The Doors
Kraj
Produkcja
Budżet
$38 000 000
Opłaty
$34 495 256
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Oliver Stone, Randall Jahnson
Producent
A. Kitman Ho, Sasha Harari, Bill Graham, Brian Grazier, Mario Kassar, Nicholas Clainos
Operator
Kompozytor
Artysta
Barbara Ling
Casting
Risa Bramon Garcia, Billy Hopkins
Instalacja
Krótki opis
Historia słynnej i wpływowej rockowej grupy z lat 60. oraz jej wokalisty i kompozytora, Jima Morrisona.
Co pozostało za kulisami
- Kilmer, według Stoona, był drugim kandydatem do roli, pierwszym był Ian Astbury, brytyjski wokalista rockowy. Kyle MacLachlan, wielki fan The Doors, twierdził, że chciał zagrać Morrisona, ale zgodził się na rolę Manzareka po tym, jak wybrano Kilmera.
- Krieger, Densmore i Cannelli byli doradcami technicznymi filmu. Jednocześnie członkowie zespołu byli niezadowoleni z ostatecznej wersji filmu, krytykując Stoona za przedstawienie Morrisona jako niekontrolowanego socjopaty, i temu zaprzeczając.
- W filmie znajduje się ponad dwadzieścia piosenek The Doors. A wokal Kilmera został bezpośrednio nałożony na oryginalne nagrania zespołu. Tak dokładnie oddawał Morrisona, że nawet byli członkowie zespołu czasami nie potrafili odróżnić jego wykonania od oryginalnego nagrania.
- Jim spotkał Pamelę Courson w „London Fog”, kiedy The Doors tam grali, a nie na ulicy, jak pokazano w filmie.
- Kiedy w filmie Morrisona prosi się o zmianę obscenicznych słów w „Light My Fire” na występ w „Ed Sullivan Show”, wyraża wyraźne ignorowanie prośby z powodu buntu. W rzeczywistości Morrison nalegał, że to był przypadek, że chciał zmienić tekst, ale był tak podekscytowany występem na żywo w telewizji, że zapomniał to zrobić podczas śpiewania.
- To Joel Brodsky zrobił słynne zdjęcie Jima z nagim torsem (na okładce albumu „Best Of The Doors”, 1998), a nie Gloria Stavers.
- Oliver Stone na początku swojej kariery poznał Jima Morrisona krótko przed jego śmiercią.
- Reklama z piosenką „Light my fire” tak naprawdę nie wyszła. Jim nie wyraził zgody, aby firma Buick jej użyła.
- Do roli Morrisona chcieli zaangażować aktorów takich jak John Travolta, Richard Gere i Charlie Sheen. Wśród reżyserów, którzy wyrazili zainteresowanie projektem, byli Brian De Palma, Martin Scorsese, Ron Howard i Francis Ford Coppola.
- Producenci Sacha Harari kupił prawa do ekranizacji książki Hopkinsa-Sugermana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy” już w 1981 roku, ale na realizację filmu potrzebował kilku lat. Manzarek i Jerry Hopkins zajęli się scenariuszem, jednak pojawiły się poważne trudności z prawami do majątku Jima, a także z wykorzystaniem jego utworów. Posiadacze praw – rodziny Morrisonów i Kursonów – odmówili współpracy z jakimkolwiek studiem. Dwa warianty scenariusza zostały odrzucone, a praca nad trzecim przeciągała się przez długie miesiące. Jednak Harari wraz ze swoim asystentem Brianem Glazerem zdołali zaangażować do filmu już wtedy znanego reżysera Olivera Stone’a, dwukrotnego laureata „Oscara” za filmy „Wzór” i „Urodzony 4 lipca”. Stone prowadził rozmowy dotyczące swojego udziału w projekcie już od 1986 roku, a w 1989 roku dołączył do niego początkowo jako współautor scenariusza. Do tego czasu spadkobiercy Jima w końcu zgodzili się na wykorzystanie jego muzyki i wierszy w filmie – w zamian za utajnioną sumę pieniędzy i zobowiązanie do nie wspominania w scenariuszu innych członków rodziny Morrisonów. Kursonowie z kolei postawili dwa warunki: nie przedstawiać Pameli Kurson w negatywnym świetle w związku z okolicznościami śmierci Jima, a także nie opierać scenariusza na książce Jerry’ego Hopkinsa i Danny’ego Sugermana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy”, którą krewni Pameli określili słowami „obrzydliwa, podła spekulacja”.
- Stone przykładał ogromną wagę do każdego szczegółu. Na przykład, dla kilku sekund czasu ekranowego domom na Sunset Boulevard przywrócono wygląd, jaki miały w 1967 roku. Na kopertach, które pojawiły się w kadrze w kilku scenach, widniały poprawne adresy. W poszukiwaniu materiałów agenci Stone’a przeczesali Los Angeles i Paryż, a wielu uczestników tamtych wydarzeń zgodziło się wystąpić w masówce i epizodach.
- Kilmer, według Stone’a, był drugim kandydatem do roli, pierwszym był Ian Astbury – brytyjski wokalista rockowy. Kyle MacLachlan, wielki fan The Doors, zadeklarował chęć zagrania Morrisona, ale zgodził się na rolę Manzareka, po tym jak wybrano Kilmera.
- Reklama z piosenką „Light my fire” tak naprawdę nie wyszła. Jim nie wyraził zgody na jej wykorzystanie przez firmę Buick.
- Producenci Sacha Harari kupił prawa do ekranizacji książki Hopkinsa-Sugarmana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy” już w 1981 roku, ale na realizację filmu potrzebował kilku lat. Manzarek i Jerry Hopkins zajęli się scenariuszem, jednak napotkali poważne trudności z prawami do majątku Jima, a także z wykorzystaniem jego utworów. Posiadacze praw – rodziny Morrisonów i Kursonów – odmówili współpracy z jakimkolwiek studiem. Dwa warianty scenariusza zostały odrzucone, a praca nad trzecim przeciągała się przez długie miesiące. Jednak Harari wraz ze swoim asystentem Brianem Glazerem zdołali zaangażować do pracy nad filmem już wtedy znanego reżysera Olivera Stone’a, dwukrotnego zdobywcę „Oscara” za filmy „Pluton” i „Urodzony 4 lipca”. Stone prowadził rozmowy dotyczące swojego udziału w projekcie jeszcze od 1986 roku, a w 1989 roku dołączył do niego początkowo jako współautor scenariusza. Do tego czasu spadkobiercy Jima w końcu zgodzili się na wykorzystanie jego muzyki i wierszy w filmie – w zamian za utajnioną sumę pieniędzy i zobowiązanie do nie wspominania w scenariuszu innych członków rodziny Morrisonów. Kursoni z kolei postawili dwa warunki: nie przedstawiać Pameli Kurson w negatywnym świetle w związku z okolicznościami śmierci Jima, a także nie opierać scenariusza na książce Jerry’ego Hopkinsa i Danny’ego Sugarmana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy”, którą krewni Pameli określili słowami „obrzydliwa, podła spekulacja”.
Podobne filmy
9/10
8.1/10
8.1/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
