Robert Pattinson zagrał Chrisa Hansena w filmie „Primetime”

23 września w Europie, a 25 września w USA do kin wchodzi „Primetime” — pierwszy fabularny film dokumentalisty Lance’a Oppenheima, zrealizowany dla A24. Robert Pattinson gra w nim Chrisa Hansena, prowadzącego program „To Catch a Predator”, który w połowie lat 2000 łapał przed kamerami mężczyzn przyjeżdżających na spotkania z nastolatkami.

Film pokazano już w konkursie głównym festiwalu w Wenecji, gdzie widownia oklaskiwała go przez siedem minut, a krytycy nazwali rolę Pattinsona jedną z najdziwniejszych i najmocniejszych w jego karierze. Prawdziwy Chris Hansen filmu nie widział, ale zdążył nazwać go obrazą i wykupił reklamę przed każdym seansem. Opowiadamy, co wiadomo o filmie, jaka historia legła u jego podstaw i skąd tyle szumu.

O czym jest film

Akcja toczy się w 2006 roku. Hansen jest reporterem magazynu informacyjnego Dateline NBC, a jego cykl „To Catch a Predator” z jednorazowego materiału zamienia się w przebój stacji. Schemat każdego odcinka jest taki sam: dorośli wolontariusze na czatach podają się za dzieci, rozmówcę zaprasza się do domu, w którym czekają ukryte kamery, a w kuchni zamiast nastolatka pojawia się Hansen z wydrukiem korespondencji w ręku. Gdy mężczyzna wychodzi z domu, zatrzymuje go policja.

Film pokazuje tę maszynę od środka: producentów, aktorów grających przynęty, operatorów, negocjacje z policją i kierownictwem stacji. Im wyższa oglądalność, tym większa presja — program trafia do najlepszego czasu antenowego i walczy o widzów z serialem „Zagubieni”. Recenzenci piszą, że w miarę rozwoju akcji Hansen coraz bardziej zachwyca się własną rolą karzącego prowadzącego, a granica między dziennikarstwem, wymiarem sprawiedliwości i rozrywką się zaciera.

Scenariusz Ajona Singha oparto na artykule Luke’a Dittricha „Tonight on Dateline This Man Will Die” opublikowanym w magazynie „Esquire” w 2007 roku. Tekst opisywał jedną konkretną akcję programu, która zakończyła się śmiercią człowieka.

Prawdziwa historia

„To Catch a Predator” emitowano w ramach Dateline NBC od listopada 2004 do grudnia 2007 roku; powstało około dwudziestu odcinków. Korespondencję z potencjalnymi przestępcami prowadziła organizacja społeczna Perverted-Justice, której członkowie podawali się za niepełnoletnich. Program miał ogromną widownię: niektóre odcinki oglądało ponad 10 milionów osób.

Przełomem okazała się akcja w teksańskim miasteczku Murphy pod Dallas w listopadzie 2006 roku. W ciągu czterech dni zatrzymano tam 25 mężczyzn. Jednym z rozmówców „przynęty” okazał się miejscowy prokurator Louis William „Bill” Conradt. Na spotkanie nie przyjechał, więc 5 listopada policja przyszła do jego domu z nakazem przeszukania — razem z ekipą NBC. Gdy funkcjonariusze weszli do środka, Conradt się zastrzelił.

Siostra Conradta pozwała NBC, żądając 105 milionów dolarów: jej zdaniem stacja popychała policję do brutalnych i niepotrzebnych działań dla efektownych ujęć. W czerwcu 2008 roku strony zawarły ugodę na nieujawnioną kwotę. Oficjalnie NBC tłumaczyła zamknięcie programu wyczerpaniem formuły, ale historia z Murphy poważnie nadszarpnęła jego reputację. To właśnie ten epizod stoi w centrum filmu.

Twórcy i obsada

Lance Oppenheim znany jest jako dokumentalista: nakręcił film „Some Kind of Heaven” o życiu w ogromnym osiedlu dla emerytów na Florydzie oraz dokumentalny serial HBO „Ren Faire”. „Primetime” to jego pierwszy film fabularny. Projekt ogłoszono w październiku 2024 roku, a Pattinson początkowo figurował tylko jako producent; rolę Hansena przyjął później.

Obok Pattinsona w filmie występują:

• Merritt Wever jako Andie Bender, producentka Hansena w Dateline;
• Skyler Gisondo jako Dan Plumb, młody aktor wynajęty do grania nastolatka podczas akcji (pierwowzorem była prawdziwa „przynęta” Dan Schrack);
• Phoebe Bridgers jako Del Harvey, kolejna odtwórczyni roli „przynęty”;
• Alex Winter jako prokurator Bill Conradt;
• Anna Faris jako Mary Joan Hansen, żona prowadzącego;
• Matthew Maher, Bokeem Woodbine, Jessica Hecht, Jonathan Lipnicki, Tony Revolori i Creed Bratton.

Były szef NBC Jeff Zucker pojawia się w filmie jako on sam — według reżysera film mu się spodobał.

Wśród producentów są Pattinson, Ari Aster i Lars Knudsen (firma Square Peg) oraz Range Media Partners. Zdjęcia trwały od lutego do końca marca 2025 roku w Nowym Orleanie pod roboczym tytułem Bluefin Tuna („Tuńczyk błękitnopłetwy”) — to częsta praktyka, by nie zwracać uwagi na plan. Gotowy film trwa 110 minut.

Wenecja i pierwsze recenzje

Światowa premiera odbyła się 5 września na 83. festiwalu w Wenecji, w konkursie głównym. Po pokazie widownia przez około siedem minut biła brawo na stojąco. Nagrody film nie zdobył: Złotego Lwa otrzymał w tym roku dramat Mai el-Toukhy „Woman Unknown”.

Recenzje są w większości entuzjastyczne. W serwisie Rotten Tomatoes film ma 93% pozytywnych opinii z 40 przy średniej ocenie 7,5 na 10, a w Metacritic — 73 punkty na 100. Nicholas Barber z BBC dał pięć gwiazdek na pięć i nazwał rolę Pattinsona wybitną: przerysowaną i teatralną, ale ani przez chwilę manieryczną. Jessica Kiang z „Variety” zwróciła uwagę na niepokojące podobieństwo do oryginału, a całą obsadę nazwała olśniewającą.

Wielu recenzentów pisze, że Pattinson nie gra biografii, lecz portret człowieka upojonego własną moralną racją: jego Hansen jest jednocześnie znakomitym prowadzącym i postacią niemal z horroru. Osobno chwalony jest Skyler Gisondo — jako „przynęta” Dan łączy lekki humor z prawdziwą rozpaczą, a to przez jego bohatera film pokazuje cenę programu dla tych, którzy przy nim pracowali.

Są też powściągliwe głosy. David Rooney z „The Hollywood Reporter” nazwał film chorobliwie fascynującym studium pokazowej sprawiedliwości, ale uznał scenariusz za nieco zbyt dydaktyczny. Nick Schager z „Daily Beast” napisał, że w Hansenie Pattinsona trudno dostrzec żywego człowieka. Część krytyków porównała „Primetime” z dokumentem Davida Osita „Predators” (2025) o tym samym programie — nie na korzyść fabuły: ich zdaniem film niewiele dodaje do tego, co już opowiedziano.

Jak nakręcono film

Autor zdjęć David Bolen łączy kilka formatów obrazu. Sceny „telewizyjnej” rzeczywistości mają fakturę amatorskich kamer cyfrowych z połowy lat 2000, a reszta — miękki, nasycony kolor współczesnego kina. Krytyk The Film Stage porównał ten efekt do ćmy lecącej do lampy: widz sam znajduje się w położeniu kogoś, kto nie może oderwać się od ekranu.

Im głębiej Hansen zanurza się w swój program, tym bardziej subiektywna staje się kamera: realistyczna maniera stopniowo przechodzi w niemal halucynacyjną. Muzykę skomponował Ari Balouzian, montażem zajął się Daniel Garber.

Głos i manierę Hansena Pattinson odtwarza bardzo precyzyjnie — przyznał to nawet sam Hansen, nazywając imitację głosu „całkiem niezłą”. Recenzent IndieWire Ryan Lattanzio, który wystawił filmowi ocenę B, zauważył, że zewnętrzne podobieństwo jest tu jedynie punktem wyjścia: Pattinson gra człowieka o wyraźnie chorej psychice, a im dalej, tym mniej jego Hansen przypomina prezentera z wiadomości.

Co mówi prawdziwy Chris Hansen

Hansen nie współpracował z twórcami filmu i, jak mówi, nikt nie pytał go o zdanie w sprawie tego, jak zostanie pokazany. W maju 2026 roku powiedział, że skontaktowano się z nim i poproszono, by nie komentował projektu. Odmówił podpisania umowy o poufności, którą A24 zaproponowało przed zamkniętym pokazem, i konsultował się z prawnikami.

Po weneckiej premierze Hansen w rozmowie z „The Hollywood Reporter” nazwał film „całkowitą fikcją” i „obrazą tysięcy mężczyzn i kobiet, którzy każdego dnia pracują, by chronić dzieci przed przestępcami”. Według niego twórcy zamienili ważną, trudną i ryzykowną pracę w horror. Jednocześnie podkreślił, że nie jest zły i nie ma pretensji do Pattinsona, którego nazwał świetnym aktorem i sympatycznym człowiekiem.

Odpowiedź Hansena okazała się bardzo telewizyjna. Wykupił czas reklamowy przed każdym seansem „Primetime” w amerykańskich kinach. W spocie stoi w kuchni — w dobrze znanej widzom programu scenerii — i wypowiada swoje słynne zdanie, zapraszając salę, by usiadła, po czym reklamuje swój serwis streamingowy TruBlu. Pierwotnie spot kończył się słowami, że „Primetime” to hollywoodzka fantazja na temat prawdziwych wydarzeń, ale to zakończenie usunięto w obawie przed roszczeniami A24.

Kiedy obejrzeć

Film wchodzi do kin 23 września we Francji i Niemczech. W USA premiera odbędzie się 25 września, a dystrybutorem jest A24. W krajach Beneluksu film zadebiutuje 29 października.

Obsadę, kadry i zwiastun znajdziesz na stronie filmu „Primetime” w naszej bazie AMDB — tam możesz też zostawić opinię po seansie.