Sedcard, komposit, headshot: jak przygotować drukowane portfolio na casting

Większość selekcji odbywa się dziś online — przez profil, zgłoszenie i samonagranie. Papier nie zniknął jednak z branży: kartę zostawia się po pierwszym spotkaniu w agencji, zabiera na targi modowe, wykłada na stole podczas sesji zdjęciowej i wręcza reżyserowi obsady, kiedy castingów w ciągu dnia jest kilkadziesiąt i nikt nie zapamięta wszystkich twarzy. Dobrze zrobiona karta działa jak wizytówka, której nie da się przewinąć palcem.

Sedcard, komposit, headshot — co to właściwie jest

Nazwy bywają używane zamiennie, ale w praktyce chodzi o trzy różne rzeczy:

• Sedcard (komposit, comp card) — karta modelki lub modela. Z przodu jedno duże, czyste zdjęcie portretowe, z tyłu trzy do pięciu ujęć pokazujących różne typy i sylwetkę, plus wymiary i kontakt. Najczęstszy format to A5 lub karta zbliżona do 13 × 18 cm.
• Headshot — aktorskie zdjęcie portretowe, zwykle A5 lub A4, bez grafiki i napisów na froncie. Liczy się twarz, spojrzenie i neutralne tło.
• CV na odwrocie headshotu — wykształcenie, produkcje, teatr, umiejętności, dane kontaktowe. U aktora to odpowiednik tylnej strony sedcardu.

Zasada jest wspólna: przód sprzedaje typ, tył dostarcza informacji. Jeśli obie strony próbują robić jedno i to samo, karta nie działa.

Co umieścić na karcie

Dla modelki i modela minimum to: imię (lub pseudonim), wzrost, wymiary, rozmiar odzieży i buta, kolor oczu i włosów oraz kontakt — własny albo agencji. Dla aktora: imię i nazwisko, przedział wiekowy, w którym realnie obsadza się twarz, wzrost, języki, umiejętności specjalne (prawo jazdy, jazda konna, sporty walki, śpiew, instrumenty) i kontakt.

Warto dodać kod QR prowadzący do profilu online — tam mieszczą się wszystkie zdjęcia, wideowizytówka i nagranie głosu, których na karcie nie zmieścisz. Sprawdź tylko, czy link jest aktualny i czy profil rzeczywiście jest uzupełniony; martwy kod QR robi gorsze wrażenie niż jego brak.

Czego nie umieszczać: adresu domowego, numeru PESEL, wieku co do dnia, przesadnych deklaracji o umiejętnościach, których nie potwierdzisz na planie, oraz dziesięciu zdjęć na jednej stronie. Cztery dobre ujęcia mówią więcej niż dwanaście przypadkowych.

Dobór zdjęć

Na karcie powinny znaleźć się ujęcia różniące się typem, a nie tylko pozą. Standardowy zestaw to: czysty portret, zdjęcie całej sylwetki, ujęcie w ruchu i jedno pokazujące inny charakter — cieplejszy albo ostrzejszy. Dobierając zdjęcia, pamiętaj o prostej rzeczy: na castingu porównają kartę z twoją twarzą stojącą naprzeciwko. Mocny retusz, zmieniony kolor włosów sprzed dwóch lat czy waga z innego okresu działają przeciwko tobie. Materiały odświeża się mniej więcej raz w roku, a po każdej wyraźnej zmianie wyglądu — od razu.

Przygotowanie plików

Najczęstszy powód nieudanego wydruku to plik, a nie drukarka. Kilka rzeczy do sprawdzenia przed wysłaniem do druku:

• Rozdzielczość 300 dpi w docelowym rozmiarze. Zdjęcie przygotowane na Instagram ma zwykle za mało pikseli na A5 i wychodzi miękkie.
• Przestrzeń barw. Drukarnia zwykle oczekuje CMYK, laboratorium fotograficzne i domowa drukarka atramentowa — sRGB. Konwersja na ostatnią chwilę potrafi przygasić czerwienie i karnacje, więc lepiej ustalić to przed obróbką.
• Spady i marginesy. W drukarni dodaj 3 mm spadu i nie wsuwaj tekstu bliżej niż 5 mm od krawędzi. Drukując w domu, pamiętaj, że większość drukarek nie drukuje do samego brzegu bez trybu bez obramowania.
• Format pliku. PDF do drukarni, TIFF lub JPEG w najwyższej jakości do laboratorium. Unikaj plików kilkakrotnie zapisywanych w JPEG — artefakty widać na gładkiej skórze.
• Proof na ekranie to nie wydruk. Monitor świeci, papier odbija. Ciemny portret na ekranie na papierze wyjdzie jeszcze ciemniejszy.

Papier i sposób druku

Do kart sprawdza się papier o gramaturze 250–300 g/m² — cieńszy zwija się w torbie i wygląda jak ulotka. Wykończenie półmatowe jest najbezpieczniejsze: nie odbija światła w świetlówkach i nie zbiera odcisków palców jak błysk. Pełny połysk potrafi ładnie pogłębić kolor, ale karta po trzech castingach wygląda na używaną.

Podział pracy wygląda zwykle tak:

• Druk w domu — wersje robocze, testy kadrowania i kolorystyki, aktualizowane CV, pojedyncze egzemplarze na jutrzejsze zgłoszenie.
• Laboratorium fotograficzne albo drukarnia — finalny nakład kart dla agencji i na targi, gdzie liczy się powtarzalność koloru i solidny papier.

Dobry kompromis to wydrukować w domu wersję testową, obejrzeć ją w świetle dziennym i dopiero potem zamawiać nakład. Na papierze natychmiast widać to, czego nie widać na ekranie: zbyt żółtą karnację, przyciemnione oczy, zbyt wąski margines wokół napisów.

Kiedy zawodzi sprzęt

Domowy druk portfolio obciąża drukarkę inaczej niż drukowanie umów: dużo pokrycia, gruby papier, pełne kadry. Stąd typowe objawy — poziome pasy na gładkim tle, smugi przeciągnięte wzdłuż arkusza, przesunięte kolory, blade szarości albo zacinanie się grubszego papieru w podajniku.

Część problemów rozwiązuje się samodzielnie: czyszczenie i kalibracja głowic z poziomu sterownika, wymiana zaschniętego wkładu, ustawienie właściwego rodzaju papieru w sterowniku (przy papierze fotograficznym to warunek dobrego wydruku) i wyłączenie podwójnego zarządzania kolorem, gdy profil ICC ustawia jednocześnie program graficzny i sterownik. Jeśli jednak po kilku cyklach czyszczenia pasy zostają, urządzenie chwyta po kilka kartek naraz albo zgłasza błąd, naprawa u specjalisty zwykle wychodzi taniej niż nowy sprzęt — zajmuje się tym między innymi serwis drukarek Canon, obsługujący zarówno modele atramentowe, jak i laserowe. Przed oddaniem urządzenia zanotuj, przy jakim papierze i jakich ustawieniach pojawia się usterka, i weź ze sobą wadliwy wydruk — to skraca diagnozę.

Lista kontrolna przed drukiem nakładu

• Czy zdjęcia są z ostatniego roku i odpowiadają twojemu obecnemu wyglądowi?
• Czy ujęcia różnią się typem, a nie tylko pozą?
• Czy dane — wzrost, wymiary, kontakt — są aktualne?
• Czy kod QR prowadzi do uzupełnionego profilu?
• Czy plik ma 300 dpi w docelowym formacie i właściwą przestrzeń barw?
• Czy obejrzałeś wydruk testowy w świetle dziennym, a nie tylko pod lampą?
• Czy nazwisko i kontakt są czytelne z odległości wyciągniętej ręki?

Papierowa karta nie zastąpi profilu online — uzupełnia go. Zadbaj więc o obie rzeczy równolegle: aktualne zdjęcia, wideowizytówkę i nagranie głosu w profilu, a w torbie kilka wydrukowanych kart na spotkania, po których nikt nie będzie szukał cię po nazwisku w telefonie. Rejestracja i zgłoszenia na castingi w ACMODASI są bezpłatne, a wszystkie ogłoszenia przechodzą moderację.