Noc żywych trupów
Krótki opis
Akcja filmu Noc żywych trupów rozpoczyna się od wizyty Barbary i jej brata Johnny'ego na wiejskim cmentarzu w Pensylwanii, gdzie odwiedzają grób ojca. Dochodzi tam do ataku nieznajomego, po którym przerażona Barbara ucieka do pobliskiego gospodarstwa. Dołączają do niej Ben oraz kilka innych osób szukających schronienia. Docierające do nich wiadomości mówią o zjawisku zmartwychwstania zmarłych, którzy w całym regionie atakują żywych. Ocalali barykadują się w domu i spędzają noc, odpierając ataki napastników, których liczba rośnie z każdą kolejną ofiarą.
Reżyseria: George A. Romero – jest to pierwszy z 14 pełnometrażowych filmów w jego chronologii. Scenariusz napisał Romero wraz z Johnem A. Russo. Film został wyprodukowany przez Russella Streinera i Karla Hardmana dla studia Image Ten. W obsadzie, obejmującej 40 uznanych w napisach wykonawców, znaleźli się m.in. Judith O'Dea jako Barbra, Duane Jones jako Ben, Marilyn Eastman jako Helen Cooper, Karl Hardman jako Harry Cooper, Judith Ridley jako Judy oraz Keith Wayne jako Tom.
Premiera filmu odbyła się w październiku 1968 roku. Produkcja okazała się trwałym sukcesem komercyjnym, zarabiając w światowych kasach około 30 milionów USD przy skromnych nakładach na realizację. W serwisie IMDb film uzyskał ocenę 7,8/10 na podstawie około 152 000 głosów, natomiast w TMDB oceniono go na 7,6/10 przy znacznie mniejszej liczbie oddanych głosów. Ocena krytyków na poziomie 9,2/10 w 82 recenzjach stawia ten tytuł znacznie wyżej niż noty przyznane przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- W drugiej wersji scenariusza główny bohater "Nocy Anubisa" («Night of Anubis”), bo taką nazwę film otrzymał, uciekał z domu i odkrywał górę gnijących zwłok, które służyły humanoidom jako pożywienie.
- W trzeciej wersji scenariusza fabuła była już podobna do tej znanej wszystkim – film opowiadał o zombie i nosił tytuł "Noc Pożeraczy Ciał" («Night of the Flesh Eaters").
- Ze względu na skromny budżet, aktorów trzeba było rekrutować z lokalnych teatrów. Główną rolę otrzymał Duane Jones – aktor pittsburskiego teatru – co w tamtych czasach było bardzo nietypowe: bohaterskie role nie były powierzane czarnoskórym aktorom, ale ograniczonemu w środkach reżyserowi pozostało wybrać najlepszego z wszystkich, którzy przeszli casting.
- Duane Jones odmówił czytania kwestii głównego bohatera zapisanych w scenariuszu i sam osobiście przepisał wszystkie swoje słowa. Marilyn Eastman postąpiła tak samo – przerobiła całą scenę w piwnicy.
- W filmie jako krew używano syropu czekoladowego, jako kostiumy służyły wyprane ubrania z second-handu, a zamiast charakteryzacji dla zombie wykorzystywano wosk z zakładu pogrzebowego. W czarno-białej kolorystyce filmu wszystko to wyglądało całkiem dobrze.
- Żadne z hollywoodzkich studiów nie chciało dystrybuować tak brutalnej i beznadziejnej produkcji. Twórców filmu wielokrotnie proszono o złagodzenie niektórych scen i zmianę zakończenia, ale stanowczo trwali przy swoim.
- Columbia Pictures była zainteresowana dystrybucją filmu, ale ze względu na niechęć twórców do zmiany niektórych szczegółów, również to studio się wycofało.
- Zdjęcia krótkiego epizodu na cmentarzu trwały dwa dni.
- Jedynym dystrybutorem, który zainteresował się tym filmem, była firma Columbia, ale wkrótce i ona zrezygnowała z tego pomysłu, ponieważ film był czarno-biały, podczas gdy wszystkie filmy kręcono już w kolorze. Ironią losu jest to, że w 1990 roku to właśnie Columbia wystąpiła jako inicjator remaku.
- Inwestorami filmu byli S. William Hainzman i Carl Hardman, którzy wpłacili po 30 tysięcy dolarów i otrzymali za to drobne role. Innym inwestorem był lokalny rzeźnik, który udostępnił za darmo do zdjęć dużo prawdziwej krwi i podrobów zwierzęcych.
- Słowo „zombie” nie pada ani razu w filmie.
- Cmentarz, na którym odbywały się zdjęcia – Evans City Cemetery (stan Pensylwania). W latach 90. przeszedł przez niego tornadow, które nawet „otworzyło” kilka grobów.
- Chrześcijańscy fundamentaliści ogłosili twórców filmu czcicielami diabła.
- Film miał być kręcony w kolorze, ale ze względu na mały budżet został nakręcony w czarno-białych tonach na taśmę 35-milimetrową.
- W 1999 roku film został wpisany do Narodowego Rejestru Filmów Stanów Zjednoczonych.
- W scenie, w której zombie pożerają ciała w spalonym samochodzie, w rzeczywistości filmowano smażoną szynkę polaną sosem czekoladowym. Twórcy filmu żartowali, że takie połączenie nie może nie wywoływać u człowieka odruchu wymiotnego, więc aktorów grających zombie można było nawet nie charakteryzować.
- Cmentarz w mieście Evans został wybrany głównie ze względu na odosobnienie i bezludność. Znajdował się w gaju na wzgórzu i praktycznie nie było tam odwiedzających. Twórcy filmowi wcale nie chcieli znaleźć się w centrum uwagi gapiów ani policji. Ironią losu jest to, że po premierze filmu cmentarz stał się miejscem pielgrzymek turystów i fanów franczyzy.
- W domu wybranym do zdjęć nie było w ogóle piwnicy, a co za tym idzie, nie było też prowadzących do niej schodów. Wszystkie odpowiednie sceny kręcono w piwnicy studia filmowego w Pittsburghu.
- Ręka zombie, którą Tom w wykonaniu Kita Waynea odciął kuchennym nożem, została uformowana z gliny i wypełniona syropem czekoladowym.
- W scenie zabójstwa matki Kyry Shona (która grała Karen Cooper) Karen zadała kilka uderzeń łopatą do węgla w poduszkę znajdującą się poza kadrem, a ktoś z ekipy filmowej rzucał garściami syropem czekoladowym na ścianę (w czarno-białym filmie był on używany zamiast sztucznej krwi). Scenę zilustrowano krzykami Marilyn Eastman, aktorki grającej Helen Cooper (matkę). Wiele lat później łopatę zakupiono do prywatnej kolekcji na aukcji internetowej.
- Początkowo film mógł być komedią: pierwsza wersja scenariusza nosiła tytuł „Film o potworach” („Monster Flick”) i opowiadała o nastoletnich kosmitach, którzy przybywają na Ziemię i zaprzyjaźniają się z lokalnymi rówieśnikami.
- Według reżysera filmu, George'a A. Romero, inspiracją do stworzenia takiej fabuły była powieść Richarda Mathesona „Jestem legendą”, w której cała populacja Ziemi zamieniała się w wampiry i nocami oblegała dom ostatniego ocalałego.
- Tytuł „Noc żywych trupów” był warunkiem, że firma Walter Reade Organization będzie dystrybuować film. „Noc pożeraczy ciał” został odrzucony, aby uniknąć pomyłki z filmem „Pożeracze ciał”, który wyszedł cztery lata wcześniej.
- Statystom, którzy grali zombie, płacono 1 dolara i dano koszulkę z napisem „Byłem zombie w filmie „Noc żywych trupów” (I was a zombie in "Night of the Living Dead").
- Według Romero, oryginalna wersja filmu była dziesięć minut dłuższa, ale dystrybutorzy zmusili go do jej „przycięcia”.
- „Trupa”, leżąca na drugim piętrze domu, George A. Romero wykonał samodzielnie. Do oczu użył piłeczek do ping-ponga.
- Samochód Barbary (Judith O’Day) i Johnny’ego należał do matki producenta i odtwarzającego rolę Johnny’ego Russella Streinera. Zdjęcia na cmentarzu zajęły dwa dni. Podczas przerwy przypadkowo w samochód wjechał inny pojazd, powodując wgniecenie. Scenarzysta George A. Romero przeredagował tę scenę tak, że samochód zatrzymał się, uderzając w drzewo.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
