28 tygodni później

Nie ma ucieczki.
28 Weeks Later (2007)
6.8/10
541 879
—
brak ocen
6.6/10
5962
6.8/10
360000
Oceń film:
Data premiery
Budżet
$15 000 000
Opłaty
$72 304 846
Kompozytor
Producent
Andrew Macdonald
Aktorzy
Zdjęcie Imogen Puts
Imogen Puts
Tammy Harris
Zdjęcie Mackintosh Muggleton
Mackintosh Muggleton
Andy Harris
Zdjęcie Rouz Bern
Rouz Bern
Scarlet
Zdjęcie Dżeremi Rener
Dżeremi Rener
Sergeant Doyle
Zdjęcie Robert Carlyle
Robert Carlyle
Donald Harris
Wszyscy aktorzy i role (10)

Krótki opis

Sześć miesięcy po tym, jak wirus wściekłości opanował Wielką Brytanię i wyludnił cały kraj, armia Stanów Zjednoczonych ogłasza pokonanie infekcji i rozpoczyna sprowadzanie ocalałych do zabezpieczonej dzielnicy Londynu. Wśród powracających cywilów znajduje się dwoje dzieci, Andy i Tammy, których ojciec, Don, otrzymał funkcję w administracji osady. Gdy rodzeństwo wymyka się ze strzeżonej strefy, by dotrzeć do swojego dawnego domu, odnajdują matkę, Alice, która przeżyła i najwyraźniej jest nosicielem wirusa, nie wykazując jednak żadnych objawów. Odkrycie to daje nadzieję na znalezienie lekarstwa, jednak nieprzewidziany incydent sprawia, że infekcja powraca, a odbudowane miasto zmienia się w pole bitwy.

Reżyserem filmu był Juan Carlos Fresnadillo, który współtworzył również scenariusz wraz z Enrique López Lavigne i Rowan Joffe; była to jego kolejna produkcja po debiutanckim Intacto. W rolach głównych wystąpili: Robert Carlyle jako Don Harris, Rose Byrne jako lekarka wojskowa Scarlet, Jeremy Renner jako sierżant Doyle, Harold Perrineau jako Flynn, Catherine McCormack jako Alice oraz Mackintosh Muggleton jako Andy. Film, będący kontynuacją 28 dni później, powstał przy budżecie 15 milionów USD i zarobił 65 milionów USD w światowym box office, co stanowi solidny wynik finansowy. W serwisie IMDb obraz otrzymał ocenę 6,8/10 na podstawie 360 000 głosów, w TMDB 6,6/10 z 5 867 głosów, natomiast krytycy ocenili go na 6,6/10 w 200 recenzjach, co świadczy o zbliżonym odbiorze filmu przez widzów i recenzentów.

Co pozostało za kulisami

  • Danny Boyle zrezygnował z reżyserii na rzecz Juana Carlosa Fresnadillo, pozostając przy projekcie jako producent wykonawczy. Mimo to, nakręcił kilka scen do filmu.
  • Sceny na stadionie „Wembley” były kręcone na stadionie „Millennium Stadium” w Cardiff, ponieważ prace budowlane na „Wembley” nie zostały ukończone w momencie zdjęć.
  • W pierwszej wersji scenariusza dzieci nazywają się Danny i Tamzin, ale w ostatecznej wersji zmieniono ich na Andy i Tammy.
  • Zdjęcia opuszczonego Londynu były realizowane o 4-5 rano, aby jak najmniej przeszkadzać mieszkańcom miasta.
  • Danny Boyle zrezygnował z reżyserii, pozostając przy projekcie jako producent wykonawczy. Mimo to, nakręcił dla filmu kilka scen.
  • Słynny ostatni kadr dodano do filmu w ostatniej chwili. Scenariusz kończył się ujęciem helikoptera na parkingu i zakładano, że to będzie koniec filmu. Na dwa dni przed planowaną prezentacją filmu firmie „Fox Searchlight” reżyser i scenarzysta Juan Carlos Fresnadillo, scenarzysta i producent Enrique López Lavigne oraz producent współpracujący Bernard Belleau polecieli do Paryża i nakręcili scenę, którą zakończono film. Wymyślili ją scenarzyści Fresnadillo i Lavigne, a kręcono ją tylko jednym aparatem w obecności trzech członków ekipy filmowej i z udziałem dwunastu lokalnych aktorów zatrudnionych na miejscu. Dźwięk został pilnie zmiksowany w Londynie, a scena została wstawiona do finału filmu.
  • Wszystkie nocne sceny podróży bohaterów po Londynie kręcono w dzień, wykorzystując nową metodę wymyśloną przez operatora filmu, Enrique Chediaka. Sceny nocne kręcono w dzień z trzech powodów. Po pierwsze, Macintosh Magglton, który grał Andy'ego, mógł pracować na planie tylko w świetle dziennym. Po drugie, fabuła zakładała całkowity paraliż i brak prądu w Londynie. W rzeczywistości, gdyby zdjęcia były kręcone w nocnym Londynie, osiągnięcie całkowitego wyłączenia świateł byłoby niemożliwe, a usunięcie całego światła z kadru później byłoby niewiarygodnie trudne. Kręcenie w dzień, z drugiej strony, pozwalało na pozostawienie światła w niektórych oknach budynków, które łatwiej było usunąć, a podczas przekształcania dziennych ujęć w nocne na kliszy, wszystko w kadrze ciemnieje równomiernie, tworząc wrażenie całkowitej ciemności. I po trzecie, Juan Carlos Fresnadillo zawsze był gorącym zwolennikiem przekształcania dziennych obrazów w nocne na kliszy, wierząc, że to tylko wzmocni ogólną atmosferę niepokoju i strachu.
  • Robert Carlyle odrzucił propozycję zagrania jednej z ról w „28 dni później” (2002), ale zgodził się wystąpić w kontynuacji.

Podobne filmy

Czym zapamiętałeś ten film?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

© ACMODASI, 2010-2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Materiały (znaki towarowe, filmy, obrazy i teksty) znajdujące się na tej stronie należą do ich odpowiednich właścicieli. Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów znajdujących się na tej stronie bez uprzedniego porozumienia z ich właścicielem.
Podczas kopiowania materiałów tekstowych i graficznych (filmy, obrazy, teksty, zrzuty ekranu stron) z tej witryny, do takiego materiału musi być dołączony aktywny link do witryny www.acmodasi.pl.
Administracja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje zamieszczone na tej stronie przez osoby trzecie.