Szyfry Wojny

Honor był ich kodeksem.
Windtalkers (2002)
6.3/10
101 713
—
brak ocen
6.4/10
1486
6.1/10
77000
Oceń film:
Data premiery
Budżet
$115 000 000
Opłaty
$77 628 265
Reżyser
Scenariusz
John Rice
Kompozytor
Producent
Aktorzy
Zdjęcie Nikolas Kejdż
Nikolas Kejdż
Sergeant Joe Enders
Zdjęcie Adam Biicz
Adam Biicz
Private Ben Yahzee
Zdjęcie Piter Sztormare
Piter Sztormare
Sergeant Eric Hjelmstad
Zdjęcie Noach Emerich
Noach Emerich
Corporal Charles Rogers
Zdjęcie Roger Willie
Roger Willie
Charlie Whitehorse
Wszyscy aktorzy i role (10)

Krótki opis

Podczas drugiej wojny światowej amerykańskie siły na Pacyfiku odkryły, że ich łączność radiowa jest podatna na złamanie przez japońskich kryptoanalityków. W odpowiedzi wojsko zwerbowało mężczyzn z plemienia Nawaho, aby przesyłali wiadomości we własnym języku, którego Japończycy nie potrafili odszyfrować. Ponieważ kod nie mógł w żadnym wypadku wpaść w ręce wroga, każdemu operatorowi radiowemu z Nawaho przydzielono ochroniarza z Korpusu Piechoty Morskiej, którego rozkazy obejmowały zabicie podopiecznego w przypadku ryzyka jego pojmania. Sierżant Joe Enders, powracający do zdrowia po odniesionych ranach, otrzymuje zadanie ochrony szeregowego Bena Yahzee. Obaj zostają wciągnięci w walki na wyspie Saipan, gdzie więź, która między nimi powstaje, wchodzi w konflikt z rozkazami, jakie otrzymał Enders.

Film wyreżyserował John Woo; jest to czternasta z dwudziestu dwóch pełnometrażowych produkcji w jego dorobku, umieszczona po filmie Mission: Impossible 2, a przed filmem Zapłata. Scenariusz napisali John Rice i Joe Batteer, a producentami byli John Woo, Terence Chang oraz Tracie Graham-Rice. W rolę Endersa wcielił się Nicolas Cage, natomiast Yahzee zagrał Adam Beach. W licznej, liczącej dziewięćdziesięciu dziewięciu osób obsadzie znaleźli się także Peter Stormare, Noah Emmerich, Mark Ruffalo i Brian Van Holt.

Budżet produkcji wyniósł 115 milionów dolarów, a wpływy z biletów na całym świecie wyniosły około 78 milionów dolarów. W serwisie IMDb film uzyskał ocenę 6,1/10 na podstawie ponad 72 000 głosów, natomiast w TMDB ocena ta wynosi 6,4 przy znacznie mniejszej liczbie głosujących. Ocena krytyków na poziomie 5,2/10 z 166 recenzji plasuje go nieco poniżej not widowni.

Co pozostało za kulisami

  • Aby nadać filmowi większej autentyczności, studio filmowe MGM zakupiło kilka rzadkich stacji radiowych z okresu II wojny światowej od prywatnego kolekcjonera w stanie Ohio.
  • Koordynator ds. broni i innego wyposażenia bojowego Robert Galotti zgromadził ponad 500 rzadkich egzemplarzy broni palnej z czasów II wojny światowej, dodając do nich 700 gumowych wiernych kopii, wcześniej używanych podczas kręcenia filmów. Zastosowano również prawdziwe amerykańskie czołgi Sherman i Stuart oraz japońskie Hago.
  • Premierę filmu zaplanowano na jesień 2001 roku, ale tragiczne wydarzenia z 11 września zmusiły studio filmowe do przesunięcia premiery na lato 2002 roku. Wszystkie plakaty i inne materiały reklamowe wcześniej wysłane do kin zostały wycofane, a później stały się rzadkością wśród kolekcjonerów.
  • Sceny kręcone w obozie treningowym piechoty morskiej Tarawa, położonym na Hawajach, zostały zrealizowane na terenie bazy lotniczej Point Mugu w Kalifornii.
  • Bezpośrednio przed rozpoczęciem zdjęć większość aktorów i statystów zaangażowanych w film przeszła intensywny tygodniowy trening w specjalnie dla nich utworzonym obozie treningowym. Producenci uzyskali wsparcie Ministerstwa Obrony, które zezwoliło na korzystanie z bazy piechoty morskiej na hawajskiej wyspie Oahu do celów treningowych.
  • Do roli szeregowego Nevilla początkowo zaproszono Steve’a J. Thermata, ale później zmienił plany i postanowił odejść od kariery aktorskiej i poświęcić trochę czasu służbie w armii. W rezultacie na jego miejsce zaproszono Martina Hendersona.
  • Rolę sierżanta artylerii Hjelmstad poza Peterem Stormare mógł również otrzymać Mikael Persbrandt.
  • Początkowo w filmie pojawiła się postać dentysty. W jednym z odcinków podchodził on do ciała zabitego i słowami: „Idź do tatusia” wyrywał mu złote zęby. Jednak, zdaniem doradcy sił zbrojnych USA, takie zachowanie nie pasowało do wizerunku spadochroniarza.
  • Podstawą filmu są prawdziwe wydarzenia dotyczące amerykańskich marines przydzielonych do ochrony szyfrantów radiowych, Indian z plemienia Navajo, w bitwie o Saipan.
  • W jednej ze scen sierżant Hjelmstad mówi Joe Enderowi: „Dopóki żyją Hitler i Yamamoto, musimy walczyć”. Akcja rozgrywa się podczas bitwy o Saipan latem 1944 roku. Jednak admirał Isoroku Yamamoto zginął ponad rokiem wcześniej: w kwietniu 1943 roku, po długiej operacji specjalnej przechwycenia powietrznego, jego samolot został zaatakowany przez amerykańskie myśliwce i zestrzelony. Fakt ten stał się powszechnie znany i został uznany przez stronę japońską, a Amerykanie wykorzystali go do podniesienia morale wojsk.

Podobne filmy

Kto zagrał tu najlepiej?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

© ACMODASI, 2010-2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Materiały (znaki towarowe, filmy, obrazy i teksty) znajdujące się na tej stronie należą do ich odpowiednich właścicieli. Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów znajdujących się na tej stronie bez uprzedniego porozumienia z ich właścicielem.
Podczas kopiowania materiałów tekstowych i graficznych (filmy, obrazy, teksty, zrzuty ekranu stron) z tej witryny, do takiego materiału musi być dołączony aktywny link do witryny www.acmodasi.pl.
Administracja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje zamieszczone na tej stronie przez osoby trzecie.