Homo Erectus

W tym filmie nie padają żadne słowa, pojawia się jedynie muzyka i obrazy. Ema Kugler opisuje ruchome obrazy w następujący sposób: „Są one jak mroczny, surrealistyczny taniec każdego człowieka z jego własną śmiercią. Widziałam wszystkie te obrazy. Wyłoniły się z ciemności mojej podświadomości, skolonizowały mnie i stały się moją obsesją”. Film prezentuje obrazy, które wraz z towarzyszącą im muzyką sprawiają wrażenie obcowania z nieskończonością i boskością oraz bycia wciąganym w otchłań, z której nie ma powrotu. Obrazy te stawiają nas na krawędzi naszego istnienia i wykręcają w mroku podświadomości i nieuniknionego zapomnienia. W filmie nie ma słów ani mowy, jedynie muzyka i obrazy, niemniej jednak linia fabularna jest jasna. Obrazy te są niemymi świadkami naszego uwięzienia w świecie automatyzmu – biurokracji i władzy – boga i władcy, którzy prowadzą nas do bezsensownych wojen, zabijania i śmierci. Jednostki są bezradnymi więźniami tych sił.