Le Voyage de Gulliver à Lilliput et chez les géants

Adaptacja „Podróży Guliwera” Jonathana Swifta w wykonaniu Georges’a Méliès’a wyróżnia się dziś przede wszystkim tym, że jest kolorowym filmem opartym na tej klasycznej historii. Kolor był rzadkością w 1902 roku (i przez wiele lat później), ponieważ barwy niebędące efektem tonowania musiały być naniesione na taśmę ręcznie, co było zadaniem niezwykle żmudnym. Godny uwagi jest również krótki czas trwania filmu, wynoszący około pięciu minut. Znaczna część oryginalnego dzieła nie została w nim zawarta, jednak oczekiwano, że widzowie znają fabułę i będą cieszyć się z ekranizacji najważniejszych fragmentów. Brakuje kilku scen; według ówczesnych relacji, w filmie na pewno znalazł się motyw katastrofy statku Guliwera. W ciągu kilku minut można zdziałać wiele – pan Méliès zawarł w nim bowiem remake własnego filmu „Partia kart” (1896), który już wtedy przypominał dzieła wcześniej tworzone przez braci Lumière.