Większość selekcji odbywa się dziś online — przez profil, zgłoszenie i samonagranie. Papier nie zniknął jednak z branży: kartę zostawia się po pierwszym spotkaniu w agencji, zabiera na targi modowe, wykłada na stole podczas sesji zdjęciowej i wręcza reżyserowi obsady, kiedy castingów w ciągu dnia jest kilkadziesiąt i nikt nie zapamięta wszystkich twarzy. Dobrze zrobiona karta działa jak wizytówka, której nie da się przewinąć palcem.
Nazwy bywają używane zamiennie, ale w praktyce chodzi o trzy różne rzeczy:
Zasada jest wspólna: przód sprzedaje typ, tył dostarcza informacji. Jeśli obie strony próbują robić jedno i to samo, karta nie działa.
Dla modelki i modela minimum to: imię (lub pseudonim), wzrost, wymiary, rozmiar odzieży i buta, kolor oczu i włosów oraz kontakt — własny albo agencji. Dla aktora: imię i nazwisko, przedział wiekowy, w którym realnie obsadza się twarz, wzrost, języki, umiejętności specjalne (prawo jazdy, jazda konna, sporty walki, śpiew, instrumenty) i kontakt.
Warto dodać kod QR prowadzący do profilu online — tam mieszczą się wszystkie zdjęcia, wideowizytówka i nagranie głosu, których na karcie nie zmieścisz. Sprawdź tylko, czy link jest aktualny i czy profil rzeczywiście jest uzupełniony; martwy kod QR robi gorsze wrażenie niż jego brak.
Czego nie umieszczać: adresu domowego, numeru PESEL, wieku co do dnia, przesadnych deklaracji o umiejętnościach, których nie potwierdzisz na planie, oraz dziesięciu zdjęć na jednej stronie. Cztery dobre ujęcia mówią więcej niż dwanaście przypadkowych.
Na karcie powinny znaleźć się ujęcia różniące się typem, a nie tylko pozą. Standardowy zestaw to: czysty portret, zdjęcie całej sylwetki, ujęcie w ruchu i jedno pokazujące inny charakter — cieplejszy albo ostrzejszy. Dobierając zdjęcia, pamiętaj o prostej rzeczy: na castingu porównają kartę z twoją twarzą stojącą naprzeciwko. Mocny retusz, zmieniony kolor włosów sprzed dwóch lat czy waga z innego okresu działają przeciwko tobie. Materiały odświeża się mniej więcej raz w roku, a po każdej wyraźnej zmianie wyglądu — od razu.
Najczęstszy powód nieudanego wydruku to plik, a nie drukarka. Kilka rzeczy do sprawdzenia przed wysłaniem do druku:
Do kart sprawdza się papier o gramaturze 250–300 g/m² — cieńszy zwija się w torbie i wygląda jak ulotka. Wykończenie półmatowe jest najbezpieczniejsze: nie odbija światła w świetlówkach i nie zbiera odcisków palców jak błysk. Pełny połysk potrafi ładnie pogłębić kolor, ale karta po trzech castingach wygląda na używaną.
Podział pracy wygląda zwykle tak:
Dobry kompromis to wydrukować w domu wersję testową, obejrzeć ją w świetle dziennym i dopiero potem zamawiać nakład. Na papierze natychmiast widać to, czego nie widać na ekranie: zbyt żółtą karnację, przyciemnione oczy, zbyt wąski margines wokół napisów.
Domowy druk portfolio obciąża drukarkę inaczej niż drukowanie umów: dużo pokrycia, gruby papier, pełne kadry. Stąd typowe objawy — poziome pasy na gładkim tle, smugi przeciągnięte wzdłuż arkusza, przesunięte kolory, blade szarości albo zacinanie się grubszego papieru w podajniku.
Część problemów rozwiązuje się samodzielnie: czyszczenie i kalibracja głowic z poziomu sterownika, wymiana zaschniętego wkładu, ustawienie właściwego rodzaju papieru w sterowniku (przy papierze fotograficznym to warunek dobrego wydruku) i wyłączenie podwójnego zarządzania kolorem, gdy profil ICC ustawia jednocześnie program graficzny i sterownik. Jeśli jednak po kilku cyklach czyszczenia pasy zostają, urządzenie chwyta po kilka kartek naraz albo zgłasza błąd, naprawa u specjalisty zwykle wychodzi taniej niż nowy sprzęt — zajmuje się tym między innymi serwis drukarek Canon, obsługujący zarówno modele atramentowe, jak i laserowe. Przed oddaniem urządzenia zanotuj, przy jakim papierze i jakich ustawieniach pojawia się usterka, i weź ze sobą wadliwy wydruk — to skraca diagnozę.
Papierowa karta nie zastąpi profilu online — uzupełnia go. Zadbaj więc o obie rzeczy równolegle: aktualne zdjęcia, wideowizytówkę i nagranie głosu w profilu, a w torbie kilka wydrukowanych kart na spotkania, po których nikt nie będzie szukał cię po nazwisku w telefonie. Rejestracja i zgłoszenia na castingi w ACMODASI są bezpłatne, a wszystkie ogłoszenia przechodzą moderację.

Tempo rekrutacji, zakres pracy i specyfika długiej formy – dowiedz się, co musisz wiedzieć o kontraktach serialowych, zanim otrzymasz rolę.

Dlaczego reżyser castingu daje zadania, do których nie jesteś przygotowany, jak zareagować w pierwszych sekundach i jakie typy niespodziewanych próśb zdarzają się najczęściej.

Dowiedz się, jak zebrać materiały do showreela, gdy Twoja filmografia jest niemal pusta: gdzie szukać doświadczenia, co nagrać samodzielnie i czego unikać.

Dobór odpowiednich szat liturgicznych to zadanie wymagające uwagi, estetyki i głębokiego zrozumienia symboliki. Kluczowym elementem tworzącym harmonijną całość są nie tylko ornaty, ale także towarzyszące im akcesoria, takie jak welony i palki. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się drobnymi detalami, stanowią one ważne dopełnienie stroju celebransa, wpływając na jego elegancję i sakralny charakter. W tym artykule przeprowadzimy Cię przez proces kompletowania szat, skupiając się na tym, jak dopasować welon i palkę do wybranego ornatu, tworząc spójną i estetycznie doskonałą całość.

Dowiedz się, jakiej długości powinien być showreel, które fragmenty wybrać, a które odrzucić oraz jak uniknąć błędów, które mogą przekreślić Twoje szanse na rolę.

Jak wybrać fotografa, co zabrać na plan, jakiego światła potrzebujesz do portretu aktorskiego oraz jak selekcjonować zdjęcia po sesji.
© ACMODASI, 2010-2026
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Materiały (znaki towarowe, filmy, obrazy i teksty) znajdujące się na tej stronie należą do ich odpowiednich właścicieli. Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów znajdujących się na tej stronie bez uprzedniego porozumienia z ich właścicielem.
Podczas kopiowania materiałów tekstowych i graficznych (filmy, obrazy, teksty, zrzuty ekranu stron) z tej witryny, do takiego materiału musi być dołączony aktywny link do witryny www.acmodasi.pl.
Administracja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje zamieszczone na tej stronie przez osoby trzecie.