The Doors
Krótki opis
The Doors to dramat biograficzny o Jimie Morrisonie, wokaliście i autorze tekstów, który stał na czele amerykańskiej grupy rockowej o tej samej nazwie. Film śledzi jego losy od czasów studenckich, kiedy poznaje Raya Manzareka i wraz z perkusistą Johnem Densmorem oraz gitarzystą Robbym Kriegerem zakłada zespół w Kalifornii. Wraz z rosnącą pod koniec lat 60. popularnością muzyki grupy, życie Morrisona oraz przyszłość zespołu coraz bardziej kształtują alkohol, narkotyki, nieprzewidywalne zachowania artysty oraz jego relacja z Pamelą Courson. Reżyserią zajął się Oliver Stone, który współtworzył również scenariusz wraz z Randallem Jahnsonem.
Film miał swoją premierę w marcu 1991 roku i trwa 140 minut. Jest to ósma z dwudziestu dwóch pełnometrażowych produkcji wyreżyserowanych przez Stone'a w porządku chronologicznym, powstała pomiędzy filmami JFK a Pomiędzy Niebem a Ziemią. W rolę Morrisona wcielił się Val Kilmer, a w pozostałych kluczowych postaciach wystąpili: Meg Ryan jako Courson, Kyle MacLachlan jako Manzarek, Frank Whaley jako Robby Krieger, Kevin Dillon jako John Densmore oraz Michael Wincott jako producent Paul Rothchild. Budżet produkcji wyniósł około 38 milionów USD, natomiast wpływy z biletów na całym świecie wyniosły w przybliżeniu 34 miliony USD, co oznacza, że film nie zarobił na siebie w kinach.
Krytycy przyjęli obraz z mieszanymi uczuciami, przyznając mu ocenę 6,3/10 na podstawie 63 recenzji. Wynik ten jest niższy niż oceny widzów, które wynoszą 7,2/10 w serwisie IMDb (107 000 głosów) oraz 7,1/10 w serwisie TMDB (1 656 głosów). Produkcja to dramat z elementami historycznymi i muzycznymi, zrealizowany w Stanach Zjednoczonych przez firmy Imagine Entertainment, TriStar Pictures, Carolco Pictures i Ixtlan Productions.
Co pozostało za kulisami
- W filmie znajduje się ponad dwadzieścia piosenek The Doors. A wokal Kilmera został bezpośrednio nałożony na oryginalne nagrania zespołu. Tak dokładnie oddawał Morrisona, że nawet byli członkowie zespołu czasami nie potrafili odróżnić jego wykonania od oryginalnego nagrania.
- Krieger, Densmore i Cannelli byli doradcami technicznymi filmu. Jednocześnie członkowie zespołu byli niezadowoleni z ostatecznej wersji filmu, krytykując Stoona za przedstawienie Morrisona jako niekontrolowanego socjopaty, i temu zaprzeczając.
- Reklama z piosenką „Light my fire” tak naprawdę nie wyszła. Jim nie wyraził zgody na jej wykorzystanie przez firmę Buick.
- Jim spotkał Pamelę Courson w „London Fog”, kiedy The Doors tam grali, a nie na ulicy, jak pokazano w filmie.
- Kilmer, według Stone’a, był drugim kandydatem do roli, pierwszym był Ian Astbury – brytyjski wokalista rockowy. Kyle MacLachlan, wielki fan The Doors, zadeklarował chęć zagrania Morrisona, ale zgodził się na rolę Manzareka, po tym jak wybrano Kilmera.
- Stone przykładał ogromną wagę do każdego szczegółu. Na przykład, dla kilku sekund czasu ekranowego domom na Sunset Boulevard przywrócono wygląd, jaki miały w 1967 roku. Na kopertach, które pojawiły się w kadrze w kilku scenach, widniały poprawne adresy. W poszukiwaniu materiałów agenci Stone’a przeczesali Los Angeles i Paryż, a wielu uczestników tamtych wydarzeń zgodziło się wystąpić w masówce i epizodach.
- To Joel Brodsky zrobił słynne zdjęcie Jima z nagim torsem (na okładce albumu „Best Of The Doors”, 1998), a nie Gloria Stavers.
- Kiedy w filmie Morrisona prosi się o zmianę obscenicznych słów w „Light My Fire” na występ w „Ed Sullivan Show”, wyraża wyraźne ignorowanie prośby z powodu buntu. W rzeczywistości Morrison nalegał, że to był przypadek, że chciał zmienić tekst, ale był tak podekscytowany występem na żywo w telewizji, że zapomniał to zrobić podczas śpiewania.
- Do roli Morrisona chcieli zaangażować aktorów takich jak John Travolta, Richard Gere i Charlie Sheen. Wśród reżyserów, którzy wyrazili zainteresowanie projektem, byli Brian De Palma, Martin Scorsese, Ron Howard i Francis Ford Coppola.
- Producenci Sacha Harari kupił prawa do ekranizacji książki Hopkinsa-Sugarmana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy” już w 1981 roku, ale na realizację filmu potrzebował kilku lat. Manzarek i Jerry Hopkins zajęli się scenariuszem, jednak napotkali poważne trudności z prawami do majątku Jima, a także z wykorzystaniem jego utworów. Posiadacze praw – rodziny Morrisonów i Kursonów – odmówili współpracy z jakimkolwiek studiem. Dwa warianty scenariusza zostały odrzucone, a praca nad trzecim przeciągała się przez długie miesiące. Jednak Harari wraz ze swoim asystentem Brianem Glazerem zdołali zaangażować do pracy nad filmem już wtedy znanego reżysera Olivera Stone’a, dwukrotnego zdobywcę „Oscara” za filmy „Pluton” i „Urodzony 4 lipca”. Stone prowadził rozmowy dotyczące swojego udziału w projekcie jeszcze od 1986 roku, a w 1989 roku dołączył do niego początkowo jako współautor scenariusza. Do tego czasu spadkobiercy Jima w końcu zgodzili się na wykorzystanie jego muzyki i wierszy w filmie – w zamian za utajnioną sumę pieniędzy i zobowiązanie do nie wspominania w scenariuszu innych członków rodziny Morrisonów. Kursoni z kolei postawili dwa warunki: nie przedstawiać Pameli Kurson w negatywnym świetle w związku z okolicznościami śmierci Jima, a także nie opierać scenariusza na książce Jerry’ego Hopkinsa i Danny’ego Sugarmana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy”, którą krewni Pameli określili słowami „obrzydliwa, podła spekulacja”.
- Oliver Stone na początku swojej kariery poznał Jima Morrisona krótko przed jego śmiercią.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
