Białe noce
Kraj
Produkcja
Budżet
$0
Opłaty
$42 160 849
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
William S. Gilmore, Taylor Hackford
Operator
David Watkin
Kompozytor
Artysta
Philip Harrison, Stuart Rose
Casting
Nancy Klopper, Jeremy Zimmermann, Noel Davis
Instalacja
William Steinkamp, Fredric Steinkamp
Cały zespół (102)
Cały zespół (102)
Krótki opis
Po katastrofie lotniczej w Syberii, rosyjski tancerz, który zdezerterował na Zachód, zostaje uwięziony w Związku Radzieckim. KGB trzyma go pod nadzorem i próbuje przekonać do ponownego zostania tancerzem w Akademii Baletu Kirowa. Zdeterminowany, by uciec, zaprzyjaźnia się z czarnoskórym Amerykaninem-emigrantem i jego ciężarną rosyjską żoną, którzy zgadzają się pomóc mu dotrzeć do Ambasady Amerykańskiej.
Co pozostało za kulisami
- Helen Mirren bardzo przekonująco zagrała Galinę Iwanową, co nie jest zaskakujące, biorąc pod uwagę, że jej ojciec był Rosjaninem. Urodziła się jako Jelena Lidija Wasiljewna Mironowa. Jej dziadek, Piotr Wasiljewicz Mironow, był inżynierem wojskowym i służył w Rosyjskim Komitecie Rządowym w Londynie, gdzie zajmował się zakupami broni dla rosyjskiej armii. Zagorzały monarchista, po rewolucji pozostał w Wielkiej Brytanii (według innych źródeł uciekł tam z Rosji Sowieckiej).
- Na planie tego filmu poznali się aktorka Helen Mirren i reżyser Taylor Hackford. Z czasem wzięli ślub.
- Reżysera filmu, Taylora Hackforda, poddano krytyce i wyśmiewano za wykorzystanie w filmie zdjęć starego Helsinek, które wydał za zdjęcia Leningradu. W rzeczywistości Hackford użył zdjęć Leningradu, wykonanych na jego prośbę przez przedstawicieli fińskiej agencji turystycznej. Pomimo krytyki, przez długi czas znosił kpiny i milczał o pochodzeniu zdjęć, aby nie narażać swoich fińskich przyjaciół.
- Wybierając lokalizacje do zdjęć, reżyser Taylor Hackford napotkał na całkowicie przewidywalne trudności. Większość akcji filmu rozgrywała się w ZSRR, w szczególności w Syberii i Leningradzie. Biorąc pod uwagę temat filmu – a zwłaszcza udział w nim Michaiła Barysznikowa – zdjęcia tam były wykluczone. Nie można było kręcić Syberii na planie zdjęciowym, ponieważ możliwości techniczne tamtego okresu nie pozwalały na dokładne oddanie typowego dla szerokości północnych oświetlenia. Twórcy filmu odbyło kilka podróży testowych po krajach graniczących z kręgiem polarnym i ostatecznie wybrali fińską wyspę Reposaari. Większość mieszkańców wyspy, których do tamtego czasu było 1071, wyznawała idee komunizmu, więc aby uzyskać pozwolenie na zdjęcia, producentowi Williamowi S. Gilmore'owi przyszło użyć maksimum dyplomacji. Tak czy inaczej, fińscy komuniści okazali się pragmatykami. Zdjęcia filmowe oznaczały inwestycje w gospodarkę wyspy i tymczasową pracę dla jej mieszkańców (a port, zakład chemiczny i przetwórnia rybna zlokalizowane na wyspie dawno popadły w ruinę). Krótko mówiąc, tylko trzech mieszkańców wyspy wyraziło sprzeciw wobec zdjęć filmowych i przekształcenia ich wioski w syberyjskie miasteczko na dwa tygodnie.
- Na początku filmu pokazano fragment baletu „Chłopak i Śmierć” (choreografia – Roland Petit, libretto – Jean Cocteau), którego premiera odbyła się w 1946 roku na scenie Théâtre des Champs-Élysées.
- Przygotowując się do zdjęć, Helen Mirren, Gregory Hines (1946-2003) i Isabella Rossellini odwiedzili Leningrad.
- Twórcom filmu było konieczne znalezienie pomieszczenia, które mogłoby posłużyć za wnętrze Leningradzkiego Orderu Lenina i Orderu Rewolucji Październikowej Akademickiego Teatru Opery i Baletu im. S.M. Kirowa. Ostatecznie zdecydowano kręcić w pomieszczeniach Narodowego Teatru „São Carlos” w Lizbonie. We całej Europie Zachodniej najbardziej przypominał on teatr w Leningradzie atmosferą i elegancją wystroju wnętrz, z czym zgodził się również Michaił Barysznikow. W tamtym czasie teatr istniał już prawie 200 lat. Był symbolem odrodzenia portugalskiej stolicy po straszliwym trzęsieniu ziemi z 1783 roku. Wnętrza teatru im. Kirowa kręcono w Portugalii, a wygląd zewnętrzny – bezpośrednio w Leningradzie, w ówczesnym ZSRR. W 1992 roku teatr im. Kirowa został przemianowany na Państwowy Akademicki Teatr Maryjski.
- Na początku filmu pokazano fragment baletu „Młodzieniec i Śmierć” (choreografia Rolanda Petita, libretto Jeana Cocteau), którego premiera odbyła się w 1946 roku na scenie Théâtre des Champs-Élysées.
- Twórcy filmu musieli znaleźć pomieszczenie, które mogłoby posłużyć za wnętrze Orderu Lenina i Orderu Rewolucji Październikowej, Akademickiego Teatru Opery i Baletu im. S.M. Kirowa w Leningradzie. Ostatecznie zdecydowano kręcić w pomieszczeniach Narodowego Teatru „São Carlos” w Lizbonie. Pod względem atmosfery i eleganckich wnętrz najbardziej przypominał on teatr w Leningradzie, co potwierdził również Michaił Barysznikow. Teatr istniał już od prawie 200 lat. Był symbolem odrodzenia stolicy Portugalii po straszliwym trzęsieniu ziemi w 1783 roku. Wnętrza teatru im. Kirowa kręcono w Portugalii, a elewację – bezpośrednio w Leningradzie w ówczesnym ZSRR. W 1992 roku teatr im. Kirowa został przemianowany na Państwowy Akademicki Teatr Maryjski.
Podobne filmy
8/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
7.6/10
7.5/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
