Pink Floyd - The Wall
Produkcja
Budżet
$12 000 000
Opłaty
$22 244 207
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Bob Geldof, Christine Hargreaves, James Laurenson, Eleanor David, Kevin McKeon, Bob Hoskins – Bob Hoskins, David Bingham, Jenny Wright, Alex McAvoy, Ellis Dale
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Alan Marshall, Stephen O'Rourke
Operator
Peter Biziou
Kompozytor
Artysta
Brian Morris, Alastair McIlwain, Bill Hajee
Casting
Celestia Foks, Margarita Simkin
Instalacja
Gerry Hambling, Lance Paul
Cały zespół (77)
Cały zespół (77)
Krótki opis
Film opowiada historię Pinka, gwiazdy rocka, która nie może sobie poradzić z własnym życiem. Pink siedzi sam w pokoju hotelowym i robi retrospektywę własnego życia. Wspomina ojca, matkę, swoje dzieciństwo i beztroską młodość. Główny bohater jest wyalienowany, uważa że nikt się nim nie interesuje, zdradza go nawet żona. Doskonały film przy świetnej muzyce Pink Floydów. Muzyka do filmu w większej części została nagrana jeszcze raz przez Rogera Watersa, wiele utworów z płyty zostało przyspieszonych, dwa nie znalazły się w filmie, a uzupełniają je dwa nowe.
Co pozostało za kulisami
- Film oparty jest na podwójnym albumie grupy Pink Floyd – „The Wall”, który 23 razy uzyskał status platynowy i został sprzedany na całym świecie w łącznym nakładzie 11,7 miliona egzemplarzy.
- W materiałach filmowych do piosenki „The Happiest Days of Our Lives” („Najszczęśliwsze dni naszego życia”) jako wiersze Pinka, które czyta nauczyciel i z których śmieją się w klasie, wykorzystano tekst piosenki Rogera Watersa „Money” z albumu „The Dark Side of the Moon”.
- Najbardziej znaną piosenką ze „Ściany”, która osiągnęła wysokie miejsca na listach przebojów, jest „Another Brick in the Wall, Part II” („Kolejny cegła w murze, część II”), która opowiada o prześladowaniach uczniów przez nauczycieli.
- Film częściowo oparty jest na życiorysach Rogera Watersa i Syd Barretta.
- Podczas filmu, w telewizji Pinka można zauważyć fragmenty z 16. odcinka kreskówki „Tom i Jerry” (1940-1972), która również jest własnością firmy MGM.
- W filmie główny bohater nosi na ręce zegarek Ingersoll Mickey Mouse z lat 30. XX wieku, co można zauważyć na początku filmu.
- Bob Geldof napisał w swojej autobiografii, że po raz pierwszy usłyszał o projekcie od swojego agenta, kiedy jechał taksówką, i że początkowo odmówił, ponieważ twórczość Pink Floyd w ogóle mu się nie podobała. Roger Waters dowiedział się o tym nie dlatego, że przeczytał o tym u Geldofa, ale dlatego, że kierowcą taksówki okazał się jego brat.
- Bob Geldof poważnie się poranił podczas kręcenia sceny, w której jego bohater demoluje pokój hotelowy, ale ku zdumieniu wszystkich obecnych, pozwolił wezwać lekarza dopiero po tym, jak reżyser Alan Parker (1944-2020) dokończył scenę.
- W scenie, w której Pink dzwoni do domu z Ameryki i słyszy po drugiej stronie męski głos, rzeczywiście wykorzystano międzynarodowe połączenie do Wielkiej Brytanii przez nieświadomą telefonistkę. Rozmowę nagrano i nałożono na obraz. Na albumie, co prawda, rozmowa następuje po zakończeniu kompozycji „Young Lust”, podczas gdy w filmie jest pokazana najpierw, a dopiero potem następuje ta kompozycja.
- Bob Geldof boi się krwi, więc kręcenie sceny z brzytwą nie było łatwe. Początkowo zakładano, że ogoli tylko brwi, ale aktor wczuł się w rolę i ogolił całe ciało. To nawiązanie do założyciela grupy Syd Barretta (1946-2006), który cierpiał na zaburzenia psychiczne spowodowane nadmiernym zażywaniem narkotyków i opuścił grupę jeszcze na początku lat 60. Według pozostałych członków grupy, raz podczas jakiejś kolacji Barrett wstał od stołu, nie mówiąc nikomu słowa, wyszedł i pojechał do domu, tam ogolił się na łyso i wrócił do stołu jakby nic się nie stało.
- Wielu aktorów statystów w scenach, nakręconych jako materiał wideo do kompozycji „Run Like Hell” i „Waiting for the Worms”, rzeczywiście należało do grup neonazistowskich (zostały tam zatrudnione dla większego realizmu). Artysta Gerald Scarfe nieźle się przestraszył, kiedy raz przyszli na plan zdjęciowy z wygolonym po jednej stronie głowy symbolem dwóch skrzyżowanych młotów. Pod koniec lat 80. pojawiła się nawet faszystowska grupa Hammerskins, która używała skrzyżowanych młotów jako swojego symbolu, i to bardzo nie podobało się Parkerowi, Scarfe’owi i Watersowi, którzy początkowo chcieli, aby ta scena w filmie była antyfaszystowskim hymnem.
- W materiale wideo do kompozycji „Hey You” pokazani są oficerowie brytyjskiej policji w pełnym wyposażeniu, przygotowani do rozpraszania tłumu protestujących. Podczas montażu Roger Waters i Alan Parker oglądali już nakręcony materiał i doszli do wniosku, że atmosfera filmu staje się coraz bardziej ponura. Natychmiast postanowili tę kompozycję całkowicie wyciąć – aby ogólna atmosfera filmu nie była tak depresyjna, a także dlatego, że tutaj czasami powtarzały się ujęcia, już użyte w materiałach wideo do innych kompozycji. Wycięty materiał przez pewien czas uważano za zaginiony, ale potem go odnaleziono, choć w czarno-białej wersji.
- W materiale wideo do kompozycji „The Thin Ice” bohater Boba Geldofa jest pokazany leżącym na plecach na powierzchni wody w basenie. Geldof był znany ze swojej awersji do kąpieli i nie umiał pływać (tak samo, jak utrzymać się na wodzie), dlatego tutaj jego ciało było podtrzymywane od spodu plastikowym, bezbarwnym materacem, podobnym do tego, który był używany przy kręceniu lotów w fantastycznym filmie Richarda Donnera (1930-2021) „Superman” (1978).
- W trakcie oglądania filmu Pinks można zauważyć fragmenty z 16. odcinka kreskówki „Tom i Jerry” (1940–1972), która również jest własnością MGM.
Podobne filmy
8.4/10
7.9/10
7.6/10
7.5/10
7.4/10
7.3/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
