymi gejzerami) nakręcona została jedna ze scen kłótni bohaterów Cumberbatcha i Brühla, pomimo ogłuszającego wycia wiatru i niemal poziomego deszczu.
- W Berlinie zdjęcia realizowano w kilku pamiętnych lokalizacjach, w tym w Berlińskiej Katedrze.
- Interesującym, a zarazem trudnym zadaniem dla artysty Marka Tildesleya stało się odtworzenie słynnego Domu Sztuki Tachles w Berlinie, w którym Daniel Domshait-Berg spędził pewien czas. Budynek został wzniesiony w 1909 roku w żydowskiej dzielnicy Wschodniego Berlina. Początkowo mieścił się w nim dom towarowy, a podczas wojny – sztab SS. W 1943 roku przetrzymywano tu francuskich jeńców wojennych. Godne uwagi jest to, że sklep i więzienie przekształciły się w siedzibę artystów, anarchistów i wolnomyślicieli z całego świata. Budynek zamieniono w galerię, pełną różnorodnych form artystycznego wyrazu zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Przez długi czas budynek służył jako swoisty symbol wolności dla kreatywnej warstwy berlińczyków. Przez kilka lat władze miasta bezskutecznie próbowały zamknąć Tachles. Niestety, w 2012 roku próby zakończyły się sukcesem. Budynek został zamknięty i wkrótce przekształci się w zwykły budynek mieszkalny. Po uzyskaniu oficjalnej zgody na zdjęcia, Tildesley i jego zespół zaczęli kawałek po kawałku odtwarzać dawną świetność budynku od wewnątrz. Odtworzono nawet klub nocny, który niegdyś funkcjonował w Berlinie. Specjalnie w tym celu znaleziono byłych właścicieli tego klubu i dogadano się z nimi, wynajmując oryginalne meble i obrazy, które zostały powieszone na ścianach, a nawet przywrócono ognistego smoka nad barem.
- W lipcu 2012 roku doniesiono, że Jeremy Renner wykazywał duże zainteresowanie rolą Juliana Assange'a. Jednak w październiku tego samego roku ogłoszono, że główną rolę otrzymał Benedict Cumberbatch.
- Joël Kinnaman przeszedł casting do roli Daniela Domshajta-Berga.
- U podstaw WikiLeaks leży tak zwana platforma bezpiecznej publikacji Assange’a, umożliwiająca każdemu anonimowe przesyłanie informacji i dokumentów. Specjalna technologia szyfrowania z możliwością zaprzeczenia pozwalała źródłu nie obawiać się, że jego działania mogą zostać wykryte. System opracowany przez Assange’a, Sueletta Dreyfusa i Ralfa Winmanna miał być pierwotnie przekazany obrońcom praw człowieka działającym w krajach o represyjnym ustroju, ale ostatecznie został wykorzystany dla bazy WikiLeaks. Wkrótce strona internetowa przeszła na bardziej skomplikowany system szyfrowania, opracowany przez programistę znanego jako Architekt. Teraz nawet pracownicy WikiLeaks nie otrzymywali danych o tym, który informator przekazał na portal konkretną tajną dokumentację. Nawet po aresztowaniu i torturach pracownicy WikiLeaks nie byliby w stanie wskazać swoich źródeł, po prostu ich nie znali.
- Postać „Ziggy’ego” jest oparta na wolontariuszu WikiLeaks – Sigurdurze Thordarsonie, który okazał się informatorem FBI.
- Julian Assange uruchomił projekt WikiLeaks w 2006 roku. Po raz pierwszy pojawiła się możliwość opowiedzenia prawdy o działalności rządu i ujawnienia przestępstw korporacyjnych, nie obawiając się prześladowań i represji ze strony aparatu państwowego. Na stronie pojawiały się dokumenty świadczące o zleceniu zabójstwa w Somalii; o praniu pieniędzy przez kierownictwo szwajcarskiego banku; o korupcji w najwyższych szczeblach władzy w Kenii. Opublikowano zasady funkcjonowania więzienia o zaostrzonym rygorze w Guantanamo; dowody katastrofy atomowej w Iranie; dokumenty potwierdzające funkcjonowanie składowiska odpadów chemicznych na Wybrzeżu Kości Słoniowej; dowody naruszeń zasad prowadzenia działalności bankowej w Islandii i wiele innych. Guardian opisywał WikiLeaks jako „nieuchwytną i niepodatną na krytykę maszynę wycieku informacji”. Jednak w 2010 roku WikiLeaks przekroczył wszelkie dopuszczalne granice ryzyka, publikując tzw. „mega-wyciek” – ogromną ilość ściśle tajnych informacji, które skrupulatnie strzegli amerykańscy dyplomaci i wojskowi. Wśród nich znalazło się 91 000 dokumentów dotyczących wojny w Afganistanie, 400 000 dokumentów dotyczących wojny w Iraku i 251 287 dokumentów związanych z misjami dyplomatycznymi na całym świecie. Wszystko to stało się domeną publiczną. WikiLeaks miał odczuć całą moc rządu USA. Praktycznie natychmiast aresztowano wojskowego specjalistę technicznego Bradleya Manninga, który dostarczył dokumentację o wojnie w Iraku. Ponieważ publikacja na portalu WikiLeaks była chroniona skomplikowanym systemem szyfrowania, Manning przyznał się swojemu znajomemu hakerowi Adrianowi Lamo, że to on przekazał informacje o Iraku. To właśnie donos Lamo doprowadził do późniejszego aresztowania Manninga. Strona WikiLeaks stała się przyczyną incydentu, do walki z którym powołano specjalne jednostki. W miarę jak wyciek informacji trwał, w rządzie USA zaczęto mówić, że WikiLeaks stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, choć do tego czasu nawet nie rozważano, czy WikiLeaks naruszył jakiekolwiek prawo Stanów Zjednoczonych Ameryki.
- Julian Assange uruchomił projekt WikiLeaks w 2006 roku. Po raz pierwszy pojawiła się możliwość opowiedzenia prawdy o działalności rządu i ujawnienia przestępstw korporacyjnych, nie obawiając się prześladowań i represji ze strony aparatu państwowego. Na stronie pojawiały się dokumenty świadczące o zleceniu zabójstwa w Somalii; o praniu pieniędzy przez kierownictwo szwajcarskiego banku; o korupcji w najwyższych szczeblach władzy w Kenii. Opublikowano zasady funkcjonowania więzienia o zaostrzonym rygorze w Guantanamo; dowody katastrofy atomowej w Iranie; dokumenty potwierdzające funkcjonowanie składowiska odpadów chemicznych na Wybrzeżu Kości Słoniowej; dowody naruszeń zasad prowadzenia działalności bankowej w Islandii i wiele innych. Guardian opisywał WikiLeaks jako „nieuchwytną i niepodatną na krytykę maszynę wycieku informacji”. Jednak w 2010 roku WikiLeaks przekroczył wszelkie dopuszczalne granice ryzyka, publikując tak zwany „mega-wyciek” – ogromną ilość ściśle tajnych informacji, które skrupulatnie strzegli amerykańscy dyplomaci i wojskowi. Wśród nich znalazło się 91 000 dokumentów dotyczących wojny w Afganistanie, 400 000 dokumentów dotyczących wojny w Iraku i 251 287 dokumentów związanych z misjami dyplomatycznymi na całym świecie. Wszystko to stało się domeną publiczną. WikiLeaks miał odczuć całą moc rządu USA. Praktycznie natychmiast aresztowano wojskowego specjalistę technicznego Bradleya Manninga, który dostarczył dokumentację o wojnie w Iraku. Ponieważ publikacja na portalu WikiLeaks była chroniona skomplikowanym systemem szyfrowania, Manning przyznał się swojemu znajomemu hakerowi Adrianowi Lamo, że to on przekazał informacje o Iraku. To donos Lamo doprowadził do późniejszego aresztowania Manninga. Strona WikiLeaks stała się przyczyną incydentu, do walki z którym powołano specjalne jednostki. W miarę jak wyciek informacji trwał, w rządzie USA zaczęto mówić, że WikiLeaks stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, choć do tego czasu nawet nie rozważano, czy WikiLeaks naruszył jakiekolwiek prawo Stanów Zjednoczonych Ameryki.
- Postać „Ziggy” jest wzorowana na wolontariuszu WikiLeaks – Sigurdurze Þordarsonie, który okazał się informatorem FBI.
Podobne filmy
8.4/10
8.2/10
8.1/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
