Pink Floyd - The Wall
Krótki opis
Pink Floyd - The Wall opowiada historię Pinka, muzyka rockowego, który odizolowany w pokoju hotelowym w Los Angeles dryfuje między wspomnieniami a halucynacjami. Sceny z dzieciństwa, śmierć ojca podczas II wojny światowej, nadopiekuńcza matka i rozpadające się małżeństwo przeplatają się z obecną izolacją i zażywaniem narkotyków. Film balansuje między obrazami aktorskimi a sekwencjami animowanymi, a historię prowadzą utwory zespołu Pink Floyd, zastępując tradycyjne dialogi.
Reżyserem filmu jest Alan Parker, który pracował nad scenariuszem Rogera Watersa – autora albumu, na którym oparto produkcję. Był to czwarty pełnometrażowy film Parkera, zrealizowany pomiędzy Sławą a Ptasiemkiem. W roli Pinka wystąpił Bob Geldof, a towarzyszą mu Christine Hargreaves jako matka, James Laurenson jako ojciec, Eleanor David jako żona, Kevin McKeon jako młody Pink oraz Bob Hoskins w roli menedżera. Za animacje odpowiadał Gerald Scarfe. Produkcja kosztowała około 12 milionów USD i zarobiła w światowym box office około 22 milionów USD.
W serwisie IMDb film posiada ocenę 8/10 na podstawie 90 000 głosów, natomiast w TMDB ocena wynosi również 8/10, choć przy znacznie mniejszej liczbie głosów. Ocena krytyków na poziomie 7,3/10 z 30 recenzji jest nieco niższa od not ocenionych przez widzów. Dzieło pozostaje trwałym elementem brytyjskiego kina muzycznego z początku lat 80.
Co pozostało za kulisami
- Film oparty jest na podwójnym albumie grupy Pink Floyd – „The Wall”, który 23 razy uzyskał status platynowy i został sprzedany na całym świecie w łącznym nakładzie 11,7 miliona egzemplarzy.
- W materiałach filmowych do piosenki „The Happiest Days of Our Lives” („Najszczęśliwsze dni naszego życia”) jako wiersze Pinka, które czyta nauczyciel i z których śmieją się w klasie, wykorzystano tekst piosenki Rogera Watersa „Money” z albumu „The Dark Side of the Moon”.
- Najbardziej znaną piosenką ze „Ściany”, która osiągnęła wysokie miejsca na listach przebojów, jest „Another Brick in the Wall, Part II” („Kolejny cegła w murze, część II”), która opowiada o prześladowaniach uczniów przez nauczycieli.
- Film częściowo oparty jest na życiorysach Rogera Watersa i Syd Barretta.
- W filmie główny bohater nosi na ręce zegarek Ingersoll Mickey Mouse z lat 30. XX wieku, co można zauważyć na początku filmu.
- Bob Geldof napisał w swojej autobiografii, że po raz pierwszy usłyszał o projekcie od swojego agenta, kiedy jechał taksówką, i że początkowo odmówił, ponieważ twórczość Pink Floyd w ogóle mu się nie podobała. Roger Waters dowiedział się o tym nie dlatego, że przeczytał o tym u Geldofa, ale dlatego, że kierowcą taksówki okazał się jego brat.
- Bob Geldof poważnie się poranił podczas kręcenia sceny, w której jego bohater demoluje pokój hotelowy, ale ku zdumieniu wszystkich obecnych, pozwolił wezwać lekarza dopiero po tym, jak reżyser Alan Parker (1944-2020) dokończył scenę.
- W scenie, w której Pink dzwoni do domu z Ameryki i słyszy po drugiej stronie męski głos, rzeczywiście wykorzystano międzynarodowe połączenie do Wielkiej Brytanii przez nieświadomą telefonistkę. Rozmowę nagrano i nałożono na obraz. Na albumie, co prawda, rozmowa następuje po zakończeniu kompozycji „Young Lust”, podczas gdy w filmie jest pokazana najpierw, a dopiero potem następuje ta kompozycja.
- Bob Geldof boi się krwi, więc kręcenie sceny z brzytwą nie było łatwe. Początkowo zakładano, że ogoli tylko brwi, ale aktor wczuł się w rolę i ogolił całe ciało. To nawiązanie do założyciela grupy Syd Barretta (1946-2006), który cierpiał na zaburzenia psychiczne spowodowane nadmiernym zażywaniem narkotyków i opuścił grupę jeszcze na początku lat 60. Według pozostałych członków grupy, raz podczas jakiejś kolacji Barrett wstał od stołu, nie mówiąc nikomu słowa, wyszedł i pojechał do domu, tam ogolił się na łyso i wrócił do stołu jakby nic się nie stało.
- Wielu aktorów statystów w scenach, nakręconych jako materiał wideo do kompozycji „Run Like Hell” i „Waiting for the Worms”, rzeczywiście należało do grup neonazistowskich (zostały tam zatrudnione dla większego realizmu). Artysta Gerald Scarfe nieźle się przestraszył, kiedy raz przyszli na plan zdjęciowy z wygolonym po jednej stronie głowy symbolem dwóch skrzyżowanych młotów. Pod koniec lat 80. pojawiła się nawet faszystowska grupa Hammerskins, która używała skrzyżowanych młotów jako swojego symbolu, i to bardzo nie podobało się Parkerowi, Scarfe’owi i Watersowi, którzy początkowo chcieli, aby ta scena w filmie była antyfaszystowskim hymnem.
- W materiale wideo do kompozycji „Hey You” pokazani są oficerowie brytyjskiej policji w pełnym wyposażeniu, przygotowani do rozpraszania tłumu protestujących. Podczas montażu Roger Waters i Alan Parker oglądali już nakręcony materiał i doszli do wniosku, że atmosfera filmu staje się coraz bardziej ponura. Natychmiast postanowili tę kompozycję całkowicie wyciąć – aby ogólna atmosfera filmu nie była tak depresyjna, a także dlatego, że tutaj czasami powtarzały się ujęcia, już użyte w materiałach wideo do innych kompozycji. Wycięty materiał przez pewien czas uważano za zaginiony, ale potem go odnaleziono, choć w czarno-białej wersji.
- W materiale wideo do kompozycji „The Thin Ice” bohater Boba Geldofa jest pokazany leżącym na plecach na powierzchni wody w basenie. Geldof był znany ze swojej awersji do kąpieli i nie umiał pływać (tak samo, jak utrzymać się na wodzie), dlatego tutaj jego ciało było podtrzymywane od spodu plastikowym, bezbarwnym materacem, podobnym do tego, który był używany przy kręceniu lotów w fantastycznym filmie Richarda Donnera (1930-2021) „Superman” (1978).
- W trakcie oglądania filmu Pinks można zauważyć fragmenty z 16. odcinka kreskówki „Tom i Jerry” (1940–1972), która również jest własnością MGM.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
