Kochanie, Zwiększyłem Dzieciaka
Krótki opis
Wayne Szalinski, naukowiec, który niegdyś przez przypadek zmniejszył swoje dzieci, tym razem skupia się na przeciwstawnym problemie. Pracując nad maszyną przeznaczoną do powiększania obiektów, zabiera ze sobą młodego syna Adama. Gdy urządzenie niespodziewanie się aktywuje, maluch wpada prosto w jego zasięg. Adam przeżywa wypadek, lecz zaczyna rosnąć w alarmującym tempie – podobnie jak pluszowy króliczek, którego trzymał w rękach. Rodzina musi teraz poradzić sobie z dzieckiem, którego rozmiary szybko przerastają ich dom i możliwości ukrycia go przed światem.
Reżyserem filmu jest Randal Kleiser; obraz ten pojawił się w jego filmografii po Białym Kiele i trafił do kin w lipcu 1992 roku. W rolę Wayne'a powraca Rick Moranis, Marcia Strassman wciela się w Diane, a Robert Oliveri gra Nicka. Adama zagrali bracia bliźniacy Daniel i Joshua Shalikar. W obsadzie pojawia się również Lloyd Bridges jako Clifford Sterling, a scenariusz podpisali Garry Goodrow, Thom Eberhardt i Peter Elbling.
Film wyprodukowany przez Walt Disney Pictures przy budżecie wynoszącym około 40 milionów dolarów, zarobił w światowym box office w przybliżeniu 59 milionów dolarów. Został przyjęty umiarkowanie: w serwisie IMDb posiada ocenę 4,9 na podstawie około 49 000 głosów, a w TMDB 5,3 z około 1 300 głosów. Średnia ocen krytyków wynosi 4,8 na podstawie 21 recenzji, co wskazuje na chłodny odbiór produkcji zarówno przez widzów, jak i recenzentów.
Co pozostało za kulisami
- Już po premierze filmu studio Disneya otrzymało pozew sądowy o plagiat od prowadzącego jedno z telewizyjnych show, który wpadł na pomysł wielokrotnie powiększonego niemowlęcia, obserwując jak jego mała wnuczka niszczy konstrukcje z klocków. Napisany przez niego scenariusz został następnie przerobiony, ale pozostał nieużyty. Studio filmowe wolało rozwiązać sprawę polubownie.
- Scena, w której gigantyczny Adam zamierza włożyć samochód do ust, a Nick krzyczy do niego „Adam, nie jedz nas”, stanowi swego rodzaju nawiązanie do podobnego epizodu w oryginalnym filmie. W nim Nick, znajdując się w takiej samej sytuacji, tylko ze swoim ojcem, mówił „Tato, nie jedz mnie”.
- Amy Zalinski, będąca jedną z głównych bohaterek oryginalnego filmu, otrzymała bardzo mało czasu ekranowego z powodu koncepcji pierwotnego scenariusza, który przewidywał tylko jedną kluczową rolę żeńską – niani Adama. Twórcy wyszli z tej sytuacji, pokazując ją na samym początku filmu, jak opuszcza dom i wyjeżdża na studia. Z tego samego powodu w sequelu nie pojawił się nikt z rodziny Thompsonów.
- Okres zdjęciowy: 17 czerwca – 4 października 1991 roku.
- Filmowy debiut piętnastoletniej wówczas Kerry Russell.
- W sekretnym magazynie laboratorium można zauważyć takie niezwykłe rzeczy, jak sanie Charlesa Kane'a z filmu „Obywatel Kane” (1941) oraz Arkę Przymierza z filmu „Indiana Jones: Poszukiwacze zaginionej arki” (1981).
- Początkowo film wcale nie był planowany jako sequel. Roboczo nosił tytuł „Duże dziecko” („Big Baby”) i opowiadał o niemowlaku, który urósł do ogromnych rozmiarów po przypadkowym trafieniu w promień powiększający, a następnie terroryzował nocne Las Vegas. Studio Disneya dostrzegło korzystną możliwość uczynienia z filmu kontynuacji swojego hitu i scenariusz został przepisany.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
