Kraina jutra
Wyobraź sobie miejsce, w którym nic nie jest niemożliwe.
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$190 000 000
Opłaty
$209 035 668
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Brad Bird, Jeffrey Chernov, Damon Lindelof, Bernard Bellew, John Walker
Operator
Claudio Miranda
Kompozytor
Artysta
Scott Chambliss, Kyle Dunlevy, Yuhon Ng
Casting
April Webster, Alyssa Weisberg, Corinne Clark
Instalacja
Krótki opis
Dwoje bohaterów: uznany w dzieciństwie za geniusza, a obecnie rozczarowany życiem Frank (George Clooney) oraz inteligentna nastolatka przepełniona zamiłowaniem do nauki Casey (Britt Robertson), wyrusza na niebezpieczną misję, której celem jest odkrycie tajemnicy miejsca zagubionego w czasie i przestrzeni, znanego jako "Kraina jutra".
Co pozostało za kulisami
- W 1955 roku Walt Disney rozbudował swój park rozrywki Disneyland, nadając nowemu obszarowi nazwę „Ziemia Przyszłości”. W tamtych czasach wyobraźnia kreśliła mieszkańcom Ziemi niezwykle optymistyczną przyszłość. Jednak stopniowo wizja nadchodzących czasów stawała się coraz bardziej ponura i bezradna. Ten proces zainteresował scenarzystę i producenta Damona Lindelofa. Pewnego razu Lindelof usłyszał, że w piwnicy Disney Studios znaleziono niezwykłe pudło. Zawierało ono różnego rodzaju modele i plany, fotografie i nagrania, w jakiś sposób związane z budową „Ziemi Przyszłości” i Wystawą Światową z 1964 roku. Lindelof sam dla siebie postanowił, że musiało istnieć jakieś realne miejsce o nazwie „Ziemia Przyszłości”, a nie tylko park rozrywki. Ta idea stała się podstawą fabuły opowiadania „Ziemia Przyszłości”, które Lindelof później przerobił na scenariusz wspólnie z reżyserem i producentem Bradem Birdem oraz producentem wykonawczym Jeffem Jensenem.
- Od samego początku Brad Bird i Damon Lindelof widzieli w roli rozczarowanego wynalazcy Franka Walkera tylko jednego aktora – George'a Clooneya.
- Opisywane w scenariuszu miasto tętniło najnowszymi technologiami. Twórcy filmu zdawali sobie sprawę, że idealnie byłoby znaleźć takie miasto w naszym współczesnym, dalekim od perfekcji świecie. Początkowo wydawało się, że całą Ziemię przyszłości trzeba będzie stworzyć od zera – zadanie dość pracochłonne i kosztowne. Dopiero dzięki niezwykłemu zbiegowi okoliczności znaleziono znacznie mniej kosztowne rozwiązanie. Twórca efektów wizualnych i drugi reżyser filmu, Tom K. Peitzman, natknął się na całkowicie futurystyczną lokalizację i pokazał ją reżyserowi Bradowi Birdowi. Lokalizacją tą było Miasto Sztuki i Nauki w hiszpańskiej Walencji. Zostało ono zaprojektowane przez architekta Santiago Calatravę, którego prace już wcześniej inspirowały scenografa Scotta Chamblissa. Odkrycie ucieszyło również reżysera, który zawsze preferował prawdziwe lokacje, a nie chromakey.
- Nie wszystkie sceny, których akcja rozgrywa się w przyszłości Ziemi, można było kręcić w Mieście Nauki i Sztuki. W szczególności trzeba było wymyślić, jak realizować sceny z koleją jednoszynową. Teren z ogromną sferą energetyczną i masywnym monitorem otrzymał nazwę „Bridgeway Plaza”. Na budowę dekoracji poszło sześć miesięcy; w rezultacie teren okazał się wielkości połowy boiska do piłki nożnej. Dekoracje były tak monumentalne, że na całym świecie nie znaleziono hali, w której by się zmieściły. Biorąc pod uwagę wysokość niektórych budowli i dźwigów, na których montowano sprzęt oświetleniowy, wymagana była również nieograniczona przestrzeń powietrzna nad terenem. Poza tym, w miarę rozwoju fabuły, na tym samym terenie miały być prezentowane różne epoki istnienia „Ziemi przyszłości”.
- Na terenie „Bridgeway Plaza” zbudowano prawdziwą kolejkę jednoszynową. Po przygotowaniu głównych elementów konstrukcji, kolejka została przeszklona i oświetlona. W ostatecznym montażu futurystyczny środek transportu ważył prawie 16 ton. Pozostało niewiele – wymyślić, jak umieścić masywny wagon na szynie, znajdującej się na wysokości pięciu metrów nad ziemią, zatrzymać go w wyznaczonym punkcie i sprowadzić na ziemię. Projektantów najbardziej martwiło bezpieczeństwo, ponieważ w wagonie znajdowali się aktorzy. Konstruktorzy zaproponowali użycie hydraulicznych wciągarek, które pozwalałyby na niemal natychmiastowe zatrzymanie wagonu w razie nieprzewidzianej sytuacji, oraz hydraulicznych hamulców, umożliwiających zatrzymanie ruchu w wcześniej uzgodnionym i oznaczonym punkcie. Drzwi otwierały się automatycznie, a aktorzy mogli bezpiecznie opuścić wagon.
- Niektóre sceny filmu kręcono na prawdziwym stanowisku startowym NASA na Przylądku Canaveral na Florydzie.
- Zdjęcia do filmu rozpoczęły się na farmie w pobliżu miasta Pincher Creek w kanadyjskiej prowincji Alberta. Producenci musieli zapłacić rolnikom, aby uprawiali pole pszenicy ozimej o charakterystycznym bursztynowym odcieniu. Właśnie taką wiejską scenerię Brad Bird widział jako idealną. Następnie ekipa filmowa przeniosła się na farmę w Enderby obok jeziora Okanagan w prowincji Kolumbia Brytyjska. Tam kręcono sceny na farmie Walkera i jego pola kukurydzy, które również zostały uprawiane specjalnie do filmu. Wybrano również kilka innych lokalizacji w Hiszpanii i Kanadzie. Zdjęcia realizowano na atrakcji „It’s a Small World” w parku rozrywki Disneyland w Anaheim w Kalifornii oraz na plażach na Bahamach. Druga ekipa filmowa pracowała w Paryżu. Łącznie wykorzystano ponad 90 kombinacji różnych plenerów i hal filmowych. Ekipa filmowa musiała się przeprowadzać 10 razy.
- Brad Bird zrezygnował ze stanowiska reżysera w filmie „Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy” (2015), aby pracować nad „Ziemią przyszłości” (2015).
- Shailene Woodley zrezygnowała z roli Casey, która ostatecznie przypadła Britt Robertson. Naomi Scott również była brana pod uwagę do tej roli.
- W Europie firma Disney musiała zmienić tytuł filmu na „Disney Project T”, ponieważ tytuł „Tomorrowland” jest zarejestrowaną marką festiwalu muzyki elektronicznej. Podobna sytuacja miała miejsce, gdy ten festiwal odbywał się w Stanach Zjednoczonych, gdzie jego organizatorzy musieli zmienić nazwę na „Tomorrowworld”.
- W sklepie „Blast from the Past” w jednej ze scen filmu na półkach można zauważyć figurki postaci z kreskówek „Stalowy Gigant” (1999) i „Incredibles” (2004). Oba te filmy wyreżyserował Brad Bird.
- Zgodnie z fabułą, poszukiwania jakichkolwiek informacji związanych z tajemniczym symbolem prowadzą Casey do Houston w stanie Teksas. Tam znajduje się antykwariat „Blast from the Past”, który został w całości zbudowany w pawilonie studyjnym. „Blast from the Past” to swego rodzaju mozaika wszystkich fantastycznych komiksów, które Brad Bird i Scott Chambliss czytali w młodości. Dekoratorowi zajęło kilka miesięcy zebranie towarów, które zostały rozstawione w sklepie. Kolekcja obejmowała kilka tysięcy przedmiotów, z których większość została zakupiona lub wykonana specjalnie na potrzeby filmu, a także pewną liczbę oryginałów, w tym te, które Brad przekazał ze swojej kolekcji.
- Podczas aktywacji autodestrukcji domu, kiedy Frank i Casey siadają w wannie, Casey jest po prawej, a Frank po lewej, ale po wylądowaniu znajdują się na innych miejscach.
- Przed sceną, w której George Clooney gasi płonący kombajn gaśnicą, pada ulewny deszcz, a Britt Robertson chodzi wokół domu po dużych kałużach. Jednak gdy po kilku sekundach George'a Clooneya odrzuca od drzwi, pada on na całkowicie suchą ziemię i wyłazi spod schodów w zupełnie suchej odzieży, podczas gdy włosy Britt są wciąż mokre.
- Kiedy mały Frank przynosi swoje wynalazek – „Plecak odrzutowy” – na światową wystawę, mówi, że zbiornik z nitrogliceryną musiał być transportowany oddzielnie ze względu na wyboiste drogi. Jak wiadomo, nitrogliceryna może zdetonować nawet przy słabym uderzeniu, ale Frank dość niedbale obchodzi się z torbą, w której znajduje się ta nitrogliceryna. Po raz pierwszy, gdy zatrzymał się autobus, drugi – po wyjściu z autobusu, trzeci, gdy przerzuca torbę przez ramię, czwarty, gdy podróżował w czasie i torba spadła z góry na podłogę pokoju. W rzeczywistości nitrogliceryna przy takim obchodzeniu się z nią na pewno by zdetonowała.
- Kiedy mały Frank zjeżdża łódką do ciemnego tunelu, widać, że woda dostaje się na jego plecak, jednak po zmianie ujęcia plecak jest całkowicie suchy.
- W 1955 roku Walt Disney rozbudował swój park rozrywki Disneyland, nadając nowemu obszarowi nazwę „Ziemia Przyszłości”. W tamtych czasach wyobraźnia kreśliła mieszkańcom Ziemi niezwykle optymistyczną przyszłość. Jednak stopniowo wizja nadchodzących czasów stawała się coraz bardziej ponura i bezradna. Ten proces zainteresował scenarzystę i producenta Damona Lindelofa. Pewnego razu Lindelof usłyszał, że w piwnicy Disney Studios znaleziono niezwykłe pudło. Zawierało ono różnego rodzaju modele i plany, zdjęcia i nagrania, w jakiś sposób związane z budową „Ziemi Przyszłości” i Wystawą Światową z 1964 roku. Lindelof sam dla siebie postanowił, że musiało istnieć jakieś realne miejsce o nazwie „Ziemia Przyszłości”, a nie tylko park rozrywki. Ta idea stała się podstawą fabuły opowiadania „Ziemia Przyszłości”, które Lindelof później przerobił na scenariusz wspólnie z reżyserem i producentem Bradem Birdem oraz producentem wykonawczym Jeffem Jensenem.
- Od samego początku Brad Bird i Damon Lindelof widzieli w roli rozczarowanego wynalazcy Franka Walkera tylko jednego aktora – George'a Clooneya.
- Opisywane w scenariuszu miasto tętniło najnowszymi technologiami. Twórcy filmu zdawali sobie sprawę, że idealnie byłoby znaleźć takie miasto w naszym współczesnym, dalekim od perfekcji świecie. Początkowo wydawało się, że całą Ziemię przyszłości trzeba będzie stworzyć od zera – zadanie dość pracochłonne i kosztowne. Dopiero dzięki niezwykłemu zbiegowi okoliczności znaleziono znacznie tańsze rozwiązanie. Twórca efektów wizualnych i drugi reżyser filmu, Tom K. Peitzman, natknął się na całkowicie futurystyczną lokalizację i pokazał ją reżyserowi Bradowi Birdowi. Lokalizacją tą było Miasto Sztuki i Nauki w hiszpańskiej Walencji. Zostało ono zaprojektowane przez architekta Santiago Calatravę, którego prace już wcześniej inspirowały scenografa Scotta Chamblissa. Odkrycie ucieszyło również reżysera, który zawsze preferował prawdziwe lokacje, a nie chromakey.
- Nie wszystkie sceny, których akcja rozgrywa się w przyszłości Ziemi, można było kręcić w Mieście Nauki i Sztuki. W szczególności trzeba było wymyślić, jak realizować sceny z kolejką jednoszynową. Placówka z ogromną sferą energetyczną i masywnym monitorem otrzymała nazwę „Bridgeway Plaza”. Na budowę dekoracji poszło sześć miesięcy; w rezultacie placówka okazała się wielkości połowy boiska piłkarskiego. Dekoracje były tak ogromne, że na całym świecie nie znaleziono pawilonu, w którym by się zmieściły. Biorąc pod uwagę wysokość niektórych budowli i dźwigów, na których montowano sprzęt oświetleniowy, wymagana była również nieograniczona przestrzeń powietrzna nad placem. Poza tym, w miarę rozwoju fabuły, na tym samym placu należało pokazywać różne epoki istnienia „Ziemi przyszłości”.
- Zdjęcia do filmu rozpoczęły się na farmie w pobliżu miasta Pincher Creek w kanadyjskiej prowincji Alberta. Producenci musieli zapłacić rolnikom, aby uprawiali pole pszenicy ozimej o charakterystycznym bursztynowym odcieniu. Właśnie taką wiejską scenerię Brad Bird widział jako idealną. Następnie ekipa filmowa przeniosła się na farmę w Enderby obok jeziora Okanagan w prowincji Kolumbia Brytyjska. Tam kręcono sceny na farmie Walkera i jego polach kukurydzy, które również zostały uprawiane specjalnie do filmu. Wybrano również kilka innych lokalizacji w Hiszpanii i Kanadzie. Zdjęcia realizowano na atrakcji „It's a Small World” w parku rozrywki Disneyland w Anaheim w Kalifornii oraz na plażach na Bahamach. Druga ekipa filmowa pracowała w Paryżu. Łącznie wykorzystano ponad 90 kombinacji różnych plenerów i scenografii studyjnych. Ekipa filmowa musiała przeprowadzać się 10 razy.
- Brad Bird zrezygnował z reżyserii filmu „Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy” (2015) na rzecz pracy nad „Ziemią przyszłości” (2015).
- W Europie firma Disney musiała zmienić tytuł filmu na „Disney Project T”, ponieważ nazwa „Tomorrowland” jest zarejestrowaną marką festiwalu muzyki elektronicznej. Podobna sytuacja miała miejsce, gdy ten festiwal odbywał się w USA, gdzie jego organizatorzy musieli zmienić nazwę na „Tomorrowworld”.
- W sklepie „Wybuch z przeszłości” w jednej ze scen filmu na półkach można zauważyć figurki postaci z kreskówek „Stalowy olbrzym” (1999) i „Superrodzina” (2004). Oba te filmy wyreżyserował Brad Bird.
- Zgodnie z fabułą, poszukiwania jakichkolwiek informacji związanych z tajemniczym symbolem prowadzą Caseya do Houston w Teksasie. Tam znajduje się antykwariat „Eksplozja z przeszłości”, który został w całości zbudowany na planie filmowym. „Eksplozja z przeszłości” to swego rodzaju mozaika wszystkich fantastycznych komiksów, które Brad Bird i Scott Chambliss czytali w młodości. Dekoratorowi zajęło kilka miesięcy zebranie towarów, które zostały rozstawione w sklepie. Kolekcja obejmowała kilka tysięcy przedmiotów, z których większość została zakupiona lub wykonana specjalnie do filmu, a także pewną liczbę oryginałów, w tym te, które Brad przekazał ze swojej kolekcji.
- Kiedy mały Frank przynosi swój wynalazek, „Plecak odrzutowy”, na światową wystawę, mówi, że kolbę z nitrogliceryną trzeba było przewozić osobno ze względu na wyboiste drogi. Jak wiadomo, nitrogliceryna może wybuchnąć nawet przy słabym uderzeniu, ale Frank dość nieostrożnie obchodzi się z torbą, w której się ona znajduje. Po raz pierwszy, gdy zatrzymał się autobus, po raz drugi – po wyjściu z autobusu, po raz trzeci, gdy przerzuca torbę przez ramię, po raz czwarty, gdy podróżował w czasie i torba spadła z góry na podłogę pokoju. W rzeczywistości nitrogliceryna przy takim obchodzeniu się z nią z pewnością by wybuchła.
Podobne filmy
8.9/10
8.7/10
8.4/10
8.3/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
